tag:blogger.com,1999:blog-25275231197603370802011-07-07T21:14:59.323-07:00ezhuthu onlinenoreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-73651991627756323152009-06-29T04:44:00.000-07:002009-06-29T10:45:25.469-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skiw5gJyLxI/AAAAAAAAAOs/KaZqSQVnWSw/s1600-h/sajeev+plus.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 316px; height: 309px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skiw5gJyLxI/AAAAAAAAAOs/KaZqSQVnWSw/s320/sajeev+plus.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352722659059838738" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >അര്‍ത്ഥന<br /><br /></span>ഒരു നൂല്‍തിരി നുറുങ്ങ്‌ നാളം<br />ഇരുള്‍ വഴിയില്‍ എനിക്ക്‌ നല്‍കുക;<br />പഴയ നന്തുണി, കരള്‍ നനച്ച-<br />സ്നേഹ ഗീതികളൊക്കെ നല്‍കുക;<br />നാവില്‍ നാരായം<br />ഹരിശ്രീ നിറയ്ക്കുക<br />ഇലച്ചിന്തില്‍ പാഥേയം<br />വഴിത്തണലില്‍ ഇളനീര്‍ കുളിര്‍<br /></span><span style="font-size:100%;">എനിക്കായ്‌ നല്‍കുക,<br />നൂറ്‍ വെറ്റില വയല്‍ക്കാറ്റ്‌<br />പുഴത്തോറ്റം തിമിലതാളം<br />ഒക്കെ നല്‍കുക<br /><br />ഒരു ചില്ല</span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരാകാശം</span><br /><span style="font-size:100%;">കുരുന്നു ചിറകുകള്‍<br />കടലിരമ്പും നൊമ്പരകടവിലും<br />കനിവിന്‍റെ ശാഖികള്‍<br />എനിക്ക്‌ നല്‍കുക<br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >അക്ഷരപ്പനി<br /><br /></span>പനി</span><span style="font-size:100%;"><br />ഉടലൊക്കെ ഉറഞ്ഞടിഞ്ഞ<br /></span><span style="font-size:100%;"> കെടുതിമാറ്റി ഉഷ്ണവഴിതാണ്ടി<br />ഉയിരേകുമെന്ന്</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skiu7Y9GbMI/AAAAAAAAAOc/XGnw7sHuWiw/s1600-h/p2.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skiu7Y9GbMI/AAAAAAAAAOc/XGnw7sHuWiw/s320/p2.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352720492464073922" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">ധന്വന്തരീ യോഗം</span>...<br /><br /><span style="font-size:100%;">പടം കൊഴിഞ്ഞ്‌</span><br /><span style="font-size:100%;">പഴമ തേഞ്ഞ്‌ മാഞ്ഞ്‌<br />പുതിയകാലം വരമഞ്ഞളാടി<br />പുടമുറിച്ച്‌ കാവു</span><span style="font-size:100%;"> തീണ്ടുമെന്ന്<br />ഉരഗ സൂക്തം...<br /><br />ഉടലും മനവും<br />ഉരുകിത്തുളുമ്പും<br /></span>കാല്‍പ്പനിക<span style="font-size:100%;"> വഴികളില്‍<br />അക്ഷരപ്പനി<br />പടം പൊഴിക്കും<br />പുനര്‍ജനിയാവുമെന്ന്<br />പുരാവൃത്തം<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-7365199162775632315?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-46170158551440947232009-06-25T05:00:00.000-07:002009-06-25T05:11:54.894-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkNoe9gDCAI/AAAAAAAAAOM/RFdGtQWLORU/s1600-h/balan+chandra.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 104px; height: 97px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkNoe9gDCAI/AAAAAAAAAOM/RFdGtQWLORU/s320/balan+chandra.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351235663360624642" border="0" /></a><br />kamala, you returned.<br />when i call you, the west wind answers .<br />seagulls voice your salty words.<br />you got dissolved<br />in the green of the earth<br />and in the <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkNoHUUd5pI/AAAAAAAAAN0/Cc8OzSvbeqE/s1600-h/kamala.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 122px; height: 111px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkNoHUUd5pI/AAAAAAAAAN0/Cc8OzSvbeqE/s320/kamala.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351235257169208978" border="0" /></a>blue of the sky.<br />inside me and outside me,<br />you rain.<br />now it rains.<br />rain only.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-4617015855144094723?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-73262632842021993402009-06-24T05:06:00.001-07:002009-06-24T05:06:38.314-07:00<span style="font-size:180%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ezhuth online July 2009 [click here]</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ezhuth online June 2009 [click here]</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-7326263284202199340?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-39256172591716281392009-06-24T05:05:00.001-07:002009-06-24T09:02:33.997-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkISWRNrrRI/AAAAAAAAAM8/KLDSX737A0w/s1600-h/M+C+rajanarayanan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 222px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkISWRNrrRI/AAAAAAAAAM8/KLDSX737A0w/s320/M+C+rajanarayanan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350859481056783634" border="0" />--</a><br /><span style="font-size:100%;">പണ്ടത്തെയപേക്ഷിച്ച്‌ മലയാള സിനിമയില്‍ ധാരാളം നവാഗത സംവിധായകര്‍<br />രംഗത്തെത്തുന്ന കാലമാണിത്‌. അവരിലധികവും കമ്പോളത്തിന്‍റെ ചേരുവകള്‍<br />അന്വേഷിക്കുന്ന</span><span style="font-size:100%;">വരോ</span><span style="font-size:100%;"> വിജയ ഫോര്‍മുലകള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരോ<br />ആണെങ്കിലും അപൂര്‍വ്വമായി ചിലരെങ്കിലും പുതിയ പാതകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍<br />യത്നിക്കുന്നതാണ്‌ സിനിമയുടെ ഭാവിയില്‍ പ്രതീക്ഷ നല്‍കുന്നത്‌.<br /></span><br /><span style="font-size:100%;">തമിഴ്‌ സിനി</span><span style="font-size:100%;">മയില്‍ </span><span style="font-size:100%;">പരിവര്‍ത്തനം സൃഷ്ടിക്കുവാന്‍ നവാഗതര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞതു<br />പോലെ (വെയില്‍, പരത്തി വീരന്‍ ,മൊഴി) മലയാളത്തില്‍ എടുത്തു പറയത്തക്കതായി<br />അവരുടെ സംഭാവനകള്‍ രൂപം കൊണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, കച്ചവട സിനിമയില്‍ നിന്നും<br />ആര്‍ട്ട്‌ ഹൌസ്‌ ചിത്രങ്ങളില്‍നിന്നും മാറി ശ്രദ്ധേയമായ രചനകളുമായി<br />രംഗത്തെത്തുന്നവര്‍ വിരളമായെങ്കിലും ഉദയം കൊള്ളുന്നു. ഇത്തവണത്തെ നവാഗത<br />സംവിധായകനുള്ള സംസ്ഥാ</span><span style="font-size:100%;">ന അവാര്‍ഡ്‌ നേടിയ മധുപാല്‍ (<span style="font-weight: bold;">തലപ്പാവ്</span>‌) ഏറെ<br />നാളുകളിലെ ചലച്ചിത്ര രംഗത്തെ അഭിനയ പരിചയത്തിന്‍റെ പിന്‍ബലത്തോടെയാണ്‌<br />സംവിധായകനായിരിക്കുന്നത്‌.<br /><br /></span><br /><span style="font-size:100%;">റിട്ടയേര്‍ഡ്‌ പോലീസുകാരന്‍ രാമചന്ദ്രന്‍ നായരുടെ വര്‍ഗ്ഗീസ്‌ വധത്തെ<br />ക്കുറിച്ചുള്ള കുമ്പസാരമാണ്‌ തലപ്പാവിന്‍റെ കാതല്‍ .പഴയ കാലഘട്ടം<br />പുനര്‍ജനിപ്പിക്കുവാനും അക്കാലത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകതകള്‍ പകര്‍ത്തുവാനും<br />സംവിധായകനു കഴിയുന്നു. എന്നാല്‍ ബാല്യകാല പ്രണയവും പഠനകാലവുമെല്ലാം<br />ചേര്‍ന്നൊരു റൊമാന്‍റിക്ക്‌ ടച്ച്‌ കൈ വരുന്നത്‌ പ്രമേയത്തെ<br />ബലഹീനമാക്കുന്നതും കാണാം. പൊള്ളുന്ന കാലത്തിന്‍റെ ഉള്‍ക്കരുത്തിന്‌,<br />കനലെരിയുന്ന നെ</span><span style="font-size:100%;">ഞ്ചുമായി ജീവി</span><span style="font-size:100%;">ച്ച കഥാപാത്രത്തിനും അതെല്ലാം വെറുതേ വാരി<br />വിതറുന്ന </span><span style="font-size:100%;">വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ പോലെയാകുന്നു. തീയേറ്റര്‍ റിലീസിനു വേണ്ടിയുള്ള<br />ഒത്തു തീര്‍പ്പുകളാകുന്ന രംഗങ്ങളും പാട്ടുകളും തലപ്പാവിനെ </span>രാഷ്‌ട്രീയ<br /><span style="font-size:100%;">സിനിമയുടെ പാതയില്‍ നിന്ന് വ്യതിചലിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലു</span>ം പോയ<br /><div id=":7n" class="ii gt"><span style="font-size:100%;">കാലത്തിന്‍റെ സമര ചരിത്രത്തോടും വിപ്‌ളവാവേശത്തോടും നീതി<br />പുലര്‍ത്തുവാനുള്ള മധുപാലിന്‍റെ യത്നം ശ്ളാഘനീയമാണ്‌.<br /><br />ജൂറിയുടെ പ്രത്യേക പുരസ്‌</span><span style="font-size:100%;">ക്കാരവും മികച്ച ച്ഛായാഗ്രാഹകനും<br />എഡിറ്റര്‍ക്കുമുള്ള പുരസ്‌ക്കാരങ്ങളടക്കം നാല്‌ സംസ്ഥാന അവാര്‍ഡുകള്‍<br />നേടിയ കെ.എം. മ</span><span style="font-size:100%;">ധുസൂദനന്‍ സംവിധാനം ചെയ്ത "<span style="font-weight: bold;">ബയസ്‌ക്കോപ്പ്‌</span>" ഒരു ആര്‍ട്ട്‌<br />ഹൌസ്‌ ചിത്രമാ</span><span style="font-size:100%;">ണ്‌. കമ്പോളത്തിനു വേണ്ടി യാതൊരു വിധ ഒത്തുതീര്‍പ്പിനും<br />വിധേയമാകാതെ ശുദ്ധ സിനിമക്കും കലക്കും വേണ്ടി മാത്രം നില കൊള്ളുന്ന രചന<br />മാത്രം നിര്‍വഹിക്കുന്ന മധു സൂദനന്‍രെ സമീപനം "ബയസ്‌ക്കോപ്പിന്‌"ഔന്നത്യം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. കഥാകഥനത്തിലും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വികാസ<br />പരിണാമത്തിനും അമിത പ്രാധാന്യം നല്‍കാതെ ദൃശ്യബിംബങ്ങള്‍ക്കും<br />സീക്വന്‍സുകള്‍ക്കും ശ്രദ്ധ നല്‍കുന്ന രചനാരീതിയുടെ സാഫല്യമാണ്‌<br />"ബയസ്‌ക്കോപ്പ്‌" വ്യക്തി ഗത</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkIRk5QCT_I/AAAAAAAAAM0/QzkAEDpdBVU/s1600-h/00filmsBioscope15.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 182px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkIRk5QCT_I/AAAAAAAAAM0/QzkAEDpdBVU/s320/00filmsBioscope15.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350858632810614770" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"> സിനിമയെന്ന വിഭാഗത്തില്‍ ഉല്‍പ്പെടുന്ന<br />രചനയാണിത്‌. ചിത്രകാരനായ മധുസൂദനന്‍ ക്യാന്‍വാസിനു പകരം ചലച്ചിത്രകലയില്‍<br />സെല്ലുലോയ്‌ഡി</span><span style="font-size:100%;">ല്‍ വരക്കുന്ന ചിത്രമാണ്‌ "ബയസ്‌ക്കോപ്പ്‌". അതുകൊണ്ട്‌<br />തന്നെ വ്യത്യസ്തമായൊരു സമീപനവും ഏകാഗ്രമായ ആസ്വാദനക്ഷമതയും<br />ആവശ്യപ്പെടു</span><span style="font-size:100%;">ന്ന രചനകൂടിയാണിത്‌. ഷോട്ടുകള്‍ക്ക്‌ ഗ്രാഫിക്ക്‌ പൂര്‍ണ്ണത<br />കൈ വരുന്നു. അത്രമാത്രം ശ്രദ്ധയോടെ, തനിമയോടെയാണ്‌<br /><br /></span>ചിത്രം: ബയോസ്കോപ്‌<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />അവ രൂപ കല്‍പ്പന ചെയ്ത്‌ സാക്ഷാത്‌ക്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌</span> <wbr><span style="font-size:100%;">. വരകളും വര്‍ണ്ണങ്ങളുമെന്നപോലെ<br />വാക്കുകളും നിഴലും വെളിച്ചവും കഥാപാത്രങ്ങളും </span>ലാന്‍ഡ്‌സ്കേപ്പും<span style="font-size:100%;"> എല്ലാം<br />ചേര്‍ന്നൊരുക്കുന്ന സിംഫണിയാണ്‌ "ബയസ്‌ക്കോപ്പ്‌" .ഓരോ ഫ്രെയ്‌മിലും<br />സീക്വന്‍സിലും സംവിധായകന്‍റെയും ഛായാഗ്രാഹകന്‍റെയും കയ്യൊപ്പ്‌<br />തെളിയുന്നു. ദൂരേ നിന്ന് മൂന്ന് വഞ്ചികള്‍ വന്ന് കരക്കണയുന്നത്‌ , കൂടാരം<br />ഉയരുന്നത്‌, അസ്‌തമ</span><span style="font-size:100%;">യ സൂര്യന്‍റെ തിരോധാനം തുടങ്ങിയ ദൃശ്യങ്ങള്‍<br />ഉദാഹരണമാണ്‌.<br /><br />ഏറ്റവും പുതിയതായി പ്രദര്‍ശനത്തിനെത്തിയ നവാഗത സംവിധായകരുടെ രണ്ട്‌<br />ചിത്രങ്ങളാണ്‌ </span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >"ഭഗവാന്‍"</span><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;"> </span>‍(പ്രശാന്ത്‌) <span style="font-weight: bold;">പാസ്സഞ്ചര്‍</span> (രഞ്ജിത്‌ ശങ്കര്‍) .<br />മോഹന്‍ലാല്‍ </span><span style="font-size:100%;">എന്ന സൂപ്പര്‍താരം പ്രധാന റോളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന<br />"ഭഗവാന്‍" ഒരു ചലച്ചിത്രാഭാസമായി മാറുന്നു. ഭീകരവാദത്തിനും<br />വര്‍ഗ്ഗീയതക്കുമെതിരായി അന്ത്യത്തില്‍ സൂപ്പര്‍നായകനായ ഡോക്‌ടര്‍<br />നടത്തുന്ന പ്രഭാഷണം പഴയ കാല തമിഴ്‌ ചിത്രങ്ങളെ വെല്ലുന്നതായി.<br /><br /><br /></span><br /><span style="font-size:100%;">സിനിമയെന്തെന്നോ എന്തായിരിക്കണമെന്നോ ഉള്ള കൃത്യമായി ധാരണയും<br />രൂപവുമൊന്നും സംവിധായകനില്ലെന്ന് 'ഭഗവാന്‍" സ്സ്പഷ്‌ടമാക്കുന്നു.<br />കന്നിചിത്രം ഒരുക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ അതിനാവശ്യമായ ഗൃഹപാഠം<br />ചെയ്യാനൊ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkIQhnl09ZI/AAAAAAAAAMs/D5JL5fqafEY/s1600-h/bhagavan.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 98px; height: 147px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkIQhnl09ZI/AAAAAAAAAMs/D5JL5fqafEY/s320/bhagavan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350857477018940818" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">രുങ്ങാതെ ഏതോ ഒരാവേശത്തിന്‌ ചാടിയിറങ്ങിയ സംവിധായകന്‍ പാതി<br />വഴിയില്‍ തന്നെ കാറ്റു പോയ ബലൂണ്‍ പോലെ ആയ സ്ഥിതിയാണ്‌.<br /><br />കാലത്തിലെ കൊത്തുവേലയെന്നാണ്‌ സിനിമാ സംവിധാനത്തെ ആന്ദ്രേ<br />തര്‍ക്കോവ്‌സ്‌ക്കി വിശേഷിപ്പിച്ചത്‌. കാലത്തിലെ കൊത്തുവേല<br />അറിയില്ലെങ്കി</span><span style="font-size:100%;">ലും ഒരു കച്ചവടസിനിമ ചെയ്യാനാണെങ്കിലും സമയ ബോധവും<br />കാലബോധവും സംവിധായകന്‌ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്‌.. </span>അതിന്‍റെ <span style="font-size:100%;"> അഭാവത്തില്‍<br /><br /><br /><br /></span>ചിത്രം: ഭഗവാന്‍<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />"ഭഗവാന്‍" പോലുള്ള അസുര സൃഷ്ടികള്‍ വെളിച്ചം കാണും. യാതൊരു<br />സെക്യൂരിറ്റിയുമില്ലാതെ ഹോം മിനിസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ ആശുപത്രിയില്‍<br />പ്രസവിക്കാനെത്തുന്നതും അവിടെ ഭീകര വാദികള്‍ യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കുന്നതും<br />അവരെ നേരിടുന്ന ആദര്‍ശധീരനായ ഡോക്ടറും (മോഹന്‍ലാല്‍) ഏത്‌<br />വെള്ളരിക്കാപ്പട്ടണത്തിലാണുണ്ടാ</span> <wbr><span style="font-size:100%;">വുക എന്ന് പ്രേക്ഷകന്‍<br />നെടുവീര്‍പ്പിടുമ്പോള്‍, നെടുങ്കന്‍ സംഭാഷണങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ സംവിധായകന്‍<br />കീറിമുറിക്കുന്നു. കഥ, തിരക്കഥ, സംഭാഷണം സംവിധാനം എന്നെല്ലാം എഴുതി<br />വെച്ചാല്‍ മാത്രം പോരാ. അത്‌ എന്തെന്നറിഞ്ഞ്‌ പ്രവര്‍ത്തിക്കുവാനുള്ള<br />അറിവും രചയിതാവിനുണ്ടാകണം. അല്ലെങ്കില്‍ ഭഗവാന്‍ പോലുള്ള പടുമുളകള്‍<br />സംഭവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. ഇത്‌ ദുഷ്ടനിഗ്രഹത്തിനും ധര്‍മ്മപരിപാലനത്തിനും<br />ആയി അവത</span><span style="font-size:100%;">രിക്കുന്ന ഭഗവാനല്ല ,ചലച്ചിത്രകലയുടെ സര്‍ഗ്ഗസൌന്ദര്യത്തിനു നേരെ<br />പരിഹാസം ചൊരിയുന്ന, കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന വിശ്വാമിത്ര സൃഷ്ടി തന്നെയാണ്‌.<br /><br />പ്രേക്ഷകര്‍ നല്ല സ്വീകരണം നല്‍കിയ "പാസ്സഞ്ചര്‍" നവാഗത സംവിധായകന്‍റെ<br />വിജയം ഉദ്‌ഘോഷിക്കുന്നു. ഹോംവര്‍ക്ക്‌ നന്നയി ചെയ്ത്‌ രൂപം നല്‍കിയ<br />സൃഷ്ടിയാണത്‌. പ്രഥമ രചനയുടെ കൈക്കുറ്റങ്ങള്‍ പരമാവധി ഒഴിവാക്കുവാനും<br />സംവിധായകനു കഴിയുന്നു. ദിലീപ്‌ ,ശ്രീനിവാസന്‍ , ജഗതി, മമത, നെടുമുടി വേണു<br />തുടങ്ങിയ താരങ്ങളെ ഔചിത്യത്തോടെ രംഗത്തെത്തിച്ച്‌ വിജയം നേടുകയാണ്‌<br />രഞ്ജിത്‌ ശങ്കര്‍</span><span style="font-size:100%;"> എന്ന കന്നി സംവിധായകന്‍. മമത അഭിനയിച്ച മികച്ച ചിത്രം<br />കൂടിയാണിത്‌.<br /><br />ജീവിതത്തിലെ ചില യാദൃശ്ചിതകള്‍ വളരെ നിര്‍ണ്ണായകമായി മാറാറുണ്ടല്ലൊ.<br />അത്തരം ഒരു യാദൃശ്ചികമായ കണ്ടുമുട്ടല്‍ (ദിലീപ്‌, ശ്രീനിവാസന്‍) സംഭവ<br />ബഹുലമായി മാറുന്ന പ്രമേയമാണ്‌ "പാസ്സഞ്ചറിന്‍റേത്‌." ചിത്രീകരണത്തിലെ<br />മികവും തിരക്ക</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkIQGLP_nGI/AAAAAAAAAMk/8OH0FG5RAQk/s1600-h/passenger2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 75px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkIQGLP_nGI/AAAAAAAAAMk/8OH0FG5RAQk/s320/passenger2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350857005554703458" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ഥയുടെ വിശ്വാസ്യതയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അകൃത്രിമത്വവും<br />സൃഷ്ടിയെ ഏകാഗ്രവും ഹൃദയസ്പര്‍ശിയുമാക്കുന്നു. ഇത്‌ സംഭവ്യമോ എന്ന<br />ചോദ്യത്തിന്‌ ഇങ്ങിനേയും സംഭവിക്കാം എന്ന തൃപ്തികരമായ മറുപടി പ്രേക്ഷകന്‌<br />കണ്ടെത്താനാകുന്നു എന്നതാണ്‌ സംവിധായകന്‍റെ വിജയം.<br /><br />സമകാലിക സാമൂഹ്യാവസ്ഥയുടെ, തന്നിലേക്കൊളിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെ<br />രാഷ്‌ട്രീയത്തിലെ ജീര്‍ണ്ണാവസ്ഥയുടെ, അഴിമതിയുടെ നീരാളിക്കൈകള്‍<br />സര്‍വ്വരംഗത്തേക്കും വ്യാപിക്കുന്നതിന്‍റെ ശക്തമായ ചിത്രം "പാസ്സഞ്ചര്‍"<br />തരുന്നു. അതോടൊപ്പം സാധാരണക്കാരനായ മനുഷ്യന്‍ അസാധാരണമായ മഹത്വം<br />കൈവരിക്കുന്നതിന്‍റെയും നല്ല സന്ദേശം തരുന്ന രചന കൂടിയാണ്‌ "പാസ്സഞ്ചര്‍".<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-3925617259171628139?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-85039083672657763952009-06-24T02:40:00.000-07:002009-06-24T09:03:13.059-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkH1l7WmsuI/AAAAAAAAAMc/g-zQplntda4/s1600-h/cover+3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkH1l7WmsuI/AAAAAAAAAMc/g-zQplntda4/s320/cover+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350827864229327586" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ezhuth online July 2009 [click here]</span><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ezhuth online June 2009 [click here]</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-8503908367265776395?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-3004239692580756212009-06-24T01:56:00.000-07:002009-07-01T06:00:36.312-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skoz6snsC9I/AAAAAAAAAPk/T-r73O_wgus/s1600-h/M+K+Zubhaida.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skoz6snsC9I/AAAAAAAAAPk/T-r73O_wgus/s320/M+K+Zubhaida.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353148190586309586" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />ഞാനൊരു വീട്ടമ്മയാണ്‌. ഒരു സാധാരണ ഗൃഹനാഥ. ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളുമൊത്ത്‌<br />കൊല്ലത്ത്‌ താമസിക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു മൂന്നാം തലമുറ കൂടിയുണ്ട്‌.<br />മകളിലും മകനിലുമായി നാല്‌ പേരക്കുട്ടികള്‍.<br /><br />പാലക്കാടു ജില്ലയിലെ മണ്ണാര്‍ക്കാട്‌ എന്ന മലയോരപ്രദേശത്താണ്‌ ഞാന്‍<br />ജനിച്ചത്‌. ഉറവ വറ്റാത്ത പ്രകൃതിഭംഗിയുടെ ഈറ്റില്ലമായ അട്ടപ്പാടി ,<br />സൈലന്‍റെ്‌ വാലി വനമേഖലക്കു തൊട്ടുതാഴേയുള്ള ഒരു താഴ്വാരഭൂമിയാണ്‌ എന്‍റെ<br />ഗ്രാമമായ മണ്ണാര്‍ക്കാട്‌. ഇത്‌ എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കാര്യമാണ്‌.<br />ഇന്ന്‌ മണ്ണാര്‍ക്കാട്‌ താലൂക്ക്‌ ആ സ്ഥാനമാണ്‌ നിറയെ കോണ്‍ക്രീറ്റ്‌<br />വനങ്ങള്‍ മൂടി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചെറുപട്ടണം.<br /><br />ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക മുസ്‌ലിം കുടുംബത്തിലായിരുന്നു എന്‍റെ ജനനം .ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ<br />തറവാടുകളില്‍ നിന്നും കുട്ടികളടക്കം സ്ത്രീകള്‍ അധിക ദൂരം<br />സഞ്ചരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നും ഞാനോര്‍ക്കുന്നു, ബാല്യകാലത്തെ<br />എന്‍റെ ഏറ്റവും സുദീര്‍ഘമായ ഒരു യാത്രയെ പറ്റി. മണ്ണാര്‍ക്കാടു നിന്നും<br />പിതാവുമൊത്ത്‌ മുത്തച്ഛന്‍റെ നാടായ ഒറ്റപ്പാലത്തിനു പോയതാണത്‌.നാട്ടില്‍<br />നിന്നും നാല്‍പ്പതു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.<br />ഒറ്റപ്പാലത്തിന്‌. മയില്‍ വാഹനം മോട്ടോര്‍ കമ്പനിയുടെ ഒരു പഴയ<br />ബസ്സിലായിരുന്നു യാത്രയെന്നതും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്‌.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkozCdKY63I/AAAAAAAAAPU/UwoKoZLnqv0/s1600-h/000091.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkozCdKY63I/AAAAAAAAAPU/UwoKoZLnqv0/s320/000091.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353147224364215154" border="0" /></a><br />ബാല്യകാലത്ത്‌ നടക്കാതെപോയ യാത്രാ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ പൂവണിയുന്നത്‌ എന്‍റെ<br />വിവാഹാനന്തരമാണ്‌. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ നാടു കൊല്ലമാണ്‌. ഒരു ബിസിനസ്സുകാരനാണ്‌ അദ്ദേഹം. എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ<br />പ്രത്യേകത ,മൂപ്പര്‍ ഒരു യാത്രാപ്രേമിയാണെന്നതായിരുന്നു. സഞ്ചാരത്തെ<br />പ്രണയിച്ച അദ്ദേഹം നടത്തിയ ചെറുതും വലുതുമായ നിരവധി യാത്രകളില്‍<br />സഹചാരിയായിരുന്നിട്ടുണ്ട്‌ ഞാന്‍ .അവയില്‍ പലതും<br />ദേശാന്തര യാത്രകളുമായിരുന്നു.<br /><br />ലോകയാത്രകളില്‍ കലശലായ കമ്പം ഭര്‍ത്താവിന്‌ തുടങ്ങുന്നത്‌ ആയിരത്തി<br />തൊള്ളായിരത്തി എണ്‍പത്തി രണ്ടിലാണ്‌. ആദ്യ സന്ദര്‍ശനം തൊട്ടടുത്ത<br />മാലിയിലേക്കായിരുന്നു. മാലിയില്‍ തുടങ്ങി നിരവധി ദേശങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട്‌<br />ഇപ്പോള്‍ തന്‍റെ നാല്‍പ്പത്തിമൂന്നാമത്തെ രാജ്യമായ ചൈനയില്‍ അതെത്തി<br />നില്‍ക്കുന്നു. ചൈനക്കു പോയത്‌ രണ്ടായിരത്തിയാറിലാണ്‌. സമീപ<br />വര്‍ഷങ്ങളില്‍ നടത്തിയ വിദേശയാത്രകളില്‍ ഞാന്‍ ഒപ്പം പോകാതിരുന്നത്‌ ചൈന<br />മാത്രമായിരുന്നു.<br /><br />ചൈനക്കു മുന്‍പായിരുന്നു അമേരിക്കന്‍ യാത്ര. രണ്ടായിരത്തി നാലില്‍ . ആ<br />യാത്രയില്‍ ഒപ്പം ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്‍റെ പത്തൊമ്പതാമത്തെ രാജ്യമാവും<br />അമേരിക്ക.<br /><br />ഈ ഓരോ യാത്രയും ഹൃദ്യവും രസകരവുമായ ഒത്തിരി അനുഭവങ്ങള്‍ എനിക്കു<br />സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ നടത്തിയ ഈ അമേരിക്കന്‍ യാത്രയിലെ<br />ചെറിയ ചില അനുഭവങ്ങളും ,വിശേഷങ്ങളും ഞാനിവിടെ പങ്കു വെക്കുകയാണ്‌.<br /><br />ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്‌ ഇന്ന്‌ അമേരിക്ക .വലിപ്പം<br />എന്നത്‌ വിസ്‌തൃതിയെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചല്ല. സുദീര്‍ഘമായ ദേശീയ<br />പാരമ്പര്യമൊന്നും അവകാശപ്പെടാന്‍ചരിത്രത്തില്‍ ഇടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും<br />എല്ലാ മേഖലകളിലും അവര്‍ ഇന്ന്‌ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ് ‌, ആധുനിക<br />ശക്തിയാണ്‌.<br /><br />ഭാഗ്യം, ചെന്നൈയിലെ അമേരിക്കന്‍ ഡെപ്യൂട്ടി ഹൈക്കമ്മീഷന്‍ ഓഫീസ്‌ മുഖേന<br />എനിക്കും ഭര്‍ത്താവിനും പത്തു വര്‍ഷത്തേക്കുള്ള മള്‍ട്ടിപ്പിള്‍ എന്‍ട്രി<br />വിസയാണ്‌ ലഭിച്ചത്‌. അടുത്ത പത്തു വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ എപ്പോള്‍<br />വേണമെങ്കിലും,എത്ര പ്രാവശ്യവും ഞങ്ങള്‍ക്കു അമേരിക്കയില്‍ പോയിവരാം.<br /><br />ജൂണ്‍ പന്ത്രണ്ടാം നു കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും മുംബൈ വഴി<br />ന്യൂയോര്‍ക്കിലേയ്ക്കു നേരിട്ടു പറക്കുകയായിരുന്നു. എയര്‍ ഇന്‍ഡ്യ<br />വഴിയായിരുന്നു യാത്ര. പോകും വഴി പാരീസിലിറങ്ങി ഇന്ധനം നിറക്കുകയും വിമാന<br />ജോലിക്കാരെ മാറ്റുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇതിനകം പത്തു മണിക്കൂര്‍ സമയം<br />പിന്നിട്ടും കഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />ന്യൂയോര്‍ക്കിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവിടത്തെ സമയം വൈകീട്ടു എട്ടുമണി.<br />മുംബൈയില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടത്‌ ഇന്‍ഡ്യന്‍ സമയം രാവിലെ ആറ്‌<br />മുപ്പതിനാണ്‌. ഞങ്ങളുടെ വാച്ചിലെ സമയപ്രകാരം ഒട്ടാകെ ഇരുപതു മണിക്കൂര്‍<br />പറക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ അമേരിക്കയിലെ ലോക്കല്‍ സമയം വെച്ചു<br />നോക്കിയാല്‍ ആകെ പത്തര മണിക്കൂര്‍ സഞ്ചരിച്ചതായേ തോന്നിയുള്ളു,<br />രാജ്യങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സമയ വ്യത്യാസമാണിത്‌. വളരെ വിസ്‌തൃതമായ<br />രാജ്യമാണ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHxAPkTuzI/AAAAAAAAAME/Wm7-x234j_c/s1600-h/ny+city+2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 90px; height: 135px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHxAPkTuzI/AAAAAAAAAME/Wm7-x234j_c/s320/ny+city+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350822818773973810" border="0" /></a>ല്ലൊ യു എസ്സ്‌. അമേരിക്കന്‍ ഭൂഖണ്ഡത്തിന്‍റെ കിഴക്കേയറ്റത്താണ്‌<br />ന്യൂയോര്‍ക്ക്‌. ന്യൂയോര്‍ക്കും ഇന്‍ഡ്യയുമായി തണുപ്പുകാലത്ത്‌ പത്തര<br />മണിക്കൂറ്‍ സമയ വ്യത്യാസമുണ്ട്‌. നമ്മേക്കാള്‍ പത്തര മണിക്കൂറ്‍<br />പിന്നില്‍. ചൂടുകാലത്ത്‌ ഈ വ്യത്യാസം ഒന്‍പതര മണിക്കൂര്‍ ആയി ചുരുങ്ങും<br />അപ്പോള്‍ അവിടെയുള്ള എല്ലാ വാച്ചുകളും ഒരു മണിക്കൂര്‍ പിന്നിലേക്ക്‌<br />തിരിച്ചു വെയ്ക്കപ്പെടുമെന്നത്‌ ,നാം ഇന്‍ഡ്യക്കാര്‍ക്ക്‌<br />അത്ഭുതമുളവാക്കുന്ന സംഗതി തന്നെ. ഇതേ അവസ്ഥ യൂറോപ്പിനുമുണ്ട്‌.<br /><br />എന്നാല്‍ അമേരിക്കയുടെ പടിഞ്ഞാറേ അറ്റമായ സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്കോയും<br />ന്യൂയോര്‍ക്കും തമ്മില്‍ പോലും ഉണ്ട്‌ മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ വ്യത്യാസം.<br />ഇന്‍ഡ്യയേക്കാള്‍ എത്രയോ വലിപ്പമുള്ള രാജ്യമാണ്‌<br />അമേരിക്കയെന്നോര്‍ക്കണാം. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ നാടുമായി പന്ത്രണ്ടര<br />മണിക്കൂര്‍ വ്യത്യാസമാണ്‌ അമേരിക്കക്കുണ്ടാകുക. നമ്മുടെ പകല്‍ അവിടെ<br />രാത്രികാലമാവുന്നത്‌ അങ്ങിനെയാണ്‌.<br /><br />ഞങ്ങളീ യാത്രയില്‍ അമേരിക്കയിലെ മിക്ക എല്ലാ സ്റ്റേറ്റുകളും<br />സന്ദര്‍ശിക്കുകയുണ്ടായി. കിഴക്കേകരയായ ന്യൂയോര്‍ക്ക്‌ മുതല്‍ ആറായിരം<br />കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പടിഞ്ഞാറേ തീരമായ സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്കോ<br />വരെ, അമേരിക്കയില്‍ അങ്ങോളമിങ്ങോളം പതിനെണ്ണായിരം കിലോ മീറ്റര്‍<br />ദൂരമാണ്‌ ഒട്ടാകെ ഞങ്ങള്‍ താണ്ടിയത്‌. ആഭ്യന്തര വിമാനങ്ങളിലും വിവിധ എ<br />സി. കോച്ചുകളിലും ടാക്സിയിലും കപ്പലിലും ഒക്കെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വന്നു,<br />ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ അമേരിക്കയിലെ മുഴുവന്‍ സ്റ്റേറ്റുകളും കണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍.<br /><br />പത്തിരുപതു ലോകരാജ്യങ്ങള്‍ ഭര്‍ത്താവുമൊത്തു സഞ്ചരിക്കാനിട വന്നപ്പോഴും<br />അപൂര്‍വ്വം യാത്രകളില്‍ മാത്രം ചില അസൌകര്യങ്ങളും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും തരണം<br />ചെയ്യേണ്ട അനുഭവങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌. അതൊക്കെ യാത്രാ ജീവിതത്തില്‍<br />ഒരു ശീലമായിക്കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ അത്ര വലിയ ഉല്‍കണ്‌ഠയൊന്നും ഒരിക്കലും<br />തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ ഞങ്ങളെ -പ്രത്യേകിച്ച്‌ എന്നെ- മാനസ്സികമായി<br />വല്ലാതെ തളര്‍ത്തുകയും ഭയത്തിന്‍റെയും ഉല്‍കണ്‌ഠയുടെയും മുള്‍മുനയില്‍<br />നിര്‍ത്തുകയും ചെയ്ത ഒരനുഭവം ഉണ്ടായത്‌ അമേരിക്കയില്‍<br />വിമാനമിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ന്യൂയോര്‍ക്ക്‌ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വെച്ചാണ്‌.<br /><br />അമേരിക്കന്‍ മണ്ണില്‍ കാലു കുത്തിയപ്പോള്‍ വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയാണ്‌<br />മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്‌. ന്യൂയോര്‍ക്ക്‌ ഇന്‍റെര്‍നാഷണല്‍<br />എയര്‍പോര്‍ട്ടി<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHw1gK3MUI/AAAAAAAAAL8/vvGd-akEfMc/s1600-h/n+y+ciity+1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 132px; height: 99px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHw1gK3MUI/AAAAAAAAAL8/vvGd-akEfMc/s320/n+y+ciity+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350822634252087618" border="0" /></a>ല്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു കടക്കുന്ന പ്രക്രിയയായിരുന്നു<br />അടുത്തത്‌. വിവിധ ചെക്കിംഗ്‌ പോയിന്‍ര്‍കളൊക്കെ അനായാസം കടന്ന്‌<br />എമിഗ്രേഷന്‍ കൌണ്ടറിനടുത്തെത്തി. എമിഗ്രേഷന്‍ ഓഫീസര്‍, ഒരു<br />ചെറുപ്പക്കാരന്‍ സായ്‌പ്പ്‌, ജനങ്ങളുടെ പാസ്‌പോര്‍ട്ടുകള്‍ വാങ്ങി<br />പരിശോധിക്കാനാരംഭിച്ചു. ആദ്യമൊക്കെ തികച്ചും സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നു.<br />പേജുകള്‍ മറയുന്നതിനിടയില്‍ ആ ഓഫീസറുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറുന്നത്‌<br />ഭര്‍ത്താവിനു പിന്നില്‍ നിന്ന ഞാനും ശ്രദ്ധിച്ചു.<br /><br />അയാള്‍ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ മുഖത്തേക്കും പാസ്‌പോര്‍ട്ടിലെ ഫോട്ടോ പതിച്ച<br />പേജിലേക്കും ഇടക്കിടെ തന്‍റെ മുമ്പിലിരിക്കുന്ന കംമ്പ്യൂട്ടര്‍<br />മോണിട്ടറിലേക്കും മാറി മാറി ദൃഷ്ടികള്‍ പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.<br />ഒക്കെയും ആക്ഷന്‍ മാത്രം ചോദ്യങ്ങളൊന്നുമില്ല. ആ സായ്‌പ്പു പയ്യന്‍റെ<br />മുഖത്തുണ്ടായ പരിഭ്രമ ഭാവവും ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.<br /><br />തൊട്ടു പിന്നാലെ നീണ്ട ക്യൂവിന്‍റെ തൊട്ടു മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന പലരും ,<br />തങ്ങളുടെ സമയം കൂടി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ഈ ഏഷ്യന്‍ ദമ്പതികളെ പറ്റിയാവാം,<br />അമര്‍ഷത്തോടെ പിറു പിറുക്കുന്നത്‌ കേട്ടു.<br /><br />എമിഗ്രേഷന്‍ ഓഫീസര്‍ ആര്‍ക്കോ ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്നു. ഇപ്പോഴും ഒരക്ഷരം<br />ഭര്‍ത്താവിനോടു ചോദിക്കുന്നില്ല. ഓഫീസറുടെ മുഖത്തു്‌ തെല്ലു ഭയം കലര്‍ന്ന<br />ഗൌരവഭാവം.<br /><br />പെട്ടെന്ന്‌ പോലീസ്‌ യൂണിഫോം ധരിച്ച രണ്ടു ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍<br />പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. രണ്ടു പേരുടെ പക്കലും ഓരോ വയര്‍ലെസ്സ്‌ ഹാന്‍ഡ്‌<br />സെറ്റുകളുണ്ട്‌. അരയില്‍ റിവോള്‍വറുകള്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതും കാണാം.<br />''please come with us''<br />"<br />ഞങ്ങളെ ക്യൂവില്‍ നിന്നും വിടര്‍ത്തി , മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക്‌ അവര്‍<br />നടന്നു. പിന്നാലെ ഞങ്ങളും. അവര്‍ പരസ്‌പരം എന്തോ ഗൌരവപൂര്‍വ്വം<br />സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഇത്തരം ഏതു പരിതസ്ഥിതിയിലും ധൈര്യം വിടാത്ത<br />ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ മുഖത്തെ ഉല്‍കണ്‌ഠാഭാവം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.<br /><br />"സാരമില്ല സുബൈദാ ,പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. അവര്‍ ഏതോ സംശയ നിവാരണത്തിന്‌<br />നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോവുകയാണ്‌. നമ്മള്‍ കുറ്റമൊന്നും<br />ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലൊ. കാര്യമെന്താണെന്ന്‌ ഇപ്പോഴറിയാം. ..."<br /><br />എന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ക്ക്‌ വല്ലാത്ത ഒരു<br />പതര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി.<br /><br />അല്‍പ്പം വിശാലമായ ഒരു ക്യാബിന്‍ റൂമിലേക്കാണ്‌ ഞങ്ങളെ അവര്‍<br />കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി ഇരുത്തിയത്‌. ആ മുറിയില്‍ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.<br />ചില കംമ്പ്യൂട്ടറുകള്‍ മാത്രമുണ്ട്‌.<br /><br />ഓഫീസര്‍മാരില്‍ നിന്ന്‌ അല്‍പ്പം സീനിയറായ ആളുടെ കൈയില്‍ ഞങ്ങള്‍<br />രണ്ടാളുടേയും പാസ്‌പോര്‍ട്ടുകളുണ്ട്‌. ഒരു കംമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നില്‍<br />അയാള്‍ ഇരുന്നു. പത്തു മിനിറ്റോളം അയാള്‍ ആ മിനിയന്ത്രം<br />പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊരിക്കല്‍ മെല്ലെ മുഖമുയര്‍ത്തി<br />ഞങ്ങളോടു രണ്ടു വാചകങ്ങള്‍ മാത്രം പറഞ്ഞു,<br />don't worry please, it is only the part of our duty. we are waiting for a reply mail from our control room...''<br /><br />കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രവര്‍ത്തിപ്പിച്ചുക്കൊണ്ടിരി<div class="gmail_quote"><wbr>ക്കുന്നതിനിടക്ക്‌ ഒരിക്കല്‍<br />അയാളുടെ മുഖമൊന്നു തെളിഞ്ഞത്‌ ഞാനും ശ്രദ്ധിച്ചു. സീറ്റില്‍ നിന്നും<br />അയാളെഴുന്നേറ്റ്‌ പാസ്‌പോര്‍ട്ടുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു മടക്കി തന്നു.<br /><br />''sorry for the disturbance ... everything is ok now. you can directly proceed to the customs counter''<br /><br />ആ വാക്കുകളില്‍ നേരിയ ഖേദപ്രകടനത്തിന്‍റെ ചുവയുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />അവര്‍ രണ്ടു പേരും ഞങ്ങളേയും കൂട്ടി നേരെ കസ്റ്റംസ്‌ കൌണ്ടറിനടുത്തെത്തി.<br />കസ്റ്റംസ്‌ വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും വലിയ ചെക്കിംഗ്‌ ഒന്നും കൂടാതെ<br />പുറത്തിറങ്ങാന്‍ സഹായിച്ചു.ഞങ്ങളോടൊപ്പം ക്യൂവില്‍ നിന്ന പലരും<br />അപ്പോഴവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ തെല്ലൊരു വിസ്‌മയഭാവത്തില്‍ ഞങ്ങളെ<br />തുറിച്ചു നോക്കി. ക്യൂവില്‍ നിന്നും അധികാരികള്‍ ഞങ്ങളെ ഇറക്കിക്കൊണ്ടു<br />പോയപ്പോള്‍ ഏതോ കുറ്റവാളികളെ കാണും മട്ടിലായിരിക്കാം അവര്‍<br />നോക്കിയത്‌.<br /><br />സംഭവമെന്തായിരുന്നുവെന്നറിയാന്‍ ഭര്‍ത്താവിനു തിടുക്കം.<br />എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു ആകാംക്ഷ. എങ്കില്‍പ്പോലും ഒന്നും അന്വേഷിക്കാന്‍<br />നില്‍ക്കണ്ട നമുക്ക്‌ ഉടന്‍ പുറത്തു കടക്കാം.എന്നാണ്‌<br />ഞാനഭിപ്രായപ്പെട്ടത്‌, അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭര്‍ത്താവ്‌ തങ്ങളെ<br />കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന ഓഫീസര്‍മാരിലൊരാളോടു കാര്യം തിരക്കി.<br />എല്ലാം വിശദീകരിക്കാന്‍ അയാള്‍ സന്‍മനസ്സു കാട്ടി.<br /><br />ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അതേ പേരില്‍ ഒരു ഇറാന്‍ തീവ്രവാദിയുണ്ടത്രെ ,<br />അമേരിക്കയുടെ ഹിറ്റ്‌ലിസ്റ്റില്‍പെട്ട ഒരാള്‍. പേരു മാത്രമല്ല ഇനീഷ്യല്‍<br />പോലും ഒന്നാണ്‌. അതൊന്നു വെരിഫൈ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടിവന്ന സമയ നഷ്ടമായിരുന്നു<br />ഇത്‌. വീണ്ടും അയാള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ അസൌകര്യങ്ങള്‍ക്കു ക്ഷമ ചോദിച്ചു.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായതു മാതിരി ഒരനുഭവം വളരെ സമീപകാലത്ത്‌ സുപ്രസിദ്ധ നടന്‍<br />മമ്മൂട്ടിയ്ക്കും ന്യൂയോര്‍ക്ക്‌ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വെച്ചുണ്ടായത്‌<br />പത്രത്തില്‍ വായിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു. രണ്ടായിരത്തൊന്നിലെ ട്വിന്‍ടവര്‍<br />ആക്രമണത്തിനു ശേഷം അമേരിക്കക്കാര്‍ക്ക്‌ എല്ലാവരേയും ഭയവും സംശയവുമാണ്‌.<br /><br />ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ നഗരമാണ്‌ ന്യൂയോര്‍ക്ക്‌. ഈ വമ്പന്‍<br />പട്ടണത്തിലുള്ളത്ര അംബരചുംബികള്‍ മറ്റൊരിടത്തും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന്‌<br />തോന്നുന്നു.<br /><br />പ്രസിദ്ധപ്പെട്ട വാള്‍സ്‌ട്രീറ്റ്‌ ഫിഫ്ത്‌ വേ അവന്യു, റോക്ക്‌ഫെല്ലര്‍<br />ഫൌണ്ടേഷന്‍, എമ്പയര്‍ സ്റ്റേറ്റ്‌ ബില്‍ഡിംഗ്‌, ലിബര്‍ട്ടി പ്രതിമ,<br />തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ ട്വിന്‍ടവറുകള്‍ നിന്ന സ്ഥലം ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ട കാഴ്ചകളില്‍<br />പെടുന്നു.<br /><br />ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍ നിന്ന്‌ നേരേ പോയത്‌ വാഷിങ്ങ്‌ടണ്‍ ഡി സി<br />യിലേക്കായിരുന്നു. ന്യൂയോര്‍ക്കാണ്‌ വലിയ സിറ്റിയെങ്കിലും അമേരിക്കയുടെ<br />തലസ്ഥാനം വാഷിങ്ങ്‌ടണ്‍ ആണ്‌.<br /><br />വാഷിംഗ്‌ടണിലെ പ്രശസ്തമായ പല സ്മാരകങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ നടന്നു കണ്ടു.<br />അവയില്‍ പ്രധാനം കാപ്പിറ്റോള്‍ ഹില്ലും ലിങ്കണ്‍ മെമ്മോറിയല്‍ ഹാളുമാണ്‌.<br />വിയറ്റ്‌നാം കൊറിയന്‍ സ്മാരകങ്ങളും വളരെ ജനശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിക്കുന്നവ തന്നെ.<br /><br />ഒടുവില്‍ ഈ അമേരിക്കന്‍ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു കാഴ്ച കാണാന്‍<br />ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടു. വൈറ്റ്‌ ഹൌസ്‌ അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്ടിന്‍റെ<br />ആസ്ഥാനം. ലോകത്തിന്‍റെ ഗതിവിഗതികള്‍ ഈ കെട്ടിടത്തിനുള്ളില്‍<br />തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നു. അമേരിക്കയുടെ എത്രയെത്ര പ്രസിഡണ്ടുമാര്‍ക്ക്‌<br />ആതിഥ്യമരുളിയ മന്ദിരമാണ്‌ ഇത്‌.<br /><br />വൈറ്റ്‌ ഹൌസ്‌ നിര്‍മ്മികപ്പെട്ടത്‌ ആയിരത്തിയെണ്ണൂറിലാണ്‌. പിന്നീടു<br />വിവിധ കാലങ്ങളില്‍ ഈ മന്ദിരത്തിന്‌ പല രൂപമാറ്റങ്ങളും വരികയുണ്ടായി.<br />ആയിരത്തിതൊള്ളായിരത്തിനാല്‍പ്<wbr>പത്തിയെട്ടിനും അമ്പത്തിരണ്ടിനുംഇടക്കാണ്‌.<br />ഇപ്പോള്‍ കാണുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിന്‍റെ നിര്‍മ്മിതി. അമേരിക്കയുടെ<br />നാല്‍പ്പത്തിനാലാമത്തെ പ്രസിഡണ്ടായ ബറാക്‌ ഒബാമ ഇപ്പോള്‍ താമസിക്കുന്ന ഈ<br />ആധുനിക മന്ദിരത്തില്‍ നൂറ്റിമുപ്പത്തി രണ്ടു മുറികളാണുള്ളത്‌. മങ്ങിയ<br />വെള്ളച്ചായം പൊശിയതാണ്‌ ഈ മണി മന്ദിരം. മുമ്പില്‍ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം<br />വിശാലമായ പുല്‍മുറ്റം. കഴിഞ്ഞാല്‍ ഫെന്‍സിങ്ങും ഗേറ്റുമാണ്‌.<br />സെക്ക്യൂരിറ്റിക്കായി പട്ടാളക്കാരേയോ കാവല്‍ ഭടന്‍മാരേയൊ ഗേറ്റിനു<br />പുറത്തു കണ്ടില്ല. വളരെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു വൈറ്റു ഹൌസിനു<br />മുന്‍പില്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത്‌<br /><br />വൈറ്റു ഹൌസ്സി<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHwfncPs2I/AAAAAAAAAL0/U4fcrk4Bgc0/s1600-h/ny+city+4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHwfncPs2I/AAAAAAAAAL0/U4fcrk4Bgc0/s320/ny+city+4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350822258246923106" border="0" /></a>നു മുന്‍പിലെ കമ്പിവേലിക്കും ഗേറ്റിനും പുറത്ത്‌ ഞങ്ങളൊരു<br />വിചിത്രദൃശ്യം കണ്ടു. മുഖം മൂടി ധരിച്ച നാലുപേര്‍ കൈകളില്‍ ചില<br />ബോര്‍ഡുകളുമായി നില്‍ക്കുന്നു. ഒരു പ്രതിഷേധ പ്രകടനത്തിന്‍റെ<br />ഭാഗമായാണവര്‍ നില്‍ക്കുന്നത്‌ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ മുഴക്കി അവര്‍ അന്തരീക്ഷ<br />മലിനീകരണം നടത്തുന്നില്ല. അവരുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന ബോര്‍ഡുകളില്‍ വിവിധ<br />സന്ദേശങ്ങള്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌. രൂക്ഷ ഭാവമുള്ള ചില മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ .<br />അവര്‍ അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡണ്ട്‌ ജോര്‍ജ്ജ്‌ ബുഷിനെതിരെ പ്രതിഷേധം<br />പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്‌. ഒരു ബോര്‍ഡില്‍ കണ്ടതിതാണ്‌.<br />''bush= war criminal , impeach bush''<br />ബുഷ്‌ യുദ്ധ കുറ്റവാളിയാണ്‌. .അയാളെ<br />വിചാരണ ചെയ്യൂ..." എന്ന്‌.<br /><br />ഭര്‍ത്താവിന്‌ ഈ പ്രതിഷേധ പ്രകടനക്കാരോട്‌ സംസാരിക്കുവാനും<br />പരിചയപ്പെടുവാനും ആഗ്രഹം തോന്നി. ഞാന്‍ വിലക്കിയിട്ടും കൂട്ടാക്കാതെ<br />അദ്ദേഹം ക്യാമറ എന്നെ എല്‍പ്പിച്ചട്ട്‌ ,അവരുടെ അടുത്തേക്ക്‌ നീങ്ങി. ഫോട്ടോ<br />എടുക്കാനുള്ള ചുമതല എനിക്കായി.<br /><br />പ്രതിഷേധ പ്രകടനക്കാരുമായി ഭര്‍ത്താവ്‌ സംസാരിക്കുന്നതും അവര്‍<br />അദ്ദേഹത്തിനു ഷേക്ക്‌ ഹാന്‍ഡ്‌ നല്‍കുന്നതും കണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ആശങ്ക<br />ഒട്ടൊക്കെ മാറി. അദ്ദേഹത്തെ ഒപ്പം നിര്‍ത്തി ഫോട്ടോ എടുത്തുകൊള്ളാന്‍<br />മുഖം മൂടികള്‍ കൈകാട്ടി അനുവാദം തന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ക്യാമറ ക്ളിക്ക്‌<br />ചെയ്തു. ഇതിനകം അവരില്‍ രണ്ടുപേര്‍ തങ്ങളുടെ മുഖംമൂടി<br />അഴിച്ചുമാറ്റികഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />ഈ യാത്രയില്‍ ഒട്ടാകെ ഞങ്ങള്‍ എടുത്ത പത്തുമുന്നൂറു ഫോട്ടോകളില്‍<br />ഏറ്റവും നല്ല കാഴ്ചയാണ്‌ പ്രതിഷേധ പ്രകടനക്കാരുടെ ഫോട്ടോയിലൂടെ<br />ലഭ്യമായത്‌<br /><br />എന്തേ, ലോകത്തെ എറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രത്തിലെ അതിശക്തനായ ഭരണാധികാരിയെ<br />വിചാരണ ചെയ്യണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട്‌ പ്രതിഷേധ പ്രകടനം നടത്തുന്നവരെ<br />നീക്കാനോ ഒഴിവാക്കാനോ അധികാരികളൊ പോലീസോ ഒന്നും ശ്രമിക്കാത്തത്‌?<br />അമേരിക്കന്‍ ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ മഹത്വമാണ്‌ നാമിവിടെ കാണുന്നത്‌<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skoyo2Bx3vI/AAAAAAAAAPM/ibFKa6Q3yyw/s1600-h/000088.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Skoyo2Bx3vI/AAAAAAAAAPM/ibFKa6Q3yyw/s320/000088.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353146784362389234" border="0" /></a><br />ഇവിടെ നമ്മുടെ നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കിലോ ? ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ<br />ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ്‌ നമ്മുടേത്‌. ഇവിടെ കേവലം ഒരു വില്ലേജ്‌ ഓഫീസറുടെ<br />ഓഫീസിനു മുമ്പില്‍പോലും പ്രതിഷേധപ്രകടനം നടത്തുന്ന വ്യക്തിയേയൊ<br />സംഘത്തിനേയൊ പോലീസ്‌ എത്തി അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു കേസെടുക്കുന്നു. മറ്റൊരു<br />വൈരുധ്യം കൂടി നമുക്കിവിടെ കാണാം. പോലീസ്‌ യഥാസമയം എത്തി അറസ്റ്റ്‌<br />ചെയ്തില്ലെങ്കിലുള്ള പ്രതിഷേധക്കാരുടെ പരാതി.<br /><br />വളരെ മഹത്തായ ഒരു ജനാധിപത്യ പാരമ്പര്യവും സംവിധാനവും ഇന്‍ഡ്യക്കുണ്ട്‌<br />പൌരാവകാശങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി നമ്മുടെ ഭരണഘടനയില്‍ എഴുതി<br />ചേര്‍ക്കപെട്ടിട്ടുണ്ട്‌. സാമാന്യ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മൌലികമായ ഈ അവകാശങ്ങള്‍<br />അനുഭവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ<br />സംവിധാനങ്ങള്‍ ഓരോ ദിവസവും വിവിധ മേഖലകളില്‍ ഓരോരോ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍<br />സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. . അഭിപ്രായ, സംഘടനാ ,തൊഴില്‍ ,സഞ്ചാര<br />സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ പൌരാവകാശങ്ങളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നവയാണ്‌. ഇവ<br />ഓരോന്നിനേയും തങ്ങള്‍ക്കനുകൂലമായ രാഷ്ട്രീയ ലക്‌ഷ്യങ്ങള്‍ക്കായി<br />വളച്ചൊടിച്ച്‌ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തെ ഒന്നാകെ അട്ടിമറിക്കുകയാണ്‌, ഇന്ന്‌<br />നമ്മുടെ നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങള്‍ . ഇതിനൊരു മാറ്റം ഉണ്ടാകാതെ<br />ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ മഹത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുവാന്‍ നമുക്കാവില്ല.<br /><br />വൈറ്റു ഹൌസിനു മുമ്പില്‍ കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിനാലു വര്‍ഷമായി കുടില്‍കെട്ടി<br />സമരം ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്പാനിഷ്‌ വൃദ്ധയേയും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു. അവരുടെ പേര്‌<br />കോണ്‍ചിറ്റ എന്നാണ്‌. ലോകവ്യാപകമായ തീവ്രവാദ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കെതിരെ<br />അവര്‍ നിശ്ശബ്ദസമരം നടത്തുകയാണ്‌. അമേരിക്കന്‍ അധികാരികളുടെ കണ്ണിലെ<br />കരടാണിവര്‍. ലോകം മുഴുവന്‍ ചുട്ടെരിക്കാന്‍ കഴിവും പ്രാപ്‌തിയും<br />ഉണ്ടെന്നു സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തിന്‌<br />പ്രസിഡണ്ടിന്‍റെ ആസ്ഥാനത്തിനു തൊട്ടു മുമ്പിലിരുന്നു സമരം ചെയ്യുന്ന<br />ദുര്‍ബ്ബലയായ ഈ സാധു വൃദ്ധക്കെതിരെ പരസ്യമായി രംഗത്തു വരാന്‍ ഭയവും<br />മടിയുമാണ്‌. മുഴു ലോകത്തിന്‍രെ പിന്തുണയും പ്രാര്‍ത്ഥനയും ഇവര്‍ക്കുണ്ട്‌<br />വൃദ്ധയായ ഈ ആദര്‍ശ ധീരയുടെ ഇച്ഛാശക്തിക്കു മുമ്പില്‍ പതറി നില്‍ക്കുന്ന<br />അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം അദൃശ്യമായ ലേസര്‍ ആക്രമണത്തിലൂടെ ഈ വൃദ്ധയെ<br />വകവരുത്താനുള്ള നീക്കങ്ങള്‍ പോലും നടത്തുന്നുണ്ടത്രെ. പക്ഷേ, ഒന്നും<br />ഇതുവരെ വിജയിച്ചിട്ടില്ല.<br /><br />ഈ വൃദ്ധ ആയിരത്തിതൊള്ളായിരത്തെണ്‍പത്തൊ<wbr>ന്നു മുതല്‍ , തന്‍റെ ആ ചെറിയ<br />കുടിലിലാണ്‌ കഴിയുന്നത്‌ . അമേരിക്കന്‍ സുപ്രീം കോടതിയുടെ<br />അനുവാദവും സംരക്ഷണവും ഈ വൃദ്ധ നേടിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്‌. സന്ദര്‍ശകര്‍<br />വല്ലപ്പോഴും നല്‍കുന്ന ചില്ലറ സാമ്പത്തിക സഹായമല്ലാതെ അവര്‍ക്ക്‌ മറ്റു<br />വരുമാനമൊന്നുമില്ല. കോണ്‍ചിറ്റയുടെ ഭക്ഷണക്രമത്തെപ്പറ്റിയും അറിയാന്‍<br />കഴിഞ്ഞു. ദിവസവും രാത്രിയില്‍ ഒരു നേരം മാത്രം. അതു നല്‍കുന്നതാകട്ടെ,<br />വൈറ്റ്‌ ഹൌസ്‌ വളപ്പിനു പുറത്തുള്ള ചില ബേക്കറികളും റെസ്റ്റോറണ്റ്റുകളും<br />ആണ്‌ .അവര്‍ തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണശാലകള്‍ രാത്രിയില്‍ അടയ്ക്കുമ്പോള്‍ ബാക്കി<br />വരുന്ന ബ്രെഡ്ഡിന്‍റെയും റൊട്ടിക്കഷ്‌ണങ്ങളുടേയും ചെറിയൊരു ഭാഗം , തന്‍റെ<br />ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താനായി മാത്രം ആ വനിത സ്വീകരിക്കുന്നു.<br /><br /><br />ആ ധീര വനിതയുടെ കുടിലിനടുത്തു ചെന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നേയും<br />ഭര്‍ത്താവിനേയും സന്തോഷപൂര്‍വ്വം സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ഭര്‍ത്താവു നല്‍കിയ,അന്‍പതു<br />ഡോളര്‍ നന്ദിയോടെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനു പുറമേ പ്രതിഷേധ<br />സൂചകമായി തന്‍റെ സമര കുടിലിനു മുന്‍പില്‍ അവര്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്ന<br />നിരവധി ബോര്‍ഡുകളില്‍ ഒന്ന്‌ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കൈയില്‍ കൊടുത്തിട്ട്‌,<br />ഫോട്ടോയ്ക്കു പോസ്‌ ചെയ്യുകയും ഉടന്‍ തന്നെ ഞാനാ ദൃശ്യം ക്യാമറയില്‍<br />പകര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. ആ ബോര്‍ഡില്‍ ബിന്‍ലാദന്‍റെ വലിയൊരു ചിത്രവും<br />അതിനു മേലെ " " യഥാര്‍ത്ഥ തീവ്രവാദി''യെന്നും എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. ക്യാമറ<br />ക്ളിക്ക്‌ ചെയ്ത സമയത്ത്‌ ആദ്യം ഞാനതു ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പിന്നീടാണ്‌ ആ<br />ബോര്‍ഡിലെ ബിന്‍ലാദന്‍റെ ചിത്രം ഒരിക്കല്‍ കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയത്‌.<br /><br />ശരിക്കും ആ ബോര്‍ഡിലുണ്ടായിരുന്നത്‌ ബിന്‍ലാദനായിരുന്നില്ല. ലാദനെപ്പോലെ<br />തോന്നിപ്പിക്കും വിധം താടി വരച്ചു ചേര്‍ത്ത സാക്ഷാല്‍ ജോര്‍ജ്ജ്‌ ബുഷ്‌<br />ആയിരുന്നു. ആ വൃദ്ധയുടെ ഭാവനാവിലാസത്തിനു പ്രണാമം. "യഥാര്‍ത്ഥ തീവ്രവാദി "<br />എന്ന കോണ്‍ചിറ്റയുടെ സൂചനയുടെ അര്‍ത്ഥവ്യാപ്തി അപ്പോഴാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ക്കു<br />ബോധ്യമായത്‌.<br /><br />ഈ ഒറ്റയാള്‍ സമരം കണ്ടപ്പോള്‍, വര്‍ഷങ്ങളായി നമ്മുടെ സെക്രട്ടറിയേറ്റ്‌<br />പടിക്കല്‍ കുടില്‍ കെട്ടി സമരം ചെയ്യുന്ന ചില വ്യക്തികളേയും സംഘടനകളേയും<br />ആണ്‌ ഓര്‍ത്തത്‌.<br /><br />വൈറ്റു ഹൌസ്‌ ഗേറ്റിനരികില്‍ ശക്തനായ പ്രസിഡണ്ടിനെതിരെ പ്രതിഷേധ സമരം<br />നയിക്കുന്ന ആ നാല്‍വര്‍ സംഘത്തേയും, കാല്‍ നൂറ്റാണ്ടുകാലമായി തന്‍റെ<br />സമരക്കുടിലിലിരുന്ന്‌ ആഗോളതീവ്രവാദത്തിനെതിരെ നിശ്ശബ്ദ സമരം നടത്തുന്ന ആ<br />സാധുവൃദ്ധയേയും ഖേദപൂര്‍വ്വം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ വാഷിങ്ങ്‌ടണ്‍<br />നഗരത്തോട്‌ വിട പറഞ്ഞത്‌.<br /><br />വാഷിംഗ്‌ടണ്‍ സന്ദര്‍ശനാനന്തരം ഞങ്ങള്‍ പോയത്‌ നയാഗ്രയിലേക്കായിരുന്നു.<br />ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാന്‍ നയാഗ്ര അമേരിക്കയുടെ<br />വടക്കേയറ്റത്ത്‌ കാനഡയുടെ അതിര്‍ത്തിയിലാണ്‌.<br /><br />കഴിഞ്ഞ പതിനാറു ദിവസത്തെ യു.എസ്‌. യാത്രക്കിടയില്‍ നയാഗ്രയില്‍ വെച്ച്‌<br />കണ്ട ഒരു തെരുവ്‌ സംഗീതക്കാരനായിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ അമേരിക്കയില്‍ കണ്ട<br />വൃദ്ധയാചകന്‍.<br /><br />ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHvjHOeCmI/AAAAAAAAALs/dWmsU2Lbq7M/s1600-h/n+ycity+3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 133px; height: 88px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHvjHOeCmI/AAAAAAAAALs/dWmsU2Lbq7M/s400/n+ycity+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350821218807056994" border="0" /></a>ളിലാണ്‌ ലോകത്തു ഏറ്റവും അധികം യാചകരുള്ളതെന്നു<br />പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ യൂറോപ്പ്‌ യാത്രക്കിടെ<br />സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലണ്റ്റിലൊഴികെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലൊക്കെ തെരുവു യാചകരെ ധാരാളം<br />കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നു. ലണ്ടനിലാണ്‌ യൂറോപ്പില്‍ ഏറ്റവുമധികം ഭിക്ഷക്കാരെ<br />കാണാനിട വന്നത്‌. പല സബ്‌വേയ്‌കള്‍ക്കരികിലും ട്യൂബ്‌ റെയിലിന്‍റെ<br />അണ്ടര്‍ഗ്രൌണ്ട്‌ പാസ്സേജിലുമൊക്കെ എതെങ്കിലും സംഗീതോപകരണം പ്ളേ<br />ചെയ്തുകൊണ്ട്‌ പഴയകാല ഹിപ്പികളെപ്പോലെ ,താടിയും മുടിയും നീട്ടിവളര്‍ത്തിയ<br />മുഷിഞ്ഞ വേഷധാരികളെപ്പോലെ യാചകരെ ധാരാളം കണ്ടുമുട്ടി. പടിഞ്ഞാറന്‍<br />ദേശങ്ങളിലെ യാചകരാരും വെറുതെ കൈനീട്ടുന്നില്ല. ഒരു അവശ കലാകാരനെപ്പോലെ ,ഒരു<br />സംഗീത ഉപകരണം പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുകയൊ സ്വയം ഗാനാലാപനം ചെയ്യുകയൊ<br />ചെയ്തുകൊണ്ട്‌ സഹായം അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കും.<br /><br />നയാഗ്രയില്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ട ആദ്യ അമേരിക്കന്‍ യാചകനെ പറ്റി രസകരമായ<br />അനുഭവമുണ്ടായത്‌ ഓര്‍മ്മയിലിപ്പോഴുമുണ്ട്‌.<br /><br />നയാഗ്ര വെള്ളച്ചാട്ടത്തില്‍ നിന്ന്‌ ഒഴുകി വീഴുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിനു<br />ഘനമീറ്റര്‍ ജലം , ഒരു വലിയ തടാകത്തിലാണ്‌ പതിക്കുന്നത്‌. ആ തടാകത്തിലൂടെ<br />ഒരു ബോട്ടില്‍ സഞ്ചരിച്ച്‌ ,ജലപാതത്തിനു തൊട്ടരികെ വരെ നമുക്കെത്താന്‍<br />കഴിയും .അങ്ങിനെ ബോട്ടു സവാരിക്ക്‌ ടിക്കറ്റുമെടുത്ത്‌ തങ്ങളുടെ<br />ഊഴത്തിനായി ഞങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരും കാത്തുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ<br />യാത്രാസംഘത്തില്‍ ഇന്‍ഡ്യയില്‍ നിന്നും വന്ന നാല്‍പ്പതോളം<br />പേരുണ്ടായിരുന്നു. ഏക മലയാളീ കുടുംബം ഞങ്ങളുടേതും.<br /><br /> നിറയെ വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു അത്‌.<br /><br />എവിടെ നിന്നോ ഒരു വയലിന്‍ ശബ്ദം ഒഴുകി വന്നു.. സംഗീത ഉപകരണങ്ങളില്‍<br />ഭര്‍ത്താവിന്‌ ഏറ്റവും ഇഷ്ടം വയലിനും പിയാനോയുമാണ്‌.<br /><br />ഒരു നിമിഷം ഞങ്ങളാ വയലിന്‍ വായന ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒപ്പം എല്ലാവരും<br />കാതോര്‍ത്തു നിന്നു. കാരണം ആ വയലിനിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കേട്ടത്‌ നമ്മുടെ<br />ദേശീയഗാനത്തിന്‍റെ ട്യൂണ്‍ ആയിരുന്നു. അമേരിക്കയില്‍ നമ്മുടെ<br />ദേശീയഗാനമോ?.... സംഗീതത്തിന്‍റെ ഉറവിടം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലായി<br />ഭര്‍ത്താവ്‌. കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ ബസ്സില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്ന<br />ഇന്‍ഡ്യക്കാരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്‌ ഞങ്ങളെ ലക്‌ഷ്യം വെച്ച്‌ ഒരു<br />മരച്ചോട്ടിലിരുന്ന്‌ മദ്ധ്യവയസ്‌കനായ ഒരു സായിപ്പ്‌ വയലിന്‍<br />വായിക്കുന്നു.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ അയാളുടെ അരികിലേക്ക്‌ നീങ്ങിനിന്നു. ഒരു പഴയ വയലിനിലൂടെയാണയാള്‍<br />വായിക്കുന്നത്‌. അയാള്‍ക്കു മുന്‍പില്‍ ഒരു പത്രം വെച്ചിരുന്നു.<br />ഭര്‍ത്താവ്‌ ഒരു ഡോളര്‍ നാണയം ആ പാത്രത്തിലിട്ടുകൊടുത്തു. ഇതിനകം അവിടെ<br />എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തില്‍ മിക്കവരും അയാളെ സഹായിക്കാന്‍<br />സന്‍മനസ്സു കാട്ടി.<br /><br />അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം കാട്ടുന്ന കൌശലം നിറഞ്ഞ തന്ത്രപരമായ ശൈലി തന്നെയണ്‌<br />ഈ തെരുവു കലാകാരനും കാട്ടിയതെന്നു തോന്നി. അയല്‍ രാജ്യങ്ങളുടേയും<br />ജനതയുടേയും ആവശ്യവും ദൌര്‍ബല്യവും മനസ്സിലാക്കി അതിനനുസരിച്ച്‌<br />തന്ത്രങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞ്‌ അവരെ ആകര്‍ഷിച്ചു തങ്ങളുടെ വലയിലാക്കി ,സ്വന്തം<br />രാജ്യത്തിന്‍റെ താല്‍പ്പര്യവും സാമ്പത്തിക നേട്ടവും<br />മെച്ചപ്പെടുത്താനുതകും വിധം പ്രവര്‍ത്തിക്കുക എന്ന അമേരിക്കന്‍<br />വ്യാപാരതന്ത്രത്തിന്‍റെ ചെറിയൊരു മാതൃക മാത്രമല്ലേ ,ഇന്‍ഡ്യന്‍<br />സന്ദര്‍ശകരെ കണ്ടയുടന്‍ ജനഗണമന പാടി ഈ മനുഷ്യനും ചെയ്തത്‌? 'ജനഗണമന'<br />വായിച്ചു കഴിഞ്ഞയുടന്‍ അയാള്‍ അടുത്തതിലേക്കു കടന്നു. അതു 'വന്ദേ മാതരം'<br />ആയിരുന്നു. ആ ദേശഭക്തി ഗാനം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിനു മുമ്പ്‌, ടൂര്‍ മാനേജര്‍<br />ബോട്ടില്‍ കയറാനുള്ള ക്യൂവിലേക്ക്‌ ഞങ്ങളെ തെളിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.<br /><br />നയാഗ്ര സന്ദര്‍ശനം പൂര്‍ത്തിയാക്കി ,ഞങ്ങള്‍ പിന്നീടു്‌<br />ഓര്‍ലന്‍റോയിലേക്കാണ്‌ പോയത്‌. ഒരു ആഭ്യന്തര വിമാനത്തിലൂടെയായിരുന്നു ഈ<br />യാത്ര .ഓര്‍ലന്‍റോ ,അമേരിക്കയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തുറമുഖ നഗരമാണ്‌.<br />ഓര്‍ലന്‍റോ പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു അത്യാഡംബര ഉല്ലാസക്കപ്പലില്‍ മൂന്നു<br />ദിവസം സഞ്ചരിച്ച്‌ ക്യൂബക്കടുത്തുള്ള ബഹാമസ്‌ ദ്വീപുകള്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചു<br />മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.<br /><br />ഓര്‍ലന്‍റോയിലെ ലോകപ്രസിദ്ധമായ മാജിക്‌ കിങ്ങ്ഡം -ഡിസ്‌നിലാന്‍ഡ്‌ -<br />തീര്‍ച്ചയായും ഒരു അസാധാരണ കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നു.<br /><br />ഓര്‍ലന്‍റോയില്‍ നിന്നും മറ്റൊരു വിമാനത്തില്‍ ലാസ്‌ വേഗാസിലേക്കാണ്‌<br />പോയത്‌. നൂറു മണിക്കൂറ്‍ നീണ്ട ഒരു യാത്രയായിരുന്നു അത്‌. ലോകത്തെ<br />ഏറ്റവും ചൂടുള്ള പ്രദേശവും ലാസ്‌ വേഗാസ്‌ തന്നെ ഞങ്ങളവിടെ പോവുമ്പോള്‍<br />നാല്‍പ്പതുഡിഗ്രിക്കു മേലെയായിരുന്നു ഊഷ്‌മാവ്‌. ഒരു മരുഭൂമിയുടെ<br />നടുവില്‍ ചുറ്റും പരുക്കന്‍ മലകളില്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഊഷര പ്രദേശത്തിനു<br />മദ്ധ്യത്തിലാണ്‌ അതിമനോഹരമായ ലാസ്‌ വേഗാസ്‌ നഗരം<br />കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നത്‌‌.<br />നഗരത്തില്‍ നിന്നും ഗ്രാന്‍ഡ്‌കാന്യണ്‍ ദേശീയ ഉദ്യാനത്തിലേക്ക്‌<br />നാലുപേര്‍ക്കു മാത്രം സഞ്ചരിക്കാവുന്ന ഒരു കൊച്ചു വിമാനത്തില്‍ ഒരു<br />സാഹസിക യാത്ര നടത്താനും അവസരമുണ്ടായി.<br />പിന്നീടു പോയത്‌ ലോസ്‌ ഏഞ്ചല്‍സ്സിലേക്കായിരുന്നു. ലോക സിനിമയുടെ<br />തലസ്ഥാനമായ ഹോളിവുഡ്ഡ്‌ ഇവിടെയാണ്‌. ലോസ്‌ ഏഞ്ചല്‍സ്സില്‍ നിന്നും<br />അമേരിക്കയുടെ പടിഞ്ഞാറേ അറ്റമായ സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്കോയിലെത്തി അവിടെ രണ്ടു<br />നാള്‍ തങ്ങിയിട്ട്‌, നല്ലൊരു യു.എസ്‌.ട്രിപ്പിന്‍റെ മധുര സ്മരണകളും പേറി<br />ഞങ്ങള്‍ മുംബൈക്കു മടങ്ങി. മടക്കയാത്ര ജര്‍മ്മനിയിലെ ഫ്രാങ്കഫര്‍ട്ട്‌<br />വഴിയായിരുന്നു.<br />തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ അമേരിക്കന്‍ യാത്രയിലെ വിശേഷങ്ങള്‍<br />കേള്‍ക്കാന്‍ കുട്ടികള്‍ അക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />phone; +91- 9895180442<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-300423969258075621?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-14640370620248237362009-06-23T11:08:00.000-07:002009-06-24T09:04:02.655-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEc6l_ggHI/AAAAAAAAALc/n_IjbgkiYjU/s1600-h/2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEc6l_ggHI/AAAAAAAAALc/n_IjbgkiYjU/s320/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350589625249333362" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"> പെരുമ്പാമ്പിനെകൊണ്ട്‌ ഉള്ളില്‍<br />നൃത്തം ചെയ്യിച്ച്‌<br />കടല്‍ ഒന്നുകൂടി മദാലസയായി .<br />നിശ്‌ശൂന്യമായിത്തീരുന്ന നിമിഷത്തിന്‍റെ<br />ആവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കടലിന്‌ ലഹരിയാണ്‌.<br /><br />രതിബന്ധത്തിന്‍റെ </span>ഒടുവിലെ<span style="font-size:100%;"> അപാരമായ ജ്ഞാനം<br />എത്രയോ വേഗം മാഞ്ഞുപോകുന്ന പോലെ കടല്‍ ,<br />പക്ഷേ പ്രണയിക്കുന്നില്ല.<br />രതിയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാല്‍<br />അവള്‍ ഓടിപ്പോകും.<br />പ്രണയത്തെയും രതിയെയും തള്ളുകയും<br />മാദകറാണിയാണെന്ന് ഭാവിക്കുകയുമാണ്‌ .<br />അവള്‍ക്കോ സ്വന്തമായി രതിയില്ല.<br /><br />കടല്‍ നമ്മുടെ ആര്‍ത്തിയുടെ ജ്വരങ്ങളെപ്പോലെ<br />ചുരമാന്തുന്നു.<br />അനിശ്‌ചിതവും വിസ്മ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEcVhcxOcI/AAAAAAAAALU/gtWGN-Z0o0Q/s1600-h/0617_171912.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEcVhcxOcI/AAAAAAAAALU/gtWGN-Z0o0Q/s320/0617_171912.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350588988374727106" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">യകരവുമായ<br />അസ്തിത്വത്തിന്‍റെ തുടര്‍ച്ചയായുള്ള<br />സൌന്ദര്യശൂന്യതയെ അത്‌ നുരകളാക്കി മാറ്റുന്നു.<br />അത്‌ എന്തിന്‍റെയും ബ്രാന്‍ഡ്‌ അംബാസിഡറാകും-<br /></span>മദ്യം, മയക്കുമരുന്ന്, സ്വര്‍ണം, ഭഗവദ്‌ ഗീത, കലാലയം...<br /><br /><span style="font-size:100%;">നമുക്ക്‌ സ്വഭാവം ഇല്ലാത്തതുപോലെ കടലിനുമതു വേണ്ട.<br />അവള്‍ ആടി, ജ്വലിപ്പിക്കുന്നത്‌<br />നമ്മുടെ </span>തണുത്തുറഞ്ഞുപോയ <span style="font-size:100%;"> അപകര്‍ഷതകളെയോ?<br />വിറങ്ങലിച്ച ഭൂതകാലത്തെയോ?<br />തെറ്റുകളെയോ?<br /><br />കടല്‍ ഉപയോഗ ശൂന്യമായ പ്രണയം പോലെ<br />നമ്മുടെ ചിരപരിചിതമായ<br />തകരപ്പാത്രത്തിലേക്കും വന്നു നിറയും.<br />വറ്റിച്ചാല്‍ വറ്റാത്ത ക്രൂരതയായി അത്‌<br />എല്ലാ പ്രേമ ഭാഷണങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍<br />പട്ടിയെപ്പോലെ പമ്മി കിടക്കും.<br />പ്രണയവും രതിയും അനുഷ്ഠാനമല്ല,<br />ഒരു ആംഗ്യമാണ്‌.<br />ഓര്‍മ്മിക്കാനൊന്നുമില്ലാത്ത,<br />മറവിയുടെ ആഘോഷമായി മാറുന്ന ആംഗ്യം.<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-1464037062024823736?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-76656288528925086792009-06-23T10:26:00.000-07:002009-06-24T09:04:25.392-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEVSHA5SRI/AAAAAAAAALM/iOYsadrBOrY/s1600-h/Sunny+Cherian.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 208px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEVSHA5SRI/AAAAAAAAALM/iOYsadrBOrY/s320/Sunny+Cherian.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350581233157490962" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><br />വേറിട്ട മനുഷ്യര്‍<br />[ലേഖനം ]<br />സണ്ണി ചെറിയാന്‍<br />ഗ്രാന്‍ഡ്‌ ബുക്‌സ്‌<br />വില രൂപ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkER5fIvSfI/AAAAAAAAALE/LQgJ7CN1rIA/s1600-h/Sudakaran.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 203px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkER5fIvSfI/AAAAAAAAALE/LQgJ7CN1rIA/s320/Sudakaran.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350577511601228274" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />രാമപുരത്തിന്‍റെ കഥ<br />[നോവല്‍]<br />സുധാകരന്‍ രാമന്തളി<br />കൈരളി ബുക്സ്‌<br />വില. 120 രൂപ<br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkERqcnoEGI/AAAAAAAAAK8/bM8nNVhHUTs/s1600-h/Mathew+Nellikunnu.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 199px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkERqcnoEGI/AAAAAAAAAK8/bM8nNVhHUTs/s320/Mathew+Nellikunnu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350577253227434082" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;">എന്‍റെ ഗൃഹാതുര സ്മരണകള്‍<br />മാത്യൂ നെല്ലിക്കുന്ന്<br />ഉണ്‍മ പബ്ളിക്കേഷന്‍സ്‌<br />നൂറനാട്‌<br />വില 45 രൂപ</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkERYKvlv_I/AAAAAAAAAK0/eljgPYku-dU/s1600-h/Book+A+Chandrasekhar.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkERYKvlv_I/AAAAAAAAAK0/eljgPYku-dU/s320/Book+A+Chandrasekhar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350576939191353330" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;">ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുമ്പോള്‍<br />[ദൃശ്യമാധ്യമ പഠനം]<br />എ. ചന്ദ്രശേഖര്‍.<br />റെയ്‌ന്‍ബോ ബുക്‌ പബ്‌ളീഷേഴ്‌സ്‌ വില 80 രൂപ</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEQ5eWGLWI/AAAAAAAAAKs/D6MQFNz4baQ/s1600-h/Kanayi+Kunjiraman.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 211px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEQ5eWGLWI/AAAAAAAAAKs/D6MQFNz4baQ/s320/Kanayi+Kunjiraman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350576411877191010" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;">കാനായി കുഞ്ഞിരാമന്‍റെ കവിതകള്‍ .<br />അവതാരിക: കെ പി അപ്പന്‍.<br />ഡി സി ബുക്‌സ്‌<br />വില .60 രൂപ<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-7665628852892508679?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-45402710223212567452009-06-23T09:31:00.000-07:002009-06-24T09:04:51.490-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEMEiXqNiI/AAAAAAAAAKk/Y2tZSEKTzzg/s1600-h/swami.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 48px; height: 69px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEMEiXqNiI/AAAAAAAAAKk/Y2tZSEKTzzg/s320/swami.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350571104377910818" border="0" /></a><br />Meditation is the ability to be the witness, and is highly valued<br />and considered beneficial in many ways.<br />Whatever else it does, and it does many beneficial things ,<br />these are simply the impacts on the system when one is the witness.<br />Whatever the advantages of meditation may be in the material life ,<br />cannot be a material practice or a religious practice .<br />It is a spiritual practice.<br />Meditation is simply another name for spirituality.<br /><br /><br />The ability to be the witness has nothing to do<br />with the physical act of meditation ,<br />which is practiced everywhere in the world.<br />That doesn't mean that the physical act of meditation<br />has no relevance or no significance .<br />However, for witnessing it has only little to contribute.<br />should not be reduced to the short sitings<br />of the physical act or to a particular posture meant for meditation<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkELn4ZHW4I/AAAAAAAAAKc/d9FHd36J87I/s1600-h/Mind+the+Gap+-+Front+-+Small.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 134px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkELn4ZHW4I/AAAAAAAAAKc/d9FHd36J87I/s320/Mind+the+Gap+-+Front+-+Small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350570612073388930" border="0" /></a> ,<br />but is something that must be done at all times.<br />If you hold the notion that being<br />the witness only occurs during<br />scheduled meditation times ,<br />you will miss the significance of meditation forever.<br />If you can be witness right here and now ,<br />you can also be the witness during the usual meditation sitings.<br />Therefore, the qualification for being the<br />witness is the ability to be the witness right now.<br />If it is missing now,<br />it will be missing forever<br />and no amount of meditation<br />will enable you to recover it.<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-4540271022321256745?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-58981064524705066882009-06-23T09:20:00.000-07:002009-06-24T05:11:34.496-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBuf-T4HI/AAAAAAAAAKU/2aq-MsTjmvE/s1600-h/joell.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBuf-T4HI/AAAAAAAAAKU/2aq-MsTjmvE/s320/joell.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350559730661318770" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBLKz18HI/AAAAAAAAAKM/xTw0VMK6kY4/s1600-h/jo-+chaver+1.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBLKz18HI/AAAAAAAAAKM/xTw0VMK6kY4/s320/jo-+chaver+1.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350559123684847730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBFqXPcVI/AAAAAAAAAKE/2v-se_v5vAU/s1600-h/jo+-+chav+2.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBFqXPcVI/AAAAAAAAAKE/2v-se_v5vAU/s320/jo+-+chav+2.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350559029075603794" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBB3mnT8I/AAAAAAAAAJ8/WVRZQKR9bMw/s1600-h/jo+chav+3.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEBB3mnT8I/AAAAAAAAAJ8/WVRZQKR9bMw/s320/jo+chav+3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350558963910266818" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEA81aSzuI/AAAAAAAAAJ0/cgqOwLkC_Vw/s1600-h/jo-+chav+4.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkEA81aSzuI/AAAAAAAAAJ0/cgqOwLkC_Vw/s320/jo-+chav+4.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350558877422374626" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-5898106452470506688?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-2492534201198216172009-06-22T04:59:00.000-07:002009-06-24T09:05:45.296-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj92TAnS5tI/AAAAAAAAAGE/OLUxLt0y2o4/s1600-h/anil+palliyil.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 246px; height: 262px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj92TAnS5tI/AAAAAAAAAGE/OLUxLt0y2o4/s320/anil+palliyil.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350124951293847250" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /><br />കര്‍ക്കിടകത്തിന്‍റെ അവസാന നാളുകളില്‍ വെയില്‍ തെളിഞ്ഞ ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ<br />നേരത്താണ്‌ അയള്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകയായ സുമിത്രയുടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ യാത്ര<br />തിരിച്ചത്‌. ഇതിനു മുന്‍പ്‌ രണ്ടു വട്ടം അയാള്‍ അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്‌.<br />അപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കൊപ്പം മറ്റ്‌ സഹപ്രവര്‍ത്തകരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തവണ<br />അയാള്‍ പോയത്‌ ഏകനായാണ്‌. സുമിത്രയുടെ അമ്മൂമ്മയെ സന്ദര്‍ശിക്കുകയാണ്‌<br />യാത്രയുടെ </span>ലക്‌ഷ്യം.<br /><span style="font-size:100%;"><br />വെയില്‍ </span>ചാഞ്ഞു തുടങ്ങിയ <span style="font-size:100%;"> മൂന്നു മണിയോടെ അയാള്‍ സുമിത്രയുടെ<br />വീട്ടിലെത്തി. കോളിംഗ്‌ ബെല്ലില്‍ വിരല്‍ അമര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മൂമ്മ<br />തന്നെയാണ്‌ വാതില്‍ തുറന്നത്‌. പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ കാണാന്‍<br />ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതായി അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു.<br /><br />അയാള്‍ പലപ്പോഴായി എഴുതിയ കഥകളും കവിതകളും സുമിത്ര അമ്മൂമ്മയെ കാണിച്ചിരുന്നു.<br /><br />വായനാശീലം ജന്‍മസിദ്ധമായുണ്ടായിരുന്ന അമ്മൂമ്മ തന്‍റെ അഭിപ്രായം<br />സുമിത്രയോടു പറയാറുണ്ട്‌. അവള്‍ അയാളോടും. അവള്‍ ഒരിക്കല്‍ അയാളോടു<br />പറഞ്ഞു "എനിക്ക്‌ കൂടുതല്‍ </span><span style="font-size:100%;">അടുപ്പം അമ്മൂമ്മയോടാണ്‌. ഞാന്‍ എല്ലാം<br />പറയാറുണ്ട്‌: എല്ലാം.."അങ്ങിനെയാണ്‌ അമ്മൂമ്മയെ നേരില്‍ കാണാനും<br />പരിചയപ്പെടാനും അയാള്‍ക്ക്‌ ആഗ്രഹമുണ്ടായത്‌.<br /><br />ഒരു വട്ടം തന്‍റെ ആഗ്രഹം അയാള്‍ സുമിത്രയെ അറിയിച്ചിരുന്നു.<br />നിനച്ചിരിക്കാത്ത ഓരോ തടസ്സങ്ങള്‍ ഓരോ വട്ടവും ഉണ്ടായി. സുമിത്രയുടെ ഇളയ<br />സഹോദരിയുടെ പ്രസവത്തെ തുടര്‍ന്നുണ്ടായ തിരക്കായിരുന്നു ആദ്യ തടസ്സം.<br />പിന്നീട്‌ സുമിത്രയുടെ ചിറ്റമ്മയോടൊപ്പം അമ്മൂമ്മ കുറച്ചു ദിവസം മാറി<br />നിന്നു മടങ്ങി എത്തിയത്‌ അടുത്തിടെയാണ്‌. ഇത്തവണ അയാള്‍ കൂടുതല്‍</span><br /><span style="font-size:100%;">ചിന്തിച്ചില്ല. അമ്മൂമ്മയെ കാണാന്‍ പുറപ്പെടുകയായിരുന്നു.<br /><br />ഒരിക്കലും തന്നെ ആദ്യമായി കാണുകയാണെന്ന അപരിചിതത്വം അമ്മൂമ്മക്ക്‌<br />ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നത്‌ അയാള്‍ക്ക്‌ ഏറെ ആശ്വാസം നല്‍കി. കൂടെ<br />സന്തോഷവും. സുമിത്രയുടെ അമ്മയും അവിടുണ്ടായിരുന്നു. സുമിത്രയുടെ </span>അച്ഛന്‍<br /><span style="font-size:100%;"> മാധവമ്മാന്‍ മൂന്നു മാസം മുമ്പ്‌ മരണമടഞ്ഞു<br /><br />അമ്മൂമ്മക്കും സുമിത്രയുടെ അമ്മ വിജയക്കുമൊപ്പം അവളുടെ മോള്‍ ദേവിയും ഉണ്ടായിരുന്നു<br /><br />"വീട്ടില്‍ ഭാര്യക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും സുഖമല്ലേ?" അമ്മൂമ്മയുടെ<br />സ്നേഹാര്‍ദ്രമായ അന്വേഷണം.</span><br /><span style="font-size:100%;"><br />"അതെ<br /><br />" ഇവിടെ നമ്മടെ ആള്‍ പോയപ്പോള്‍ എല്ലാം........<br /><br />മാധവമ്മാന്‍റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ സൂചിപ്പിച്ചത്‌.<br />ദു:ഖത്തിന്‍റെ തിരയിളക്കത്തില്‍ വാക്കുകള്‍ മുറിയുകയായിരുന്നു.<br /><br />ഉം"<br /><br />മാധവന്‍ മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു. മോനെ........ എന്തു<br />കാര്യത്തിനും മാധവന്‍ പോയാല്‍ ആളേയും കൊണ്ടേ വരൂ. അത്രക്ക്‌ നന്നായി<br />സംസാരിച്ച്‌ ആളുകളെക്കൊണ്ട്‌ കാ</span><span style="font-size:100%;">ര്യങ്ങള്‍ നടത്തിയെടുക്കാന്‍ നല്ല<br />കഴിവായിരുന്നു. ആ കഴിവു്‌ ഇപ്പോള്‍ രണ്ടാമത്തോള്‍ക്ക്‌ കിട്ടീട്ടുണ്ട്‌.<br />അതേ പ്രകൃതം ,അതേ രീതി," സുമിത്രയുടെ അനുജത്തി സുചിത്രയെ കുറിച്ചാണ്‌<br />അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞത്‌. സുചിത്രയെ ഒന്നു രണ്ടു വട്ടം അയാള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌.<br />സുമിത്രയെ വിളിക്കാന്‍ ഓഫീസില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍.<br /><br />"മോനെ , ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സില്‍ തുടങ്ങീതാ അമ്മൂമ്മയുടെ ഈ..."മനസ്സില്‍<br />ഓടിയെത്തിയ ദു:ഖസ്മൃതികള്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ തടഞ്ഞു.<br />ഇപ്പോള്‍ വയസ്സ്‌ അറുപത്തഞ്ച്‌. എനിക്കു ഒരു മോനുണ്ടായിരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:100%;">മിടുക്കനായിരുന്നു.പക്ഷേ, ഈശ്വരന്‍ ആയുസ്സു നല്‍കിയില്ല. ഓര്‍മ്മകളുടെ<br />ഓളപ്പരപ്പില്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ മനസ്സു്‌ അലയുമ്പോള്‍ ചുണ്ട്‌ നിശ്ശബ്ദമായി<br />വിതുമ്പുന്നത്‌ അയാള്‍ അറിഞ്ഞു. ദൂരെ എവിടേയോ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചിരുന്ന<br />അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണടച്ചില്ലില്‍ കണ്ണീരിന്‍റെ നനവു്‌<br />പടര്‍ന്നപ്പോള്‍അയാളുടെ കണ്ണുകളും ഈറനണിഞ്ഞു.<br /><br />"തലയില്‍ മൂന്നു ചുഴി ഉണ്ടായിരുന്നു. പതിനാറു വയസ്സു കഴിഞ്ഞു<br />കിട്ടിയാല്‍ രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്ന്‌ ആരോ പറഞ്ഞു. " മാധവന്‍ </span>വന്നപ്പളാ<br /><span style="font-size:100%;"> പിന്നീട്‌ ഒരാളായത്‌. അതുവരെ ഈ പെണ്‍കുട്ട്യോളും ഞാനും.<br />......"മാധവമ്മാന്‍ അമ്മൂമ്മക്ക്‌ മരുമകന്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല.<br />കുടുംബത്തിന്‍റെ സര്‍വ്വസ്വ</span><span style="font-size:100%;">വും,അമ്മൂമ്മക്ക്‌ നഷ്ടപ്പെട്ട മകനും<br />ആയിരുന്നു.<br /><br />അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. എത്ര സമാധാനം തന്‍റെ അവസ്ഥ. അമ്മാവന്‍ നന്നേ<br />ചെറുപ്പത്തില്‍ മരിച്ചു. അഞ്ചു പെങ്ങന്‍മാര്‍ക്ക്‌ ഒറ്റ ആങ്ങള.അഞ്ചാം<br />വയസ്സില്‍ മരിച്ചു.<br /><br />ആരോടും നന്നായി ഇടപെടാന്‍ മാധവന്‌ അറിയാം. വലിപ്പ ചെറുപ്പമൊന്നുമില്ല.<br />എന്തു ചെയ്യാം...... ജോലീന്ന്‌ പിരിഞ്ഞിട്ട്‌ സ്വസ്ഥമായി ആരോഗ്യത്തോടെ<br />കഴിയാന്‍ യോഗമുണ്ടായില്ല .റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത്‌ രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനകം......<br /><br />" പ്രമേഹം ഉള്ള കാര്യം വൈകിയാണോ അറിഞ്ഞത്‌? അയാള്‍ ചോദിച്ചു.<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj92Gr1BAkI/AAAAAAAAAF8/Pj8nf6eyI4k/s1600-h/paint.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj92Gr1BAkI/AAAAAAAAAF8/Pj8nf6eyI4k/s320/paint.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350124739555820098" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"> അല്ല.<br />ഇരുപത്തിയഞ്ചു വയസ്സിലേ അറിയാം. എറണാംകുളത്ത്‌<br />ഉദ്യോഗമുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ വെള്ളമെല്ലാം കുടിച്ച്‌<br />വറ്റിച്ചൂന്ന്‌ മാധവന്‍ തമാശ പറയാറുണ്ട്‌. (പ്രമേഹ രോഗികളുടെ<br />ദാഹത്തെയാണ്‌ സൂചിപ്പിച്ചത്‌) അമ്മൂമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ വിജയ അമ്മായിയും<br />തലയാട്ടി ശരി വെച്ചു.<br /><br />"മോനേ ഇപ്പോള്‍ അമ്മൂമ്മക്ക്‌ ....ഓര്‍മ്മകളില്‍ തെന്നി നീങ്ങിയ<br />അമ്മൂമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ മുറിഞ്ഞു.<br /><br />പറയാനുദ്ദേശിച്ചതെന്തോ മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല.<br /><br />എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നവണ്ണം സുമിത്രയുടെ മോള്‍ ദേവിയോട്‌ പറഞ്ഞു. ''മോള്‌<br />അച്ഛാച്ഛന്‍റെ ഫോട്ടോ മാമന്‌ കാണിച്ച്‌ കൊടുക്ക്''‌.<br /><br />ചുമരലമാരിയിലെ ചില്ലു നീക്കി ദേവി ഒരു ഗ്രൂപ്പ്‌ ഫോട്ടോ എടുത്ത്‌<br />അയാള്‍ക്ക്‌ നീട്ടി. ആരുടേയൊ യാത്രയയപ്പ്‌ ചടങ്ങിന്‍റെ ചിത്രം. അതില്‍<br />ഇടതു ഭാഗത്തു നില്‍ക്കുന്ന മാധവമ്മാമനെ തന്‍റെ പിഞ്ചു വിരല്‍ക്കൊണ്ട്‌<br />ദേവി അയാളെ തൊട്ടുകാണിച്ചു.ഇതാ അച്ഛാച്ഛന്‍ വളരെ പ്രസന്നമായ മുഖം. ഹൃദയം<br />തുറന്നുള്ള നിഷ്ക്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരി. അയാള്‍ മനസ്സില്‍ നമിച്ചു ഫോട്ടോ<br />തിരിച്ചു നല്‍കി<br />അയാളോര്‍ത്തു, പ്രമേഹം മൂര്‍ച്ഛിച്ചാണ്‌ മാധവമ്മാന്‍ മരിച്ചത്‌.<br /><br />"മോനേ, മൂന്ന്‌ നാല്‌ പശുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. സഹായത്തിന്‌<br />മാധവന്‍ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഒരു വിഷമോം അറിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ ഒന്നൂല്ല."<br /><br />ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാധവമ്മാന്‍ പുണ്യം ചെയ്തതാണ്‌. മൂന്നു<br />പെണ്‍കുട്ട്യോള്‍ടേയും </span>കല്യാണം<span style="font-size:100%;"> നല്ല നിലക്ക്‌ നടത്തി. അവര്‍<br />തെറ്റില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലേ.....ഇതിലപ്പുറം<br />മഹാഭാഗ്യം ഉണ്ടോ ?-അയാള്‍ പറഞ്ഞു ശരിയാ....പലരും അതു തന്ന്യാ പറയണത്‌.<br />-അമ്മൂമ്മ സ്വാന്തനം കണ്ടെത്തി.<br /><br />ഇളയ മോള്‍ടെ തീരെ ആരോഗ്യ മില്ലാതിരുന്നിട്ടു കൂടി മണ്ഡപത്തില്‍ എത്തി.<br />മുഹൂര്‍ത്ത സമയത്ത്‌ മാധവന്‍ കൈ പിടിച്ചു കൊടുത്തു. പറയുമ്പോള്‍<br />അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍നിറയുന്നത്‌ അയാള്‍ കണ്ടു.<br /><br />മാധവന്‍റെ കുടുംബത്തില്‍ അവര്‍ ഏഴു പേരാണ്‌. ഒന്നിനൊന്ന്<br />കാര്യപ്രാപ്തിയുള്ള മിടുക്കന്‍മാര്‍ "അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു. "മാധവന്‍റെ<br />നക്ഷത്രം പൂരമായിരുന്നു. സഹോദരിയുടേയും അതേ നാള്‍ ഇത്തവണ അമ്പലത്തില്‍<br />വഴിപാട്‌ നടത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ വന്നു. പക്ഷേ നമ്മുടെ മാധവന്‍.<br />..."അമ്മൂമ്മ ദു:ഖം അടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്‌ അയാള്‍ കണ്ടൂ.<br /><br />ഇത്ര സ്നേഹനിധിയായ ഭാര്യാമാതാവിനെ കിട്ടിയ മാധവമ്മാന്‍<br />ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു. അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.<br /><br />ഇടക്ക്‌ എപ്പോഴോ വിജയമ്മായി നല്‍കിയ ചായ അയാള്‍ കുടിച്ചു. ദേവിക്കായി<br />താന്‍ ഒന്നും കരുതിയില്ലല്ലോ എന്ന വിഷമം അയാളെ അലട്ടിയിരുന്നു. ആറ്‌<br />വയസ്സു പ്രായമുള്ള അവള്‍ക്ക്‌ മിഠായിയൊ മറ്റൊ വാങ്ങാന്‍ തോന്നാതിരുന്ന<br />തന്‍റെ ബുദ്ധിഹീനതയെ അയാള്‍ മനസാ പഴിച്ചു.<br /><br />സുമിത്രയുടെ ബന്ധു സുഷമ ഇടക്ക്‌ എത്തി അയാളുടെ രചനകള്‍<br />ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചു<br />യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങും മുന്‍പ്‌ അയാള്‍ കൈവശം കരുതിയ ഓണപ്പുടവ<br />അമ്മൂമ്മക്കു നല്‍കി നമിക്കുമ്പോള്‍ അകാലത്തില്‍ പൊലിഞ്ഞ അമ്മൂമ്മയുടെ<br />മകന്‍റെ സ്മരണ അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിയിച്ചു. -<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-249253420119821617?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-61669876536075089972009-06-22T04:32:00.000-07:002009-06-24T09:06:15.203-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj9x3VLBfMI/AAAAAAAAAF0/leiTCStIiVI/s1600-h/bri.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 233px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj9x3VLBfMI/AAAAAAAAAF0/leiTCStIiVI/s320/bri.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350120077729561794" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />'നീ പ്രവാചകയാണോ?'സുന്ദരനായ ഭിഷഗ്വരന്‍ എന്‍റെ കാതില്‍ ചുണ്ടു </span>ചേര്‍ത്ത്‌<br /><span style="font-size:100%;"> ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ </span>കരവലയത്തിലമര്‍ന്ന്<span style="font-size:100%;"> ആ നെഞ്ചോടു<br />ചാഞ്ഞിരുന്നു.<br />അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ നിന്നും ഊഷ്മളമായ സുരക്ഷിതത്ത്വത്തിന്‍റെ<br />ചൂട്‌ പ്രവഹിച്ചു.<br /><br />ഒരിക്കല്‍ ഒരു ദേവാലയത്തില്‍ ഒരു പ്രവാചിക ഉണ്ടായിരുന്നു.അവളുടെ<br />നാസികയുടെ അഗ്രം ഇടത്തേക്കു ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ക്ക്‌ ഏകദേശം<br />നാല്‍പ്പത്തിയഞ്ച്‌ വയസ്സ്‌ പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍<br />ചൊവ്വാഴ്ച ദിനങ്ങളില്‍ ദേവാലയത്തില്‍ വന്നിരുന്ന് വിശ്വാസികളുടെ<br />കരങ്ങളില്‍ </span>സ്പര്‍ശിച്ചുകൊണ്ട്‌ <span style="font-size:100%;"> ഭൂത-</span>വര്‍ത്തമാന-<span style="font-size:100%;">ഭാവി പ്രവചനങ്ങള്‍ നടത്തി<br />വന്നു. അവ സത്യ</span><span style="font-size:100%;">മായിരുന്നുവെന്ന് </span>അനുഭവസ്ഥര്‍<span style="font-size:100%;"> അവകാശപ്പെട്ടു.<br /><br />ഇടക്കിടെ അവളുടെ വദനത്തില്‍ നിന്ന് കടല്‍ നുര പ്രവഹിച്ചു വന്നു. ശരീരം<br />വലിഞ്ഞുമുറുകുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷമുള്ള ദിനങ്ങളിലവള്‍ അത്യന്തം<br />തേജസ്വനിയായി കാണപ്പെട്ടു. അവളുടെ വെളിപാടുകള്‍ തെളിമയോടെയുമിരുന്നു.<br /><br />ചികിത്സയിലായതിനു ശേഷം </span>അവള്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> പ്രവചന ശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു.<br /><br />അവള്‍ ഡോക്ടറോടു പരാതിപ്പെട്ടു.ഞാനെന്‍റെ രോഗത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്‍റെ<br />അന്നം എന്‍റെ രോഗമായിരുന്നു. ഈ മരുന്നുകള്‍ എന്‍റെ അതീതശക്തിക്ക്‌<br />മങ്ങലേല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.</span> <div class="gmail_quote"><wbr><span style="font-size:100%;">അതിനാല്‍ ഞാനിനി മരുന്ന് കഴിക്കുകയില്ല.<br />അവള്‍ </span>പര്‍ദ്ദയ്ക്കുള്ളില്‍<span style="font-size:100%;"> വെന്തു വിങ്ങി നടന്നു മറഞ്ഞു.<br /><br />അതിനാല്‍ അ</span><span style="font-size:100%;">ദ്ദേഹം എന്നെ മൃദുവായി </span>അമര്‍ത്തിക്കൊണ്ട്‌<span style="font-size:100%;"> തെല്ല് ആശങ്കയോടെ<br />അന്വേഷിച്ഛു. "എന്‍റെ മരുന്നുകള്‍ നിന്‍റെ പ്രണയതീവ്രതയെ<br />ബാധിക്കുന്നുണ്ടോ?"<br /><br />ഇല്ല നന്നേ ക്ഷീണിതയായിരുന്നിട്ടും ഞാനങ്ങനെ പ്രതിവചിച്ചു. എന്നെ<br />താലോലിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ സങ്കടപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഞാനാഗ്രഹിച്ചില്ല.<br />അമ്പത്തിയാറാം വയസ്സിലും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കരങ്ങള്‍ ദൃഢമായിരുന്നു.<br />അദ്ദേഹം എന്‍റെ </span>വിളര്‍ത്ത<span style="font-size:100%;"> കപോലങ്ങളില്‍ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ<br />ലോലഗാത്രം വിറപൂണ്ടൂ ചുരുങ്ങി.<br /><br />ഞാന്‍ എന്‍റെ യൌവ്വനയുക്തനായ കാമുകനെ തിരസ്കരിച്ച്‌ ചികിത്സകനെ<br />പ്രണയിച്ചു. ഒരു മൃദുശയ്യമേലെന്നപോല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നെഞ്ചില്‍<br />ചാഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />എന്‍റെ കൈവിരലു</span><span style="font-size:100%;">കള്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും തണുത്ത്‌ മരവിച്ച്‌ കാണപ്പെട്ടു.<br />അദ്ദേഹം അവ അരുമയോടെ തന്‍റെ കരങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലാക്കി ചൂടു പിടിപ്പിച്ചു. ആ<br />പ്രവൃത്തി എന്നെ അങ്ങേയറ്റം രസിപ്പിച്ചു<br /><br />എന്‍റെ യുവാവായ കാമുകന്‍ പരിഭവിച്ചു. ഞാന്‍ നിന്നെ എത്ര കണ്ട്‌<br />സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും നീ അയാളോട്‌ ഇത്രയധികം മമത കാട്ടുന്നത്‌<br />എനിക്ക്‌ സഹിക്കുകയില്ല. ആ വൃദ്ധനില്‍ എന്നിലും മഹത്തായ എന്താണ്‌ നീ<br />കണ്ടെത്തിയത്‌?<br /><br />അല്ലയോ രാജകുമാരാ ,പ്രണയത്തിന്‍റെ പാതകള്‍ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ്‌ എന്ന്<br /></span>നിര്‍വ്വചിക്കുവാന്‍<span style="font-size:100%;"> എനിക്കു കഴിയുകയില്ല.<br /><br />ഒക്കെ നിന്‍റെ തോന്നലാണ്‌. മുന്‍പൊരിക്കല്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു, കൂടുതല്‍<br />സന്തോഷം ലഭി</span><span style="font-size:100%;">ക്കുമ്പോള്‍ നീ എന്നെ മറക്കുമെന്ന് നീ എന്നില്‍<br />സന്തുഷ്ടയല്ലേ? നീ അദ്ദേഹത്തെ നിന്‍റെ ചികിത്സകനായി മാത്രം കാണൂ.<br /><br />ഞാന്‍ അവന്‍റെ വലതു കൈവെള്ളയിലെ ആറ്‌ അരിമ്പാറകള്‍ക്കു മീതെ വിരലോടിച്ചു.<br /><br />നീ കൈത്തലത്തില്‍ ഗിരിശൃംഗങ്ങളെ പേറുന്നവനാണ്‌.<br /><br />ഗിരിനിരകള്‍ക്കു മീതെ വിരലോടിക്കുമ്പോള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ ശുദ്ധത<br />ഞാന്‍ ശ്വസിച്ചു. അതെനിക്ക്‌ കരുത്തും ആത്മവിശ്വാസവും </span>പകര്‍ന്നു.<br /><span style="font-size:100%;"><br />നീ എന്‍റെ രാജകുമാരനാണ്‌. ഞാന്‍ ഉരുവിട്ടു.<br /><br />ദൂരെ പടയോട്ടങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനികള്‍ മുഴങ്ങി കേള്‍ക്കായി. ആത്മാക്കളുടെ<br />ഇടിമുഴക്കങ്ങള്‍ അനന്തവിഹായസ്സിലെ </span>സ്വച്ഛതയില്‍<span style="font-size:100%;"> തെളിഞ്ഞു വന്നു.<br /><br />ഇത്‌ അനീതിയാണ്‌.</span><span style="font-size:100%;"> അവന്‍ രോഷാകുലനായി. നിന്‍റെ രോഗം ഭേദമാകുമ്പോള്‍ നീ<br />അയാളെ പ്രണയിക്കില്ല. അവന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു.<br /><br /></span>രാജകുമാരന്‍റെ<span style="font-size:100%;"> തവിട്ടു നിറമുള്ള ചെറുനാസിക ചുവന്നു. ചുമലൊപ്പം<br /></span>നീട്ടിവളര്‍ത്തിയ<span style="font-size:100%;"> മുടിയിഴകള്‍ കോപക്കാറ്റിലുലഞ്ഞു. ഇടം കാതിലെ </span>സില്‍വര്‍ <span style="font-size:100%;"><br />റിങ്ങ്‌ ഇറുകി.<br />അവന്‍ അപ്പോള്‍ സ്നേഹമുള്ള ഒരു </span>സര്‍പ്പത്തെപ്പോലെ<span style="font-size:100%;"> തോന്നിച്ചു.<br /><br />എന്‍റെ സ്നേഹിത</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj9xYVbXwTI/AAAAAAAAAFs/p-PenshcFXQ/s1600-h/Kareena-Kapoor-.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 226px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj9xYVbXwTI/AAAAAAAAAFs/p-PenshcFXQ/s320/Kareena-Kapoor-.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350119545222185266" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">യായി സുദക്ഷിണ എന്നു പേരായ ഒരു പത്തൊമ്പതുകാരി<br />ഉണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ ശ്രീലങ്കന്‍ </span>അഭയാര്‍ത്ഥി<span style="font-size:100%;"> കുടുംബത്തില്‍പ്പെട്ട<br />പെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു. കേളങ്കാവിലെ </span>ആര്‍ <span style="font-size:100%;">പി.എന്‍.</span>ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സിലായിരുന്നു അവള്‍ പാര്‍ത്തിരുന്നത്‌.<br /><span style="font-size:100%;">അവള്‍ മൂന്നു തവണ<br />കനലാട്ടം നടത്തിയിട്ടുണ്ട.<br /><br />സുദക്ഷിണ എനിക്ക്‌ മാരിയമ്മയുടേയും മറ്റ്‌ അദൃശ്യ ശക്തികളുടേയും കഥകള്‍<br />പറഞ്ഞുതന്നു.</span><br /><span style="font-size:100%;"><br />ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ സുദക്ഷിണ ഉറക്കമുണരുമ്പോള്‍ അവളുടെ ദേഹത്തോട്‌<br /></span>ചേര്‍ന്ന് <span style="font-size:100%;">ഒരു </span>സര്‍പ്പം<span style="font-size:100%;"> സ്വഛന്ദമായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. </span>അതിന്‌<span style="font-size:100%;"> നല്ല<br />തണുപ്പായിരുന്നു.<br /><br />കറുത്തു മിനുത്ത </span><span style="font-size:100%;">സുന്ദരനായ അവന്‍, അവള്‍ ഭയന്നു പിടഞ്ഞപ്പോള്‍<br /></span>ഉണര്‍ന്നെണീറ്റ്‌ പത്തി വിടര്‍ത്തി<span style="font-size:100%;"> ഗാംഭീര്യത്തോടെ നിന്ന് ഭയപ്പെടേണ്ട<br />എന്നറിയിച്ച്‌ കടന്നുപോയി.<br /><br />നോക്കൂ സുദക്ഷിണ, നിന്‍റെ ചൂടേറ്റുറങ്ങി ആ </span>സര്‍പ്പകുമാരന്‍<span style="font-size:100%;"> മോക്ഷം<br />പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞു.<br /></span><br /><span style="font-size:100%;">എനിക്കിപ്പോള്‍ </span>സര്‍പ്പങ്ങളെ<span style="font-size:100%;"> ഭയമില്ല. സുദക്ഷിണ പ്രഖ്യാപിച്ചു.<br /><br />എനിക്കും. ഞാന്‍ രാജകുമാരന്‍റെ കവിളില്‍ തൊട്ടു. അവന്‍ അലിവോടെ എന്‍റെ<br />ശിരസ്സില്‍ തലോടി.<br /><br />ഞാന്‍ തലമുടി നടുവിലൂടെ വകഞ്ഞ്‌ ചീകിവെച്ചു. അപ്പോള്‍ എന്‍റെ ശിരസ്സില്‍<br />രണ്ട്‌ </span>അര്‍ദ്ധഭാഗങ്ങള്‍<span style="font-size:100%;"> പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു<br /><br />ഇടത്തേ </span>അര്‍ദ്ധഭാഗം<span style="font-size:100%;"> ചില നേരങ്ങളില്‍ തരിച്ച്‌ വിങ്ങി.<br />മഴയുടെ ആരംഭം അങ്ങനെയാണ്‌. മേഘകണികകളുടെ ഓരോ സൂക്ഷ്മതരികള്‍ക്കും<br />പെയ്തിറങ്ങാനുള്ള വിങ്ങല്‍.<br /><br />പിന്നെ മിന്നല്‍പ്പിണരുകളുടെ പാച്ചില്‍. </span>മേഘഗര്‍ജ്ജനങ്ങളുടെ<span style="font-size:100%;"> പ്രകമ്പനം.<br /><br />വൈദ്യുതാഘാതമേല്‍ക്കുന്നത്‌ എനിക്കാണ്‌ , അദ്ദേഹം സൌമ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.<br /><br />ഞാന്‍ </span>ഓര്‍മകള്‍<span style="font-size:100%;"> ഒഴിഞ്ഞ്‌ ശൂന്യമായ പാത്രം പോലെ നിശ്ശബ്ദം കിടന്നു.<br />എന്‍റെ അംഗുലികള്‍ മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തു. അംഗങ്ങള്‍ ക്ഷീണിതമായി.<br /><br />'നീ കൊടുങ്കാറ്റാണ്‌'. അദ്ദേഹം എന്‍റെ മേലേക്ക്‌ ആകാശ നീലിമ നിറമുള്ള<br />പുതപ്പ്‌ പുതപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.<br />പിന്നെ എന്‍റെ ചാരത്തിരുന്ന് കാറ്റും മഴയും കടപുഴക്കിയ മുടിയിഴകള്‍<br />നേരെയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br /></span>ഔഷധങ്ങള്‍<span style="font-size:100%;"> മുടക്കരുത്‌. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.<br /><br />അവ ആപ്പിള്‍ പോലെയാണ്‌. രാവിലേയും രാത്രിയിലും ഓരോ ആപ്പിള്‍ കഴിക്കുന്നു<br />എന്ന് വിചാരിക്കുക.<br />ഞാന്‍ ആപ്പിള്‍ കഴിച്ചാല്‍ അങ്ങയെ എനിക്ക്‌ നഷ്ടപ്പെടില്ലേ? ഞാന്‍<br />വ്യസനത്തോടെ ചോദിച്ചു.<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html"><br />BACK</a><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-6166987653607508997?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-88576677810531256632009-06-22T04:30:00.000-07:002009-06-25T05:15:08.612-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj96St6lwnI/AAAAAAAAAGk/Xapct7JgTlE/s1600-h/evi+new.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 184px; height: 139px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj96St6lwnI/AAAAAAAAAGk/Xapct7JgTlE/s320/evi+new.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350129344321012338" border="0" /></a> <span style="font-weight: bold;">philosopher</span><br /><div><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <span style="font-size:100%;"></span><div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">My fate was to surrender,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Like the steps to success,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Tried in vain to count up</span></div> <div><span style="font-size:100%;">The steps to failure too.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">While failings lamentably</span></div> <div><span style="font-size:100%;">I saw my self clearly.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">I understood me.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Through my dow</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >n falls</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Igrew to a philosopher</span></div> <div><span style="font-size:100%;">In that way.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div style="font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">spring</span><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Each woman carries</span> <div><span style="font-size:100%;">An egg of the spring.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Even when there's no man near,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Like Kunthi,</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">Should deliver a child</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Loving Sun and Wind.</span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Which woman does not wish</span></div> <div><span style="font-size:100%;">To give birth to a </span><span style="font-size:100%;">Karnan?</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">Why not crave to become</span></div> <div><span style="font-size:100%;">The wife of Sun at least,for a moment?</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Heard that Varunan and Agni are</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Searching for virgins a</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj954ZTiEAI/AAAAAAAAAGU/L4vZSrT426M/s1600-h/painted+bird+2.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj954ZTiEAI/AAAAAAAAAGU/L4vZSrT426M/s320/painted+bird+2.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350128892111884290" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">nd goo</span><span style="font-size:100%;">d women.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">As i near the old age</span></div> <div><span style="font-size:100%;">I wish to surrender the virgin in me</span></div> <div><span style="font-size:100%;">To Varunan and Agni to</span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Deliver and bringup their kids.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">There is semen,in every woman,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Of nature-gods.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">To give birth,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">And to raise kids,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">It needs grit.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > Singer</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span></div><div><span style="font-size:100%;">But none heard it.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">They were not meant to be heard either.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">What I called songs</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Wear all turning into moan.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">All the music did I play</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Became wailings.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Yet many did call me</span></div> <div><span style="font-size:100%;">A singer.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:130%;">firefly </span> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">Waiting for a relative</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Under <span style="color: rgb(0, 0, 0);">the lamp </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">post</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span></span></div> <div><span style="font-size:100%;">I rubbed the sleepy face,though,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">The waiting continued.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">But a fire fly came ,after the seconed -show,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Circled me twice, and asked why I'm there</span></div> <div><span style="font-size:100%;">But i did not reply.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">The firefly made fun of me,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">For seeking refuge under</span></div> <div><span style="font-size:100%;">The big lamp,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Called me names</span></div> <div><span style="font-size:100%;">And flew away.</span></div><span style="font-size:100%;"><br /></span><div><span style="font-size:100%;"> <span style="font-weight: bold;">actress who left stage</span><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">The actor who came down from the screen</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Had a limp.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">How clear it is.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">That all was fake when he laughed or cried.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">Still tried to find fun in that.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">He never assumed</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Himself an actror</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Or </span><span style="font-size:100%;">a character.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">But , since knowig his story,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Every thing was clear.</span></div> <div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj95qhzUl_I/AAAAAAAAAGM/ZlioCcl_Kag/s1600-h/painted+bird+1.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj95qhzUl_I/AAAAAAAAAGM/ZlioCcl_Kag/s320/painted+bird+1.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350128653874534386" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">Yet he wanted to act.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">He showed everyact o ugliness</span></div> <div><span style="font-size:100%;">To prove he was not the one who lived so long.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">I,who knew all the history.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Left the theatre when got bored.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">I could also become</span></div> <div><span style="font-size:100%;">An actress who left the drama.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />trans: <a href="http://kochimetrotimes.blogspot.com/">k. santhosh kumar</a><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-8857667781053125663?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-56716938900695336562009-06-21T09:26:00.000-07:002009-07-01T05:28:02.067-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkoscpSd6bI/AAAAAAAAAPE/4dohTOeWte8/s1600-h/A.Q.+MAHDI+2ND.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 284px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkoscpSd6bI/AAAAAAAAAPE/4dohTOeWte8/s320/A.Q.+MAHDI+2ND.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353139977714526642" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /></span><div> </div> <div> </div><span style="font-size:100%;">രാവിലെ </span> പത്ത്‌ മുപ്പതിനാണ്‌<span style="font-size:100%;"> ശ്രീലങ്കന്‍ എയര്‍ലൈന്‍സിന്റെ കൊളൊംബോ വിമാനം.തിരുവനന്തപുരം </span>ഇന്‍റര്‍ <span style="font-size:100%;">നാഷണല്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ അന്ന് സാധാരണയില്‍ ക്കവിഞ്ഞ തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു.</span> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ഗള്‍ഫ് വിമാനങ്ങള്‍ ലാന്‍ഡ് ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ഫ്ലൈറ്റ് സമയങ്ങളിലും ഇവിടെ നന്നേ തിരക്കാണ്.കയറിപ്പോകുന്നവരുടേതുമാത്രമല്ല,കയറ്റി അയക്കാ<wbr>നെത്തുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങളുടേയും<wbr>വിദേശങ്ങളില്‍നിന്നും മടങ്ങിവരു<wbr>ന്നവരെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സ്വീകരി</span><span style="font-size:100%;">ക്കാന്‍ എത്തുന്നവരുടേയും തിരക്ക്.<br /><br /></span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ഭര്‍ത്താവിനെ യാത്രയാക്കാനെത്തുന്ന ഭാര്യയെയോ,മകനെ യാത്രയാക്കുന്ന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മാതാപിതാക്കളെയോ,ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞ ഭാവവുമായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വരുടെയിടയില്‍ കാണാം.നാടും വീടും വിട്ട് ദീര്‍ഘനാള്‍ വിദേശമണ്ണില്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കഴിയുന്ന</span><span style="font-size:100%;">വര്‍ മടങ്ങിവരുമ്പോള്‍ ,<span style="color: rgb(0, 0, 0);">തെല്ലു പുതുമയോടെ തന്നെ</span> അവരെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നേരില്‍ കാണാന്‍ വേണ്ടി കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവരുടെ ബന്ധുജനങ്ങളാണ്,പല</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പ്പോഴും ഈ തിരക്കി്ന് ആക്കം കൂട്ടുന്നത്.എന്നാല്‍ തിരുവനന്തപുരം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെ ഇപ്പോഴത്തെ തിരക്കിന്റെ പ്രത്യേക കാരണം മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">വെള്ള സാരിയും ബ്ലൌസ്സും ധരിച്ച യൂറോപ്യന്‍ മദാമ്മമാര്‍കൂടി ഉള്‍പ്പെടു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ന്ന ഒരു സംഘ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkosWeOlhJI/AAAAAAAAAO8/YUwGwQY8rlM/s1600-h/sri+lanka+two.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 109px; height: 122px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkosWeOlhJI/AAAAAAAAAO8/YUwGwQY8rlM/s320/sri+lanka+two.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353139871666242706" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ത്തെയും,ശുഭ്രവസ്ത്രധാരികളായ കുറേ ചെറുപ്പക്കാരെയും,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">താടിയും തലമുടിയും നീട്ടിവളര്‍ത്തി ,എന്നാല്‍ വൃത്തിയായി കാവിവേഷം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ധരിച്ച കുറെ മദ്ധ്യവയസ്ക്കരെയും സന്ദര്‍ശന ഹാ<wbr>ളില്‍ കണ്ടു.<br /></span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">അവസാന ഘട്ട അനൌണ്‍സ്മെന്റ് കേള്‍ക്കുന്നതീനുമുന്‍പ് അതാ പരിവാര</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സമേതം,തിളങ്ങുന്ന മൂക്കുത്തിധരിച്ച ഇരുണ്ടനിറമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ നടന്നു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വരുന്നു.ബഹുമാനാദരവുകളോടെ ചില വിമാന ഉദ്യോഗസ്ഥരുമവരെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">അനുഗമിക്കുന്നുണ്ട്.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">അത് മാതാ അമൃതാനന്ദമയിയാണ്.അന്തര്‍ദ്ദേശീ<wbr>യ പ്രസിദ്ധി നേടിയ അവര്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഞങ്ങളുടെ വിമാനത്തിലെ ഒരു വിശിഷ്ട യാത്രക്കാരിയാണ്.കടന്നു <wbr>വരും വഴി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ലോബിയിലിരുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കുമായി നേര്‍ത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട്<br />അവര്‍ വിമാനത്തിന്റെ ഉള്ളിലേയ്ക്കുള്ള പ്രവേശന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കവാടത്തിന്നരികിലേയ്ക്ക് നടന്നുപോയി.</span></div><span style="font-size:100%;"><br /></span><br /><div><span style="font-size:100%;">ശ്രീലങ്കന്‍മണ്ണിലൂടെ ഒരുയാത്ര <wbr>ചെയ്യാന്‍എനിയ്ക്ക് ഇടവന്നിട്ടി<wbr>ല്ല.തൊട്ടരുകിലുള്ള</span></div> <div><span style="font-size:100%;">രാജ്യമാണല്ലോ,എപ്പോള്‍വേണമെങ്കി<wbr>ലും സൌകര്യപ്രദമായി ഒരിക്കലവിടം സന്ദര്‍ശിക്കാമെന്ന് കരുതി,ശ്രീലങ്കന്‍ യാത്ര ഓരോപ്രാവശ്യവും മാറ്റിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.<br /></span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >നിരവധി ലോ</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >കയാത്രകളില്‍ പങ്കെടുത്തിട്ടുള്ള ഞാന്‍,അവയില്‍ മിക്കതും പാ</span><span style="font-size:100%;">ക്കേജ് ടൂറുകളിലൂടെയാണ് നടത്തിയിട്ടുള്ളത്.എന്നാല്‍ എന്റെ ശ്രീലങ്കന്‍ യാത്ര ഒരു ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയുടെയും സഹായമില്ലാതെ,പാക്കേജ് ടൂറിലൊന്നും പങ്കെടുക്കാതെ,സ്വന്തമായി നടത്താനാണ് നിശ്ചയിച്ചത്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പാക്കേജ് </span>ടൂറില്‍ പങ്കെടുത്ത്‌<span style="font-size:100%;"> യാത്രചെയ്താല്‍,സാധാരണ ഗതിയില്‍ യാത്രാ വിസ,വിമാനടിക്കറ്റ്, </span>ഹോട്ടല്‍<span style="font-size:100%;">താമസം</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkosJxVs6QI/AAAAAAAAAO0/ETCY_U3ri-k/s1600-h/sri+lanks.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 101px; height: 134px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkosJxVs6QI/AAAAAAAAAO0/ETCY_U3ri-k/s320/sri+lanks.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353139653458061570" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">,ഭക്ഷണം,കാഴ്ച്ച കാണിക്കല്‍,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒക്കെ ട്രാവല്‍ കമ്പനിതന്നെ ഏര്‍പ്പാടാക്കിത്തരും.വഴിയില്‍ ഒന്നിനും ഒരു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ബുദ്ധിമുട്ടുവരില്ല.</span>ഇക്കുറി സ്വന്തമായി<span style="font-size:100%;"> യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനാല്‍, ശ്രീലങ്കയിലെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">താമസം സൌകര്യം മുതല്‍ ഒക്കെയും മുന്‍ കൂട്ടി ഉറപ്പാക്കേണ്ടിവന്നു.<br /></span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >മറ്റൊരു പ്രത്യേകത കൂടി ഈ ട്രിപ്പിനുണ്ടായി;ഭാര്യ ഒപ്പം വരുന്നില്ലയെന്ന തീരു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മാനം.എല്‍.റ്റി.റ്റി.ക്കാരെയോ,<wbr>പുലികളെയോ ഭയന്നല്ല തന്റെയീ തീരുമാന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മെന്ന് അവര്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയത് പൂര്‍ണ്ണമായും ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചില്ല.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">തനിയ്ക്ക് പുലികളെപ്പേടിയില്ലയെന്ന മട്ടില്‍ സ്വന്തം മാനം സംരക്ഷിക്കാനാണ്<br />അവരതു പറഞ്ഞതെന്നാണ് ഞാനിന്നും വിശ്വസിക്കുന്നത്.<br /><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">എന്നാല്‍ ഈ ട്രിപ്പിനുപകരം ഒരാഴ്ച്ച മകനോടൊപ്പം ദുബായില്‍ ചെലവിടാന്‍ അവസരമുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കണമെന്ന ശ്രീമതിയുടെ ആവശ്യം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സാധിച്ചുകൊടു</span><span style="font-size:100%;">ക്കാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറായി.അങ്ങനെയാണ്കൊളൊംബോയി<wbr>ല്‍ </span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിന്ന് രണ്ടു മണിക്കൂറിനുശേഷം പുറപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു വിമാനത്തില്‍ അവളെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ദുബായിയ്ക്കു കയറ്റിവിടാമെന്ന നിബന്ധനയില്‍ ഭാര്യയ്ക്കുകൂടി ചേ<wbr>ര്‍ത്ത്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ടിക്കറ്റെടുത്തത്.ദുബായ് എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വന്ന് ഉമ്മയെ സ്വീകരിച്ചുകൊള്ളാമെന്ന്<br />മകന്‍ ഉറപ്പും തന്നപ്പോള്‍ എല്ലാം ഭംഗിയായി.<br /><br /></span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ശ്രീലങ്ക,ഇന്‍ഡ്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തില്‍ ഭാരതത്തിന്റെ <wbr>തെക്കേയറ്റത്ത് ഒരു കടലിടുക്കിനപ്പുറം </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><br />സ്ഥിതിചെ<wbr>യ്യുന്ന ഒരു ചെറിയരാജ്യം.ഇതൊരു ദ്വീപ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">രാഷ്ട്രമാണ്;ഒരു ജനാധിപത്യരാജ്യവും.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">അല്പം പഴയ</span><span style="font-size:100%;"> കാലത്ത്,നാട്ടിലെ പഴമക്കാര്‍ കൊളമ്പ് എന്ന ഓമനപ്പേരില്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വിളിച്ചിരുന്ന ഈ കൊച്ചുരാജ്യത്തിന്,ബ്രിട്ടീഷ് കോളനിവാഴ്ച്ചക്കാലത്ത്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇംഗ്ലീഷ് കാര്‍ നല്‍കിയ പേരാണ് സിലോണ്‍എന്നത്.ആ പേര് </span>ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി<br />എഴുപത്തിരണ്ട്‌<span style="font-size:100%;">വരെനിലനിന്നു.പിന്നീട് ഭരണഘടനയിലെ ഒരു ഭേദഗതിപ്രകാരം പ്രാദേശിക ഭരണ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കൂടം രാഷ്ട്രത്തീനു ശ്രീലങ്കയെന്ന് പേരു നല്‍കുകയാണുണ്ടായത്.</span></div><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /><br /><br /></span><div><span style="font-size:100%;">ലോകരാജ്യങ്ങ</span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5gb4hUPiI/AAAAAAAAAFM/na-e8aIlvhI/s1600-h/sri+lan+1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 120px; height: 90px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5gb4hUPiI/AAAAAAAAAFM/na-e8aIlvhI/s320/sri+lan+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349819439507586594" border="0" /></a></span><span style="font-size:100%;">ളില്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ബാല്യകാലത്തു തന്നെ കയറിപറ്റിയ ഒരു</span></div> <div>ദേശമാണ്‌ സിലോണ്‍<span style="font-size:100%;">‍.</span>സ്റ്റാമ്പ്‌ ശേഖരണം <span style="font-size:100%;"> ചെറിയൊരു ഹോബിയായി സ്വീകരിച്<wbr>ചിരുന്ന</span> </div> <div> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >സ്കൂള്‍ ജീവിത</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >കാലത്ത്,എന്റെ ശേഖരത്തില്‍ഏറ്റവും കൂടുതലുണ്ടാ<wbr>യിരുന്നത്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">അന്നത്തെ സിലോണ്‍ തപാല്‍മുദ്രകളായിരുന്നൂ.</span>നന്നേ<span style="font-size:100%;"> ചെ<wbr>റുപ്പകാലത്തു പോലും</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഈ കൊച്ചുരാജ്യം സ്വര്‍ഗ്ഗതുല്യമായ ഒരു വാഗ്ദത്തഭൂമിയായി എന്റെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മനസ്സില്‍ പുനര്‍ജ്ജനിച്ചിരുന്നു.ഇതിന്നു <wbr>കാരണക്കാരന്‍ </span>എന്‍റെ <span style="font-size:100%;">മുത്തച്ഛനായിരു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ന്നു,ഉമ്മയുടെ വാപ്പ.ഏഴെട്ടു </span>പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക്‌ അപ്പുറമുള്ള <span style="font-size:100%;">, ഉമ്മയില്‍ നിന്നും</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പറഞ്ഞുകേട്ട കഥയാണിത്.<br /><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഉമ്മയുടെ നാട് തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ പൂവാര്‍ എന്ന സ്ഥലമാണ്;വിഴിഞ്ഞത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു തീരദേശഗ്രാമം.അവിടെയാണ് ഞാന്‍ ജനിച്ചതും.</span></div> <div>മുത്തച്ഛന്‍റെ<span style="font-size:100%;"> പേര് അഹമ്മദ്കണ്ണ് മരിക്കാര്‍ എന്നായിരുന്നു.<br />നാട്ടിലെ പ്രശസ്ഥമായ ഒരു പുരാതന തറവാട്ടംഗമായ അദ്ദേഹം തെക്കന്‍ തിരുവിതാം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കൂറിലെ ഒരു വര്‍ത്തക പ്രമാണിയും,സമ്പന്നനും സഞ്ചാര പ്രിയനുമായിരുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇന്നത്തെ തലമുറയി</span><span style="font-size:100%;">ലുള്ളവര്‍ക്ക് മലയയെന്ന പേര് പരിചിതമല്ല..</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇത് സുമാര്‍ </span>എഴുപത്തഞ്ച്‌<span style="font-size:100%;"> വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള കാര്യമാണ്.അന്നും തെക്കുക്കിഴക്കേഷ്യാ എന്ന ഭൂവിഭാഗമുണ്ട്.പക്ഷേ ഇന്ന് നാമറിയുന്ന സി്ങ്കപ്പൂരും,മലേഷ്യയും അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.</span></div> <div>പിന്നീടാണ്‌ സിങ്കപ്പൂ<span style="font-size:100%;">ര്‍ എന്ന കൊച്ചുരാജ്യത്തിന്റെ പിറവി.മലയ എന്ന രാജ്യത്തിനറെ വാലറ്റത്തുള്ള ചെറിയ ഒരു കഷണം ഭൂമി മാത്രം വേര്‍പെട്ട്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരു കൊച്ചുരാജ്യമായി പരിണമിച്ചതാണിന്നത്തെ സിങ്കപ്പൂര്‍.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">അക്കാലത്ത് ഇന്നത്തെ ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങള്‍ വെറുമൊരു മിഥ്യമാത്രമായിരുന്നു.</span></div><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >വെറും മരുഭൂമികള്‍ നിറഞ്ഞ മണല്‍ക്കാടുകള്‍.ആധുനിക കാലത്തെ സ്വപ്ന</span> <div><span style="font-size:100%;">ഭൂ</span><span style="font-size:100%;">മിയായ ദുബായ്,അന്ന് മണല്‍ക്കൂനക്കള്‍നിറഞ്ഞ മരുപ്രദേശമായിരുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മങ്ങിയ വെള്ള</span><span style="font-size:100%;">ക്കുപ്പായം ധരിച്ച്,ഒട്ടകപ്പുറത്തു സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കാല <span style="color: rgb(0, 0, 0);">അറബിയുടെ</span> പുതിയ തലമുറ,പാശ്ചാത്യ വേഷങ്ങളുമണിഞ്ഞ് ഇന്ന് </span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >കാറുകളിലാണ്സഞ്ചരിക്കുന്നത്.ഇതൊ<wbr>ക്കെ സാദ്ധ്യമായത് അവിടത്തെ എണ്ണ നിക്ഷേപത്തിന്റെ ധന്യത കൊണ്ടു മാത്രമാണ്.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /></span></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >പഴയകാലത്തെ പരുക്കന്‍ മണല്‍പ്പാതകള്‍ ഇന്ന് സൂപ്പര്‍ ഹൈവേയ്ക്ക് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കൂന്നു.ഈന്തപ്പനയോലകൊണ്ട് മറച്ചകുടിലുകളില്‍ അന്തിയുറങ്ങിയിരു</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >ന്ന അറബികള്‍ ഇന്ന് സമ്പന്ന ഷേയക്ക് മാരായി മാറുകയും കൊട്ടാര </span>സദൃശങ്ങളായ <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > മണിമന്ദിരങ്ങളില്‍ സസുഖം വാഴുകയും ചെയ്യുന്നു.ഭൂമിയില്‍ <wbr>തന്നെ ഏറ്റവും ഉയരം പേറുന്ന കെട്ടിടവും ഇന്നവിടെ ഉയര്‍ന്നുക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരു രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ 5ലക്ഷം രൂപ വാടക നല്‍കേണ്ടി വരുന്ന മുറികള്‍ വരെയുള്ള<br />ലോകത്തെ ഏറ്റവും മുന്തിയ ഹോട്ടല്‍ ഉ</span><span style="font-size:100%;">ള്ള രാജ്യവും</span></div> <div><span style="font-size:100%;">തങ്ങളുടേതാ</span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5gMJUztzI/AAAAAAAAAFE/axp8HbOHfJo/s1600-h/sree+lanks+2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 133px; height: 75px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5gMJUztzI/AAAAAAAAAFE/axp8HbOHfJo/s320/sree+lanks+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349819169140619058" border="0" /></a></span><span style="font-size:100%;">ണെന്ന് ദുബായിക്കാര്‍ക്ക് അഭിമാനത്തോടെ ഓര്‍ക്കാം.</span></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">കൊളൊമ്പോ കഴിഞ്ഞാല്‍ ശ്രീലങ്കയിലെ അടുത്ത നഗരം കാന്‍ഡിയാണ്.</span>ആയിരത്തി എണ്ണൂറ്റി പതിനഞ്ച്‌ <span style="font-size:100%;"> വരെ സിംഹള വംശത്തിന്റെ </span><span style="font-size:100%;">തലസ്ഥാനവും കാന്‍ഡി<wbr>യായിരുന്നു.ജാഫ്നയാണ് ശ്രീലങ്കയിലെ പ്രധാന തുറമുഖ നഗരം.<br /></span><span style="font-size:100%;">ഇത് </span>തമിഴ്‌<span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> പുലികളുടെ ഒരു സ്വാ<wbr>ധീമേഖലയാണ്.മറ്റൊരു തുറമുഖം കൂടി <wbr></span></span>ഉണ്ടിവിടെ<span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">,രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കേ<wbr>ഭാഗത്തുള്ള ട്രിങ്കോമാലി.<br /><br /><br /></span></span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > </span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >നാണയം,ശ്രീലങ്കന്‍ രൂപ;ഇന്‍ഡ്യന്‍ രൂപയുടെ പകുതിമൂല്യമേയുള്ളൂ ഇതിന്. </span>എണ്‍പത്തിയെട്ട്‌ ശതമാനം <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >സാക്ഷരതയുള്ള ഒരു </span>രാജ്യമാണിത്‌<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >. ഭാഷ സിംഹളയും,തമിഴുമാണ്<wbr>.തേയില,നാളികേരം.നെല്ല്,റബ്ബര്‍ എന്നിവയാണ് മുഖ്യ കൃഷികള്‍.</span></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >ഇന്‍ഡ്യയ്ക്ക്</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാണ് സിലോണ്‍ സ്വതന്ത്രമായത് </span>ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി നാല്‍പത്തിയെട്ടില്‍<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >. </span>ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അന്‍പത്തിയട്ടില്‍ <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><wbr>‍ അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരു<wbr>ന്ന ബണ്ഡാരനായകെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.<br /><br /><br /></span>ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അറുപതില്‍ ഭാര്യ <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > സിരിമാവോ,ലോകത്തെ<br />ആദ്യ വനിതാപ്രധാന മന്ത്രിയായി .</span>ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റി മൂന്നില്‍<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > അന്നത്തെ</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > പ്രസിഡന്റ് പ്രേമദാസയും കൊല്ലപ്പെട്ടു. അഞ്ചുദിവസം ശ്രീലങ്കയുടെ തലസ്ഥാ<wbr>നമായ കൊളൊംബോയില്‍ </span>താമസിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുമായാണ്‌ ഞാനീ യാത്രക്ക്‌ പുറപ്പെട്ടത്‌<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >.തിരുവനന്തപുരം മുതല്‍ കൊളൊംബോവരെ മാത്രമേ സഹയാത്രികയായി </span>എന്‍റെ <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > ബീവി ഉണ്ടാവൂ.അവിടെനിന്നും അവള്‍ തന്റെ മകനെ കാണാന്‍ നേരെ ദുബായ്ക്ക് വിമാനം കയറും.<br />പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ ഇന്‍ഡ്യയുടെ ഈ കൊച്ച് അയല്‍ രാജ്യത്ത്,ഞാന്‍ </span>എന്‍റെ</div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >ചെറിയ പരിപാടികളുമായി നീങ്ങാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണ്.</span><br />പാക്കേജ്‌ ടൂറില്ലാത്തതിനാല്‍ ഹോട്ടല്‍<br /><div class="im"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div><div class="im"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div></div><span style="font-size:100%;"><br /></span><div> </div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >സൌകര്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള </span>അന്വേഷണത്തിനിടയിലാണ്‌<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > </span><span style="font-size:100%;">വൈ എം സി എ</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><wbr> എന്ന</span> <div><span style="font-size:100%;">പേര് ഓര്‍മ്മയില്‍ വീണുകിട്ടിയത്.ഞാന്‍ വൈ എം സി എ</span><span style="font-size:100%;"> എന്ന അന്തര്‍ദ്ദേശീയ<br />സംഘടനയില്‍ അംഗമായതിനാല്‍ കൊളൊംബോയിലെ ഇന്റെര്‍ നാഷണല്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഹോസ്റ്റലില്‍ </span>താമസം<span style="font-size:100%;"> ഉറപ്പാക്കിയിട്ടാണ് വിമാനം കയറിയത്.ഇന്‍ഡ്യയിലെ </span></div> <p> </p> <div><span style="font-size:100%;">ആഭ്യന്തര യാത്രകളില്‍ ബോംബെയിലും ,ഡെല്‍ഹിയിലും ഞാന്‍ സാധാരണ<br />താമസിക്കാറുള്ളത് വൈ എം സി എ</span><span style="font-size:100%;"> ഇന്റെ<wbr>ര്‍നാഷണല്‍ ഹോസ്റ്റലുകളിലാണ്.<br /></span> വൈ എം സി എ <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >നാമം കൊണ്ട് ഒരു </span>കൃസ്തീയ<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > സംഘടനയെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇത് കേവലമൊരു മത സംഘടനയല്ല.ഈ സേവന സംഘടനയുടെ പ്രവര്‍ത്തന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മേഖല അത്യന്തം വിപുലവും,ഉദാത്തവുമാണ്.അസാധാ<wbr>രണമാണ് ഇവരുടെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സേവന മനസ്ഥിതി.<br />ഒരു സംരംഭത്തിലും ഇവര്‍ക്ക് കച്ചവടക്കണ്ണ് തീരെയില്ല<br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">എന്നതാണ് ഏറ്റവും ആകര്‍ഷണീയവും </span>ആശ്വാസകരവുമായ<span style="font-size:100%;"> കാര്യം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ന്യായമായ മുറി വാടകയും.അതീവ </span>ശാന്തമായ <span style="font-size:100%;"> അന്തരീക്ഷവും,കുലീനത്വം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റവും,സുരക്ഷിതത്വ ബോധവു<wbr>മാണ് </span>എന്നെ<span style="font-size:100%;"> എപ്പോഴും</span></div> <span style="font-size:100%;"> വൈ എം സി എ</span><span style="font-size:100%;">ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്ക് ആനയിക്കുന്നത്.<br /><br /><span style="text-decoration: underline;">a q mahdi: phone -+91-9895180442<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a></span></span></div><div class="gmail_quote"><div><div class="h5"><div><span style="font-size:100%;"><blockquote class="gmail_quote" style="border-left: 1px solid rgb(204, 204, 204); margin: 0px 0px 0px 0.8ex; padding-left: 1ex;"><br /><br /></blockquote></span></div></div></div></div><div class="nH"><div class="h7 ie"><div class="z1x77e"><div class="tQutxd"><div class="X0uMP"><div class="Qnu8ed"><span style="font-size:100%;"><br /></span><div class="goog-inline-block"><div id=":78" class="goog-imageless-button goog-inline-block m8qooc goog-imageless-button-collapse-left d3MNGb ipG21e" act="undefined" tabindex="0"><div class="goog-inline-block goog-imageless-button-outer-box"><div class="goog-inline-block goog-imageless-button-inner-box"><div class="goog-imageless-button-pos"><div class="goog-imageless-button-top-shadow"> </div><div class="goog-imageless-button-content"><img class="hA" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" /><span style="visibility: hidden;font-size:100%;" >|</span></div></div></div></div></div></div></div><div class="nH"><div id=":7k"><div class="HprMsc" style=""><div class="hF hH"><img class="hG" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" /></div><div class="gs"><div class="gE iv gt"><table class="cf gJ" cellpadding="0"><tbody><tr><td class="gF gK"><table class="cf ix" cellpadding="0"><tbody><tr><td><div class="iw"><span class="lHQn1d" style="font-size:100%;"><img class="f g8" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" /></span><span class="ik" style="font-size:100%;"><img class="QrVm3d" id="upi" name="upi" jid="mkhkumar@gmail.com" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" width="16" height="16" /></span></div><span style="font-size:100%;"><br /></span></td></tr></tbody></table></td><td class="gH"><span style="font-size:100%;"><br /></span></td><td class="gH"><span style="font-size:100%;"><br /></span></td></tr></tbody></table></div><div id=":7j" class="ii gt"><div class="gmail_quote"><div class="im"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="gmail_quote"><div><div><div><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /></span></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-5671693890069533656?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-3276434167809517752009-06-21T02:04:00.000-07:002009-06-24T09:10:30.394-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj35tdVSwWI/AAAAAAAAAEc/RyhyLCQ1l6k/s1600-h/Rahim.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj35tdVSwWI/AAAAAAAAAEc/RyhyLCQ1l6k/s320/Rahim.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349706491749384546" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Don't think you are alone</span><br /><br /><span class="il">Abdul</span> Raheem Puthiya Purayil<br /><br /><br />Only one say. That way, you can be enlightened too....<br /><br />Only one say.<br /><br />Please don't run within the running train.<br /><br />It won't put the train in more speed.<br /><br />Nor it will change the direction of the train.<br /><br />Rather you will get depressed and exhausted.<br /><br />And you won't be able<br />To know, and get down at,<br />The station where you want to....<br />And move further from there onwards...<br /><br />So, be relaxed and passively watching,<br /><br />With no purposes.<br /><br />Purposes are with edges on both sides<br />It will offend us and others as well<br />And will tire all.<br /><br />So, watch out to see and experience more.<br />Observe and absorb.<br /><br />Don't think you are alone.<br />We are all there with you in this world<br />With the same strains, stresses, pains and pressures.<br /><br />And whatever the pain and pressures<br />You/we are taking and facing now,<br />Are not yours or ours only.<br /><br />Those pressures and pains are of all.<br />It is of the face of the whole world and life therein.<br />And you/we happen to become, luckily,<br />Like mirrors to reflect them for all.<br /><br />That way, if you want to be,<br />You can be enlightened too....<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Flow of Novelties</span><br /><br />Feeling something sometimes.<br />Good.<br />Jus because of spontaneous way of reacting.<br /><br />Changing this feeling and wants<br />From time to time.<br />Good.<br />Just because of spontaneous way of reacting.<br /><br />So, the flow happens,<br />With no kinds of inhibitions.<br />Being in the state in which it is (or we are),<br />With no conflicts and frictions.<br />Purposelessly<br />Flowing only into novelties;<br />Never having to face repetition,<br />Never being monotonous,<br />Never stored with old and told<br />And completely undone and unmade ever.<br /><br />**************<br /><br />But, to regret about the past feelings and wants<br />Would prove<br />Past feelings and wants were<br />Not real feeling and wants.<br />Breathing was not real breathing.<br />It was done for someone<br />As it is even now being done for some one.<br /><br />Mostly, people live for their image in the mirror,<br />Though they don’t agree to this fact.<br />They are more outwardly, than inwardly.<br />Inwardly they are hollow<br />And to escape from this hollow feeling<br />Or to avoid facing of this hollowness,<br />They get more and more engaged with outward<br />And they become more and more outwardly.<br />Dirt and burden of these<br />Outward engagements and outwardliness<br />Get them lost of their mirror nature.<br />So, they don’t reflect,<br />Ccan't make themselves to be like mirror,<br />And, thereby, they can’t have their own<br />Or anyone's or anything's image in themselves.<br />They become lost from themselves and God;<br />But become as prisoners to the outward/external,<br />which really do not exist by itself.<br /><br />And the mirror (the outward mirror – society or system), senseless,<br />Which doesn’t exist or stand by itself,<br />Doesn’t do anything wrong against any.<br /><br />Still, if the images in the mirror happens to be bad<br />They start regretting, tensioning<br />And start to divert this regret and tension<br />As blame on the mirror.<br />And they tend to destroy/deny this mirror.<br />They don’t look into<br />As to what they really were<br />And what they really want.<br />They ma<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj35adYXgvI/AAAAAAAAAEU/gVTS3kIAg2c/s1600-h/gibran.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 114px; height: 126px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj35adYXgvI/AAAAAAAAAEU/gVTS3kIAg2c/s320/gibran.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349706165344764658" border="0" /></a>ke their mistake as mirror’s mistake.<br /><br />They did’t have to want anything.<br />And everything on this earth, needed for them,<br />Were and are given free, without need.<br />Be it air, water, light, soil, etc.<br />The real basis of all the life.<br /><br />Still they exert a lot<br />And make too much effort to live physically,<br />Rather, to survive physically.<br /><br />******** *****<br />But one has to be spontaneous<br />And have to react spontaneous,<br /><br />I don't mean to react by physic.<br /><br />Physicality and physical way of reacting<br />Enslaves one more to the karmas,<br />To the habits and its repercussions.<br />That will enslave him to be more and more materialistic<br />With more and more of insecurity feeling .<br /><br />But, one has to react spiritually<br />To enable the flow really happen and continue.<br />To flow like meditating.<br />Attached, but not attached.<br />Detached, but not detached.<br />To pass through and by<br />Like a wayfarer,<br />Without being ever stuck in the path;<br />Or never the path being stuck in him.<br />Neither owning nor owned.<br />Neither possessing nor possessed.<br /><br />Only then the flow happens.<br />Otherwise, it will cause big stagnancy.<br />Which people happen to say of their life,<br />In other words,<br />As troublesome, monotonous, boring.....<br /><br />Flow will not have time and chance to feel boring.<br />It won’t have time to look back.<br />The moment it tends to look back<br />The flow will get stopped,<br />It will lose itself.<br />Chaos of Karma will be the result.<br />It will be trapped in the cycles of karma<br />Of going back and coming back.<br />Forgetting and remembering.<br /><br />So, as for the real flow of enlightenment,<br />There is no sometime and something.<br />Every time the same feel and experience of flowing.<br /><br />To have every time the same feel and experience<br />Won't mean<br />To have the repetition.<br />It is a state of being in the sate it is (we are).<br />Every time with novelties.<br />With no question of new and old,<br />With no question of bad and Good,<br />With no question of wrong and right.<br />So, no regret, for sometime and something,<br />After sometime and something.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">Nothing but fullness.</span></span><br /><br />Nothing...?<br /><br />It is true.<br />It is nothing.<br />Before and after it is nothing.<br /><br />But in between<br />Feeling of having something.<br /><br />And nothingness is<br />Nothing but fullness.<br />God, Pra-brahma.<br /><br />The problem and mistake is with us.<br />We depend on others,<br />Who (others) are just shadows like us,<br />And blame the shadows, including us.<br /><br />No one is because of and by themselves,<br />Except the one absolute and ultimate....<br />Except seeking the self.<br />If so, why should one depend on others<br />To seek and see the meaning of his life?<br /><br />Going after others,<br />And looking at and depending on others<br />Will cause us only deviate from<br />Seeking and meeting the self<br />And thereby the absolute and ultimate....<br /><br />Going after others is equal to<br />Increasing our desires and dreams,<br />With no clear cut idea or perception,<br />……, the mere cause of deviation and trap of Maya,<br />Which will cause us do more of karmas<br />Out of nucleus and orbit<br />To cause us face more of its repercussions….<br /><br />We will be become like a child on the street<br />Hijacked by some magic of a magician<br />Forgetting that has is out of his house<br />To buy some pappad for his mother.<br /><br />No one loves the other, except himself.<br />One can’t love other than himself.<br />Out of his love for himself, his life, the life, God,<br />He may like or dislike others and other things (shadows).<br />Basically to smoothen the path of his life or travel.<br /><br />So don’t mistake this liking or disliking<br />As the absolute love…..<br />What we see as liking, disliking, hatred, enmity, etc….<br />Are love, but part of love….<br /><br />When we love ourselves<br />We are loving life and God.<br />But loving God is not becoming possessive<br />Of possessions we have.<br /><br />Loving God will make us for sure<br />To seek our start and end with God.<br />To seek and make the meaning for life.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">Wrong Dialing Of A Number</span></span><br /><br />Please don't worry.<br />You will be in a good and right place.<br /><br />It is not because of our thinking and planning<br />Everything happens in our favor<br />And we are in good and right place.<br /><br />Seeds do not sprout or sun doesn't rise<br />Because of our thinking and planning.<br /><br />Sky doesn't rain and river doesn't flow<br />Because of our planning and thinking<br /><br />Our own heart doesn't pulsate and<br />Stomach doesn't digest<br />Because of our thinking and planning<br /><br />And just we are materially in good position<br />Will not mean we are in good position.<br /><br />A prisoner is well protected by walls and security.<br />Nothing he has to worry about.<br /><br />He has not to think and plan<br />For his food and stay,<br />For which, in usual case,<br />Everyone is in struggle and strife in his life.<br /><br />Still, (no one considers too),<br />A Prisoner is not in a good position.<br /><br />Mostly, it is our such thoughts and plans<br />Working as the reason and obstacles<br />Disabling us from reaching<br />The real good conclusion and destination.<br /><br />Like our wrong dialing of a number.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br />It is not switched off. It is open - A letter</span><br /><br />My mobile phone is not switched off.<br />It is open.<br />But, don't know<br />Whether the openness, in its absolute sense,<br />Is equal to closedness?<br /><br />Like in the case of Para-Brahma………..<br /><br />Open and everywhere.<br />But closed and nowhere,<br />With and in each self.<br /><br /><br />********* *******<br /><br /><br />Hope, by mistake,<br />You did not dial wrong too.<br /><br />Otherwise, I don't see any other reason<br />For not being able to access.<br /><br />This is to say, in other way,<br />Every one is in the reach<br />And is with the Para-Brahma.<br />But no one feels or realizes that<br />He is, and he is with, the Para-Brahma.<br /><br />So is every one in ever seeking;<br />Without meeting<br />Unless he puts a mirror<br />And be ready and able to find himself<br />With an understanding that he is he.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >See the magic of Maya………..</span><br /><br />In one of my earlier mails,<br />I too have given you my number,<br />Missing one digit.<br /><br />People<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj346xchr3I/AAAAAAAAAEM/4wl8wuvHGCA/s1600-h/gibran.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 114px; height: 126px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj346xchr3I/AAAAAAAAAEM/4wl8wuvHGCA/s320/gibran.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349705620975103858" border="0" /></a> all miss in their thinking and feeling<br />One or many digits….<br />And complain about not reaching<br />The right conclusion and destination.<br /><br />Missing of one digit would be<br />More than enough<br />To get one astrayed,<br />Hijacked by the gimmicks of magic.<br /><br />So, please check and try again and again<br /><br /><br />********* *******<br /><br /><br /><br />One can pretend as forgetting, as a claim,<br />If he doesn’t like such memories.<br />But, for being without roots down (past)<br />Or branches up (present/future)<br />It will give him more of pressure<br />And take from him more of his positive energy<br />Making him unable to withstand<br />The passing of very simple breeze or wind.<br /><br /><br />And<br />How will it be possible for one to delete<br />All years,<br />Of one's total countable physical life period,<br />Out of his memory?<br /><br /><br />************ ************<br /><br /><br />I don't know as to what went wrong<br />With all of our batch<br />To be this much disconnected<br />And be least touched and influenced by this long years.<br /><br />No one seems to have had any deep-rooted links,<br />Touching experiences,<br />Other than the claims without flames,<br />Withstanding the light of reality,<br />Penetrating facts,<br />Except the formal balloony one, of formality sake,<br />That burst, any time,<br />When they happen to be face to face<br />With the light or thorn of reality.<br /><br />I don’t know whether any one really lived<br />This long years relationship<br />By giving his breath into this relationship<br /><br />Without breathing (exchanging) in and out<br />How can one be living?<br />And how the relationship can be surviving?<br /><br />The breathing that relationship would require<br />Is the exchange of feelings and thoughts<br />Of each to the other.<br /><br />Once this breathing in and out is stopped, as usual,<br />The relationship will be dead<br />And will remain just physically, without support of life,<br />Decomposed with stench and worms.<br /><br /><br />Thanks a lot for being in touch.<br />Hope this will be for continuous<br />Inhaling and exhaling<br />And hope other more of our team<br />Will come to this line of breathing in and out<br />To live, pretendedly much forgotten, relationship<br /><br /><br />With thanks and great regards<br /><br />To hear more and more .....<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-327643416780951775?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-19672939942421454502009-06-21T01:48:00.000-07:002009-06-29T05:22:41.922-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj31jem9mEI/AAAAAAAAAD8/xYg1tqToe2w/s1600-h/subra+best.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 306px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj31jem9mEI/AAAAAAAAAD8/xYg1tqToe2w/s320/subra+best.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349701922246727746" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><br /><br />കലയും കാലവും എന്നത്‌ പലപ്പോഴും എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌.</span><span style="font-size:100%;">എന്നാല്‍ കലയും കാലാവസ്ഥയും എന്നത്‌ അധികമാരും പ്രയോഗിച്ചുകണ്ടിട്ടില്ല.</span><span style="font-size:100%;">സത്യത്തില്‍ എല്ലാ കലകളും കാലാവസ്ഥയോട്‌ അനുയോജ്യമായോ കാലാവസ്ഥക്ക്‌<br />അധിഷ്ഠിതമായോ ആണ്‌ ഉടലെടുത്തിട്ടുള്ളതും നിലനില്‍ക്കുന്നത്‌ എന്നതും<br />സൂക്ഷ്മ പരിശോധനയില്‍ </span>മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു<br /><span style="font-size:100%;"><br />ചരിത്രാതീത കാലം മുതല്‍, മനുഷ്യന്‍ ജന്‍മമെടുത്ത നാള്‍ മുതല്‍ അവനില്‍<br /></span>വളര്‍ന്നതും വളര്‍ന്ന്<span style="font-size:100%;"> പന്തലിച്ചതുമായ കലകള്‍ അതതു പ്രദേശത്തെ<br />കാലാവസ്ഥാഗുണവിശേഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ വിധേയമായിട്ടായിരുന്നു. സംഗീതവും നൃത്തവും<br />ചിത്രമെഴുത്തും എല്ലാം അപ്രകാരം തന്നേയെന്ന് സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണത്തില്‍<br />മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു.<br /><br />ഒരു ജനസമുദായത്തിന്‍റെ നാടോടീക്കലയെ അപഗ്രഥിക്കുവാനുള്ള വ്യഗ്രത<br />ആധുനിക പഠിതാക്കള്‍ക്ക്‌ ആവേശം നല്‍കുന്നതാണ്‌. നാടോടിപ്പാട്ട്‌,<br />കലാരൂപങ്ങള്‍ ,ഐതീഹ്യങ്ങള്‍ ,ആചാരമര്യാദകള്‍ ,മതാനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍,<br />നാടോടിജീവിതരീതികള്‍ ,വാദ്യോപകരണങ്ങള്‍ ,അലങ്കാരങ്ങള്‍, ആഭരണങ്ങള്‍<br />എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം മുന്‍ച്ചൊന്ന കാലാവസ്ഥക്ക്‌ അധിഷ്ഠിതമാണ്‌.<br /><br />മഴയും മഞ്ഞും വെയിലും കാറ്റും എല്ലാം മനുഷ്യന്‍റെ കലാവാസനയെ<br />സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്‌. കൂടുതല്‍ മഴയുള്ള പ്രദേശത്ത്‌ മൊട്ടിടുന്ന സംഗീത<br />കലാ കായിക രൂപങ്ങളില്‍ മഴയുടെ സ്വാധീനം കാണാം. മഴയുടെ താളവും ലയവും സൌ<br />ന്ദര്യവുമെല്ലാം അതില്‍ പ്രതിഫലിക്കും. സംഗീതത്തിന്‍റെ താളലയങ്ങള്‍<br />മഴപെയ്യുന്നതിന്‍റെ താളത്തിനൊത്തതായിരിക്കും. സംഗീതത്തില്‍ അതിന്‍റെ<br />രാഗലയങ്ങള്‍ അതിനോട്‌ യോജിക്കുന്നതായിരിക്കും.<br /><br /><br />ചിത്രകലയിലും ശില്‍പ്പകലയിലും ഈ സ്വാധീനം മുഴച്ചുനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌.<br />പ്രാചീനഗോത്ര </span>വര്‍ഗ്ഗക്കാരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും<br /><span style="font-size:100%;">വഴിയൊരുക്കിക്കൊടുത്ത നരവംശശാസ്ത്ര പഠനോപാധികള്‍ ശ്രദ്ധേയമാണ്‌.<br />കേരളത്തില്‍ കാണുന്ന മേശക്കല്ലുകളും പുലച്ചിക്കല്ലുകളും കുടക്കല്ലുകളും<br />തൊപ്പിക്കല്ലുകളും കല്‍ഗുഹകളും പ്രാചീന മാനവ സംസ്ക്കാരത്തിന്‍റെ<br />അവശിഷ്ടങ്ങളാണല്ലൊ. പ്രാചീന കാലത്ത്‌ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന<br />കാലാവസ്ഥയ്ക്കനുരൂപമായാണ്‌ അവ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന്<br />കാണാം.ഭൂമധ്യരേഖക്കടുത്തു കിടക്കുന്ന രാജ്യമെന്ന നിലയില്‍ ഇവിടെ ചൂടു<br />കൂടുതലായിരിക്കും. ചൂടിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ബദ്ധപ്പാടില്‍<br />കാറ്റുകയറുന്ന ഗുഹകളും കാറ്റുവീശുന്ന ദിക്കു നോക്കി </span>വാതായനങ്ങളും<br />സ്ഥാപിക്കാന്‍<span style="font-size:100%;"> ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പുരയുടെ അവസ്ഥ തന്നെ അതിനനുസരിച്ച്‌<br />രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പുല്ലുകൊണ്ടും മണ്ണുകൊണ്ടും </span>നിര്‍മ്മിക്കുന്ന<br /><span style="font-size:100%;">വീടുകള്‍ കാലാവസ്ഥയെ അതിജീവിക്ക തക്കതായിരുന്നു; അങ്ങനെയാണ്‌<br />വാസ്തുശില്‍പ്പം രൂപപ്പെട്ടത്‌. കാറ്റും വെളിച്ചവും യഥേഷ്ടം കടക്കുന്ന<br />മുറികള്‍ രൂപപ്പെടുത്തി.ഉഷ്ണമേഖലാപ്രദേ</span><div id=":10t" class="ii gt"><wbr><span style="font-size:100%;">ശത്തേയും ശൈത്യമേഖലാപ്രദേശത്തേയും<br />വീടുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ അതു മനസ്സിലാക്കാവിന്നതേയുള്ളു.<br />കേരളീയ ചിത്രകലയുടെ പ്രാക്തനരൂപം കളമെഴുത്തില്‍ കാണാം. അന്ന് ലഭ്യമായ അഥവാ<br />ലഭ്യമാക്കിയ കൂവപ്പൊടി, അരിപ്പൊടി ,മഞ്ഞള്‍പ്പൊടി ,ചുവപ്പു പൊടി, പച്ചപ്പൊടി<br />എന്നീ </span>പഞ്ചവര്‍ണ്ണ<span style="font-size:100%;"> പൊടികളെക്കൊണ്ട്‌ കളത്തില്‍(തറയില്‍)വരക്കുന്ന<br />ധൂളീചിത്രരചന നാടോടിക്കലകളുടെ ഒരവിഭാജ്യഘടകമാണ്‌. മണ്ണാന്‍, വേലന്‍,<br />പുള്ളുവന്‍ ,</span>കുറവര്‍<span style="font-size:100%;"> എന്നീ സമുദായക്കാരാണ്‌ കളമെഴുത്തില്‍ </span>വിദഗ്‌ദ്ധര്‍.<br /><span style="font-size:100%;">അവരുടെ സ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj30WoTzAlI/AAAAAAAAAD0/9GOPZVmx1mM/s1600-h/mural.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 121px; height: 138px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj30WoTzAlI/AAAAAAAAAD0/9GOPZVmx1mM/s320/mural.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349700602000769618" border="0" /></a>ന്തതി പരമ്പരകള്‍ ചിത്രരചനയില്‍ താല്‍പ്പര്യം കാട്ടുകയും അതില്‍<br />ശ്രദ്ധാലുക്കകളാകുകയും ചെയ്തു. ചിത്രകലയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുവാന്‍ </span>അവര്‍<br /><span style="font-size:100%;">പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. </span>അവര്‍ <span style="font-size:100%;"> വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളാകട്ടെ<br /></span>ചുവര്‍ ചിത്രങ്ങളും ഓയില്‍ പെയിന്‍റിംഗുകളും<span style="font-size:100%;"> മഴയത്തും വെയിലത്തും<br />കാറ്റത്തും നശിക്കാതിരിക്കാന്‍ പ്രത്യേകം<br />ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.കാലാവസ്ഥയേയു</span><wbr><span style="font-size:100%;">ം കാലത്തേയും അതിജീവിക്കാന്‍ അത്തരം<br />ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌ കഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് നാം കാണുന്ന ഗുഹാചിത്രങ്ങളും<br /></span>ചുവര്‍ ചിത്രങ്ങളും<span style="font-size:100%;"> ഉദാഹരണങ്ങള്‍.<br /><br />കണ്ടം ഉഴുതുമറിക്കുമ്പോഴും വെള്ളം ചവിട്ടി ത്തിരിക്കുമ്പോഴും വിത്തു<br />വിതക്കുമ്പോഴും ഞാറു നടുമ്പോഴും കൊയ്ത്തരിവാള്‍ ഉപയോഗിച്ച്‌ </span>കതിര്‍മണി<br /><span style="font-size:100%;">അറുത്തെടുക്കുമ്പോഴും ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോഴും ചെറുമക്കളും<br /></span>കര്‍ഷക തൊഴിലാളികളായ<span style="font-size:100%;"> മറ്റുള്ളവരും തൊഴിലിന്‍റെ ആവേശത്തിലും ആവേഗത്തിലും<br />പാട്ടു പാടുന്ന പാരമ്പര്യം നിലനിന്നിരുന്നു. ഇത്‌ സംഘഗാനമായും<br />ശക്തിശ്രോതസ്സായും പരിണമിച്ചിരുന്നു. കാലാവസ്ഥാ<br />വ്യതിയാനത്തിനനുസരിച്ചുള്ള കലാപ്രകടനമായിരുന്നു ഇത്‌.<br /><br />വഞ്ചിപ്പാട്ടിന്‍റെ ഈണം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ? വഞ്ചി തുഴച്ചിലിനനുരൂപമായി<br />താളം വീഴുമ്പോള്‍ </span>തുഴച്ചിലുകാര്‍ക്ക്‌ <span style="font-size:100%;"> കൂടുതല്‍ ശക്തി പകരുന്നതായും<br />തുഴച്ചില്‍ ഉച്ചസ്ഥായിയിലാകുന്നതും കാണാം. തണുത്തു വിറച്ചു പോകുന്ന<br />കാലാവസ്ഥയെ അതിജീവിക്കാന്‍ മനുഷ്യന്‍ സ്വയം കണ്ടുപിടിച്ച ഇത്തരം<br />കലാപ്രകടനങ്ങള്‍ പില്‍ക്കാലത്ത്‌ കലാരൂപമായി പരിണമിക്കുകയായിരുന്നു.<br /><br />വഞ്ചിയുടെ രൂപ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ ഓരോ<br />പ്രദേശത്തുണ്ടാകുന്ന തിരമാലകളുടെ വ്യത്യാസത്തിന്‌ അനുയോജ്യമാണെന്ന്<br />കാണാം. കൂടുതല്‍ തിരയും വലിയ തിരയും ഉണ്ടാകുന്ന കടല്‍ തീരങ്ങളില്‍<br />ഉപയോഗിക്കുന്ന വഞ്ചിയുടെ രൂപമല്ല പുഴകളില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വഞ്ചികളുടേത്‌.<br />തിര മുറിച്ചു മുന്നേറാന്‍ പാകത്തില്‍ </span>കൂര്‍ത്തതും<span style="font-size:100%;"> തിരമാലകള്‍ വകഞ്ഞു<br />മാറാന്‍ പാകത്തില്‍ വിസ്താരമുള്ളതുമാണ്‌ കടല്‍ത്തീരത്തുപയോഗിക്കുന്ന<br />വഞ്ചികള്‍ അതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്‌ പുഴകളില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന<br />വഞ്ചിയുടെ രൂപം. ഇങ്ങനെ കാലാവസ്ഥക്കനുരൂപമായേ കലകളുത്ഭവിക്കൂയെന്നും<br />ആ കലകളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുവാനും സംരക്ഷിക്കുവാനും സാധിക്കൂയെന്നു പറയേണ്ടി<br />വരും. കലയും കാലാവസ്ഥയും പരസ്പരപൂരകങ്ങളാണ്‌.<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-1967293994242145450?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-59094796787894177292009-06-21T00:14:00.000-07:002009-07-13T08:00:17.886-07:00<span style="font-size:130%;">ezhuth online July 2009<br />contents<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHz4G7zDyI/AAAAAAAAAMU/n4sqyqviN4g/s1600-h/cover+2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkHz4G7zDyI/AAAAAAAAAMU/n4sqyqviN4g/s320/cover+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350825977552506658" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />എഡിറ്റോറിയല്‍:<br /><br />ആഴിയുടെ അഗാധതയില്‍<br /></span><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_4581.html"><span style="font-size:130%;">മാത്യൂ നെല്ലിക്കുന്ന്</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);font-size:180%;" >online special</span><br /><span style="font-size:130%;">poem<br /><br />kamala:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/kamala-balachandran-chullikkad.html">balachandran chullikkad</a></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">advice column:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/meditation-sukshmananda-swami.html">sukshmananda swami</a><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ഈ മാസത്തെ കവി</span><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/for-photo-www.html"><span style="font-size:130%;">നാസ്സര്‍ കൂടാളി</span></a><br />നാസ്സര്‍ കൂടാളിയുടെ പത്ത്‌ കവിതകള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നു<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);font-size:130%;" >interview</span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-size:100%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-dr.html">performatist work take<br />authoriality to an extreme-<br /></a></span></span><span style="font-size:100%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-dr.html"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:130%;">prof . dr. raoul eshelman:<br />m k harikumar</span></span><br /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-alan-kirby-by-m-k_04.html"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:130%;">an exploration of cultural shifts<br />in the aftermath of post modernism-</span><br /></span></a></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-alan-kirby-by-m-k_04.html"><span style="font-size:130%;">alan kirby:</span><br />m k harikumar</a></span><br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj4FT8asCeI/AAAAAAAAAE0/KUtUj4Meghs/s1600-h/mario+philippona%27s+sculpyure.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 139px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj4FT8asCeI/AAAAAAAAAE0/KUtUj4Meghs/s200/mario+philippona%27s+sculpyure.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349719247556446690" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><a href="http://www.sexyfurniture.nl/en/pagina10.html">sculpture:Mario Philippona</a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">കവിത</span><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">എത്രയരൂപമായ്‌</span><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_9882.html"><span style="font-size:130%;">ദേശമംഗലം രാമകൃഷ്‌ണന്‍</span></a><br /><span style="font-size:130%;"><br />പിന്‍വാങ്ങും വെളിച്ചത്തില്‍</span><br /><span style="font-size:130%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_9882.html">ആനി വാള്‍ഡ്‌മന്‍</a><br />വിവര്‍ത്തനം: ദേശമംഗലം രാമകൃഷ്‌ണന്‍<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ആഴം<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_7973.html">വേണു വി ദേശം</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">പ്രണയതൂക്കം</span><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_2695.html"><span style="font-size:130%;">വിജയന്‍ വിളക്കുമാടം </span></a><br /><br /><span style="font-size:130%;">അപരിചിത നഗരം<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_6204.html">സത്യചന്ദ്രന്‍ പൊയില്‍ക്കാവ്‌</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />five poems:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/five-poems-sreedevi-nair.html">sreedevi nair</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-size:130%;">don't think you are alone</span></span>:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/dont-think-you-are-alone-abdul-raheem.html"><span class="il" style="font-size:130%;">abdul</span><span style="font-size:130%;"> raheem puthiya purayil</span></a><br /><span style="font-size:130%;"><br />രണ്ട്‌ കവിതകള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_29.html">സജീവ്‌ വി കിഴക്കേപ്പറമ്പില്‍</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">കടല്‍ ഉപയോഗ ശൂന്യമായ പ്രണയം പോലെ -<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_23.html">എം. കെ ഹരികുമാര്‍</a></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ചെറിയ കഥ</span></span><span style="font-size:130%;"><br /><br />കയറ്റുകട്ടില്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_5458.html">ശ്രീദേവി നായര്‍</a></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">കഥ<br /></span>ചാവേറുണ്ണി<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_157.html">ജോയല്‍</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">പ്രകമ്പനങ്ങള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_9580.html">ബൃന്ദ</a><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">സ്മൃതി പഥത്തിലെ കണ്ണീര്‍ പൂക്കള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_22.html">അനില്‍ പള്ളിയില്‍</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ശകുനം<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_5548.html">ബ്രിജി</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />നിലച്ച ഘടികാരം<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_8357.html">ഗണേശ്‌ പന്നിയത്ത്‌</a></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >സിനിമ</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">നവാഗതരുടെ ഭൂമിക:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_7313.html">എം.സി. രാജനാരായണന്‍</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br /><br /></span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ഗദ്യം</span><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">who is a brahmin?<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/who-is-brahmin-t-damu.html">t damu</a><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ഇതുവരെ പാടിയത്‌ എം. ഡി രാമനാഥന്‍</span><br /><span style="font-size:130%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_3448.html">പി രവികുമാര്‍</a><br /><br />ഒരു അമേരിക്കന്‍ യാത്രയിലെ ചില അനുഭവ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_24.html">സുബൈദ മഹ്ദി</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">മലയാള നോവലില്‍ ക്ളാസിക്കുകള്‍ പാകപ്പെടാതെ പോ</span><span style="font-size:130%;">കുന്നത്‌ എന്തുകൊണ്ട്‌?<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/iuiceouw-iaaz-emaceakai-laii-e.html">പി ജെ ജെ ആന്‍റണി</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">കൊച്ചി എനിക്കു പുനര്‍ജന്‍മം നല്‍കിയ നഗരം-<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_1017.html">എം. കെ .ചന്ദ്രശേഖരന്‍</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />മോറിസിന്‍റെ</span><span style="font-size:130%;"> മൊറാലിറ്റി ഒരു പരിച്ഛേദം<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_20.html">സണ്ണി ചെറിയാന്‍</a><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">കണ്ണീരിന്‍റെ ഉപ്പും സ്വപനങ്ങളുടെ കരളും<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_12.html">കലവൂര്‍ രവി</a><br /><br />ഊഷരതയില്‍</span><span style="font-size:130%;"> പെയ്തിറങ്ങിയ നനവിന്‍റെ സ്മൃതിപ്ര</span><span style="font-size:130%;">ണാമങ്ങള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_06.html">ഇന്ദിരാ ബാലന്‍</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />ഇനിയും അഴിയാത്ത അഴിയാക്കുരുക്കുകള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_1247.html">കെ രാജേന്ദ്രന്‍ </a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">കലയും കാലാവസ്ഥയും<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_21.html">വി സുബ്രഹ്‌മണ്യന്‍</a><br /></span><br /><span style="font-size:130%;">ശ്രീലങ്ക<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/10.html">എ ക്യൂ മെഹ്‌ദി</a></span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ഇതാണ്‌ കതാര്‍സിസ്‌</span><br /><span style="font-size:130%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_77.html">എം. കെ ഹരികുമാര്‍</a><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(153, 51, 0);">കമലാ സുരയ്യ അനുസ്മരണം</span><br /><br /></span>മിഴികൂമ്പിയ നീര്‍മാതളപൂക്കള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_3822.html">ഇന്ദിരാ ബാലന്‍</a><br /><br />പരുന്തുകള്‍<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_6941.html">അരുണ്‍ പൊയ്യേരി</a></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);font-size:180%;" >മറ്റു വായനകള്‍</span></span><br /><br /><br /><a href="http://www.chintha.com/node/40350">കെ പി രമേഷ്‌</a><br /><br /><a href="http://www.risalaonline.com/weekly/FullStory.aspx?ArticleID=5958c467-6eea-4d7a-9f1f-74315aaca5e5">കെ എം മുസ്തഫ്‌</a><br /><a href="http://www.nammudemalayalam.com/content?category=travel&amp;title=kudajadri"><br />സജീഷ്‌ കുട്ടനെല്ലൂര്‍</a><br /><a href="http://www.kanikkonna.com/index.php/2008-09-29-07-04-50/371-2009-04-23-16-40-26"><br />സി പി അബുബക്കര്‍</a><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_5374.html"><br /><span style="font-size:130%;">കാനായി കുഞ്ഞിരാമന്‍റെ കവിതകള്‍<br /><br />ബോധതീരങ്ങളില്‍ കാലം മിടിക്കുമ്പോള്‍<br />എ ചന്ദ്രശേഖര്‍<br /><br />രാമപുരത്തിന്‍റെ കഥ<br />സുധാകരന്‍ രാമന്തളി<br /><br />എന്‍റെ ഗൃഹാതുര സ്മരണകള്‍<br />മാത്യൂ നെല്ലിക്കുന്ന്<br /><br />വേറിട്ട മനുഷ്യര്‍<br />സണ്ണി ചെറിയാന്‍ </span></a><br /><a style="color: rgb(204, 102, 0);" href="http://ezhuthmagazine.blogspot.com/2009/05/essential-readings-interview-quiet.html"><br />EZHUTH ONLINE JUNE 2009 ISSUE [CLICK HERE]</a><br /><span style="font-size:180%;"><br />world litera</span><span style="font-size:180%;">ture links</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />essays</span><br /><br /><br />kafka tribute<br /><a href="http://www.wordswithoutborders.org/?post=KafkaTribute">nicolle elizabeth</a><br /><br /><br />saying big things<br /><a href="http://www.wordswithoutborders.org/?lab=HasakLowyKeret">todd hasak cowy</a><br /><br /><br />slaughterhouse<br /><a href="http://www.tnr.com/story_print.html?id=5c8a2dfd-3e0d-4f3f-82e2-4f2b10dad432">jed perl</a><br /><br /><br />newspaper obituary<br /><a href="http://www.thesmartset.com/article/article04220903.aspx">stefany anny golberg</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3kVst304I/AAAAAAAAADM/ARmBbX3zKG8/s1600-h/the+kiss.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 252px; height: 280px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3kVst304I/AAAAAAAAADM/ARmBbX3zKG8/s320/the+kiss.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349682993817965442" border="0" /></a><br />overuse of the internet<br /><a href="http://www.psychologytoday.com/blog/side-effects/200903/should-overuse-the-internet-become-mental-disorder">christopher lane</a><br /><br /><br />steiner problem<br /><a href="http://www.nytimes.com/2009/03/15/books/review/Siegel-t.html?_r=1&amp;pagewanted=all">lee siegel</a><br /><br /><br />larkin's first interview<br /><a href="http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/the_tls/article6013896.ece">john shakespeare</a><br /><br /><br />antoine blondin<br /><a href="http://www.timesonline.co.uk/tol/incomingFeeds/article595991.ece">nocholas hewitt</a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br />the kiss:<br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Constantin_Br%C3%A2ncu%C5%9Fi">ramanian sculptor constantin brancusi</a></span><br /></span><br /><br />kundera conundrum<br /><a href="http://www.thenation.com/doc/20090608/prikryl/single">jana prikryl</a><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />books</span><br /><br />the last imaginary place<br /><a href="http://dannyreviews.com/h/Last_Imaginary_Place.html">danny yee</a><br /><br /><br />pleasures of the flesh<br /><a href="http://www.guardian.co.uk/books/2009/mar/21/beauty-roger-scruton-art-books">sebastian smee</a><br /><br /><br />the trouble with being cioran<br /><a href="http://www.thenational.ae/article/20090501/REVIEW/704309990">sam munson</a><br /><br /><br />elaine showalter<br /><a href="http://www.guardian.co.uk/books/2009/may/16/elaine-showalter-jury-of-her-peers">sara churchwell</a><br /><br />rosenfield<br /><a href="http://www.powells.com/cgi-bin/biblio?inkey=1-9780300126495-0">steven stipperstein</a><br /><br /><br />erotic<br /><a href="http://www.avclub.com/articles/the-east-the-west-and-sex,29046/">vadim rizov</a><br /><br /><br /><a href="http://www.nytimes.com/2008/06/08/books/review/Gates-t.html">salman rushdie<br />david gates</a><br /><br /><br />alice munro<br /><a href="http://www.boston.com/ae/books/articles/2004/11/14/from_munro_lives_of_canadian_desperation/">david thoreen</a><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-size:130%;">interview </span><br /><br /><br />how fiction works<br /><a href="http://www.laweekly.com/content/printVersion/613220">nathan ihara</a><br /><br /><br />amoz oz<br /><a href="http://www.haaretz.com/hasen/spages/1077156.html">maya sela</a><br /><br /><br />gayatri spivak<br /><a href="http://www.nettime.org/Lists-Archives/nettime-l-9707/msg00093.html">geert lovink</a><br /><br /><br />homi bhabha<br /><a href="http://prelectur.stanford.edu/lecturers/bhabha/interview.html">w j t mitchell</a><br /><br /><br />mahasweta devi<br /><a href="http://www.rediff.com/news/dec/24devi.htm">archana masih</a><br /><br /><br />kamala suraiya<br /><a href="http://ia.rediff.com/www/news/2000/jul/19inter.htm">george iype</a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkDRSB8jk2I/AAAAAAAAAJk/v79l8WQtC-4/s1600-h/new+kuta+jadri.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkDRSB8jk2I/AAAAAAAAAJk/v79l8WQtC-4/s320/new+kuta+jadri.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350506465006424930" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj32hjrPGyI/AAAAAAAAAEE/HCBOZvJYLGM/s1600-h/surayya+cover.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 91px; height: 85px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj32hjrPGyI/AAAAAAAAAEE/HCBOZvJYLGM/s320/surayya+cover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349702988758719266" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >കമലാ സുരയ്യ സ്‌മൃതി:</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">മിഴി കൂമ്പിയ നീര്‍മാതളപ്പുക്കള്‍:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_3822.html">ഇന്ദിരാ ബാലന്‍</a><br /><br />പരുന്തുകള്‍:<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/blog-post_6941.html">അരുണ്‍ പൊയ്യേരി</a></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">interview</span><br /><span style="font-size:130%;"><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-dr.html">performatist work take<br />authoriality to an extreme-<br /></a></span><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-dr.html"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:130%;">prof . dr. raoul eshelman:<br />m k harikumar</span><br /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-alan-kirby-by-m-k_04.html"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:130%;">an exploration of cultural shifts<br />in the aftermath of post modernism-</span><br /></span></a><span style="font-size:130%;"><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/interview-with-alan-kirby-by-m-k_04.html"><span style="font-size:130%;">alan kirby:</span><br />m k harikumar</a><br /><br /><br /><br />മറ്റു വായനകള്‍</span><br /><br /><br /><a href="http://www.chintha.com/node/40350">കെ പി രമേഷ്‌</a><br /><br /><a href="http://www.risalaonline.com/weekly/FullStory.aspx?ArticleID=5958c467-6eea-4d7a-9f1f-74315aaca5e5">കെ എം മുസ്തഫ്‌</a><br /><a href="http://www.nammudemalayalam.com/content?category=travel&amp;title=kudajadri"><br />സജീഷ്‌ കുട്ടനെല്ലൂര്‍</a><br /><a href="http://www.kanikkonna.com/index.php/2008-09-29-07-04-50/371-2009-04-23-16-40-26"><br />സി പി അബുബക്കര്‍</a><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >പുതിയ പുസ്തകങ്ങള്‍</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />world litera</span><span style="font-size:180%;">ture links</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />essays</span><br /><br /><br />kafka tribute<br /><a href="http://www.wordswithoutborders.org/?post=KafkaTribute">nicolle elizabeth</a><br /><br /><br />saying big things<br /><a href="http://www.wordswithoutborders.org/?lab=HasakLowyKeret">todd hasak cowy</a><br /><br /><br />slaughterhouse<br /><a href="http://www.tnr.com/story_print.html?id=5c8a2dfd-3e0d-4f3f-82e2-4f2b10dad432">jed perl</a><br /><br /><br />newspaper obituary<br /><a href="http://www.thesmartset.com/article/article04220903.aspx">stefany anny golberg</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3kVst304I/AAAAAAAAADM/ARmBbX3zKG8/s1600-h/the+kiss.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 252px; height: 280px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3kVst304I/AAAAAAAAADM/ARmBbX3zKG8/s320/the+kiss.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349682993817965442" border="0" /></a><br />overuse of the internet<br /><a href="http://www.psychologytoday.com/blog/side-effects/200903/should-overuse-the-internet-become-mental-disorder">christopher lane</a><br /><br /><br />steiner problem<br /><a href="http://www.nytimes.com/2009/03/15/books/review/Siegel-t.html?_r=1&amp;pagewanted=all">lee siegel</a><br /><br /><br />larkin's first interview<br /><a href="http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/the_tls/article6013896.ece">john shakespeare</a><br /><br /><br />antoine blondin<br /><a href="http://www.timesonline.co.uk/tol/incomingFeeds/article595991.ece">nocholas hewitt</a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br />the kiss:<br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Constantin_Br%C3%A2ncu%C5%9Fi">ramanian sculptor constantin brancusi</a></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-5909479678789417729?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-24662196999987589472009-06-21T00:08:00.000-07:002009-06-24T09:11:37.231-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3db8q4AuI/AAAAAAAAAC8/S-ugV2edKFI/s1600-h/r+eshelman.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 138px; height: 166px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3db8q4AuI/AAAAAAAAAC8/S-ugV2edKFI/s320/r+eshelman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349675404598182626" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><br />interview with dr. raoul eshelman by m k harikumar<br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;" >Performatist works take<br />authoriality to an extreme </span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">-<br />says </span><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-family:arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family:arial,helvetica,sans-serif;">Prof. Dr. Raoul Eshelman</span></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" >1] In performance level, how performatism</span></span><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" > differs from magical realism and fantasy</span></span> <div style="margin: 1ex;"><div> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Performatism is about the possibility of ex</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >periencing transcendence aesthetically. It does not necessarily involve magical or fantastic themes. When it does, however, these themes are presented using the specific device I call double framing. This works by connecting the total logic of the work (the outer frame) with scenes within the work (inner frames) in such a way that we cannot help but believe something. A classic example is the movie <i> American Beauty</i>. In the outer frame, the dead hero, Lester Burnham, flies over his home </span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >town and says that his trivial life is beautiful. He also says that when we, too, are dead, we will come to share his point of view. His unbelievable statement about the beauty of life is however confirmed in several scenes or inner frames in the movie (most notably in the one with the famous plastic bag dancing in the wind). In the end, we have no choice but to believe the hero. The movie has a self-contained logic that we must either accept or reject as a whole.</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Traditional works of fantasy and magical re</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >alism work differently. These works have a single instead of a double frame. They simply present us with unbelievable things that can easil</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >y dismiss as purely imaginary. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Magical realism is a genre typical of postmoder</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >nism. It involves overlapping levels of reality that leave us undecided about what is real and what is not. A work like <i>One Hundred Years of </i></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" ><i>Solitude</i> by Gabriel Garcia Marquez works in this way. At the end of the novel we don’t know what to believe and what not to believe. A performatist work, by contrast, forces us to believe in something, to take a specific attitude</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" > of belief in spite of our skepticism. </span><span style="font-size:130%;"><span><span style="font-family:arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-family:arial,helvetica,sans-serif;"><br /></span></span></span></span></span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" >2] How do you relate the total performance of a [fictional] world </span></span></p><p style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" >to the reality of life?</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >A performatist work imposes itself as a who</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >le on the reader or viewer. Its aim is to affect that person in a fundamental, total way. However, because the performatist work does this using force, it also provokes resistance on the part of the recipient. The performatist w</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >ork intervenes in the reality of a person’s life. </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3c6051z3I/AAAAAAAAAC0/uCIt8fTyBVE/s1600-h/performatism.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 312px; height: 314px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3c6051z3I/AAAAAAAAAC0/uCIt8fTyBVE/s320/performatism.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349674835577786226" border="0" /></a></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >However, it has an ambivalent effect because that person is aware that something is being imposed on him or her. The performatist work can inspire, but also provoke resistance because it challenges us to believe. In this regard it is similar to the challenge posed to us by religious belief. The difference is that unlike religion, no binding social obligations are attached to performatist art. Our attitude of belief is an aesthetic, and not a practical, experience. This aesthetic experience can nonetheless still affect our real lives in positive ways.</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">3] Is life itself like performatism, and if so, why?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >When the artistic devices used in performatism come to dominate art and culture almost entirely, then life itself will seem to be like performatism. This is an illusion that occurs in every epoch, though. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >The performatist view of life is what philosophers call constructivist. It suggests that we understand reality by creating constructs that for a time may seem to overlap with that reality. In truth, our present constructs can always be replaced by future ones. However, this is not easy to do. The constructs that make up performatism are slowly replacing the ones that make up postmodernism. This process may take many years, and even decades. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">4]How much should a writer/artist deviate from old stereotyped repetitions?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >The idea that a radical break with tradition is a virtue in itself is typical of modernism. Modernism took innovation to the most radical extremes, but also exhausted the formal possibilities for creating <b>new styles</b>. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Postmodernism sees innovation ironically, as a mere variant of something old. It tries to confuse the old and the new as much as possible, to make the difference between them undecidable. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Performatism is like postmodernism in the sense that it does not try to create works of art that pretend to be completely new and original. This is why performatism is not a new style. Its innovation consists in making us assume a posture of belief within a double frame.</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" > <span style="color: rgb(51, 51, 255);">5} In perfomatism what is the role of the reader or viewer?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Because performatism is imposed on the reader/viewer, it acts upon him or her totally. The reader/viewer has no choice but to accept the work as a whole. However, he or she will as a rule still resist the work’s force. The performatist work motivates the reader/viewer to either believe or not to believe. He or she can either reject or accept the work as a whole. Performatism tries to make the reader take a positive attitude towards wholes of whatever kind. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">.6} In this contemporary technological world, can a cultural product be an authorless thing, without past or future?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >In ideal terms, yes. Performatist works of art and literature seek to force themselves on us as wholes and make us believe them. Ideally, we would be affected by the work’s performance and by nothing else. In the real world this can happen only for a very short time. All cultural products eventually become historical. They link up with the past and provide guidance for the future. Their authors appear as the personified agents of history and may even become more important to us than the works themselves. </span><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">7] In the present philosophy of literature, does memory have any value?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >In performatism memory has a value if it refers back to an originary state that we must believe in. The psychoanalyst C.G. Jung’s theory of archetypes is similar to the performatist attitude towards memory. Jung thinks that we all share a common consciousness of archetypes that each person develops in his or her own way. A performatist work might force us to “recall” and believe in a certain archetype or originary situation. In <i>The Life of Pi</i>, for example, the hero recalls an originary situation, in this case a shipwreck in which he alone survived. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Postmodernism also emphasizes memory, but it treats it ironically, as something that never gets what it seeks to recall from the past. For postmodernism, there is always an unbridgeable gap between the way things were in the past and the way we remember them now. In remembering, we fall into a nostalgia that make it impossible to ever recover the past completely; past and present become hopelessly confused.</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><br /></span></span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br />8] you said that metaphysical orientation is no longer on death and its proxies, but on fictionally framed states of transcendence... what is the essence of this transcendence or what is the aim of transcendence?</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >For performatism, transcendence has no particular essence or aim that we could establish beforehand. Or, to put this another way, its essence or aim is aesthetic and not religious. Performatist works allow us to become aware of and/or feel the possibility of transcendence within a work of art or literature. The actual content of this feeling of transcendence can range from an intense, almost religious feeling to a strongly felt experience of change. Performatism may make us feel as if we had a religious experience, but it is not the same as religion or a substitute for religion, because our belief is limited to the artistic performance.</span><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">9] Is the author returning?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >The author isn’t returning, but authoriality is. The author in humanist thinking is a stable, reliable source of meaning to which we turn to understand a work of narrative fiction. Authoriality is a startling, discomforting effect within the fictional work. It arises when we are confronted by a narrator who imposes himself on us, who seems to know everything, who gives us little or no choice as to how to interpret the story. Performatist works take authoriality to an extreme. They can do this in two ways. They can confront us with first-person narrators who are omniscient or who are always right, or they can present us with simple or stupid characters who have authorial powers, i.e., turn out to be right in the end. Authoriality does not necessarily restore the feeling that there is a stable, reliable author behind the work. Rather, we have the feeling of being manipulated, of having rightness forced on us artificially by an author who is hidden and unknowable. The author (like a god) remains unknowable and may even appear threatening to us. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">10]what do you mean by desexualisation in literature?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Postmodern literature and culture emphasize boundary transgression. Applied to sex, this means that sexual excess (obscenity) as well as mixing different kinds of sexual orientation (gender) have the most cultural significance. Performatist works of fiction emphasize the opposite. They place frames around people (of whatever sexual orientation) that tend to restrict their sexuality in some way. Such characters in turn tend to act in a chaste, rather than a promiscuous, way. This kind of chastity has a formal, rather than a moral quality, though. It is the result of a single performance within a double frame and not of following a universal moral code. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" > <span style="color: rgb(0, 0, 153);">11] Are signs, semiotics outdated?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >No. But we need to experience signs in terms of their unity with things. Performatism forces us to do this through double framing. The inner frame creates a unity between a thing and a sign. The outer frame confirms this unity again on a higher level. The work in effect becomes a gigantic sign which we must believe in. Our belief however is aesthetic and not practical; it is restricted to the work itself. </span><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" > </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" > <span style="color: rgb(0, 0, 153);">12] Is literature a discovery of one man?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >If by this is meant that literary creation is first and foremost an individual act, I do not entirely agree. Individual imagination is of the greatest importance to make a work of literature successful and appealing. But individual creation is never entirely original or unique. Even the most brilliant artists and writers share devices, ideas, and styles with others. Concepts like “romanticism,” “postmodernism,” or “performatism” are needed to describe these shared qualities and make sense of them as a whole. </span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" > <span style="color: rgb(0, 0, 153);">13] You says that language is a massive instrument to service the subject. Is the chain of signifiers an irrelevant distraction?</span><br /></span><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >For performatism, discourse and chains of signifiers are outside distractions that must be shut out as much as possible. Only by cutting itself off from the flow of outside signs can the subject attain a feeling of wholeness and oneness. The problem is that a whole person largely cut off from signs cannot communicate well. Performatist plots are often centered around this paradox. In such a case, the performance would involve communicating successfully with someone else using as few signs and as little discourse as possible. In <i>Life of Pi</i>, for example, the hero invents his own signs to communicate with the tiger to keep from being eaten. At the same time, he also invents the beautiful story about inventing signs for the tiger. His beautiful story is almost certainly not true, but because he experienced these things entirely alone, we have no way of discrediting him completely. Performatism seems to say the attitude of believing is more important than the truth content of discourse itself.</span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">14] In [performatist] writing, is there any relevance to subjectivity?</span></span></span></p> <p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(23, 54, 93);font-family:Calibri;font-size:130%;" >Performatist writing tries to create a free space in which subjectivity can develop. Because we are saturated with outside influences (discourse, signs etc.) this is very difficult. The subject is always dependent on something else that diminishes its subjectivity and tears it apart. A whole subject is however completely isolated. Performatism tries to create minimal conditions under which subjectivity could develop. However this is very difficult and not always assured of success. </span></span></p> </div> </div><br /><span style=";font-family:arial,helvetica,sans-serif;font-size:85%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">R.E. (b. 1956) is presently Visiting Professor of Comparative Literature at the Ludwig Maximilian University in Munich and Director of the East European Honours Programme there. He received his Ph.D. in Slavic Literature from the University of Konstanz in 1988 and his Habilitation from the University of Hamburg in 1995. His most recent book is </span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">Performatism, or the End of Postmodernism</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> (Aurora, Colorado 2007). He is married and has two children.<br /><br /><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://newsmk-harikumar.blogspot.com/2009/01/r-eshelman-literary-heavyweight-post.html"> R eshelman links</a><br /><br /><a href="interview%20with%20dr.%20raoul%20eshelman%20by%20m%20k%20harikumar">BACK</a><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-2466219699998758947?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-85827204473755262552009-06-21T00:06:00.000-07:002009-06-24T09:13:41.800-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkJQgpOg88I/AAAAAAAAANs/Kddg8OMkRZQ/s1600-h/alan+kirby.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkJQgpOg88I/AAAAAAAAANs/Kddg8OMkRZQ/s320/alan+kirby.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350927829022340034" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >Alan Kirby is a specialist in 20th-century literature and culture. He holds degrees from Oxford, the Sorbonne, and Exeter universities, and is currently working in Oxford. His first monograph, "Digimodernism", an exploration of cultural shifts in the aftermath of postmodernism, is published by Continuum on 1st July.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 153, 51);font-size:130%;" >An exploration of cultural shifts in the aftermath of postmodernism</span><span style="font-size:130%;"><br /></span> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >1] Your statement is '' post modernism is dead and buried''- how?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The statement has slightly different meanings in the variou</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >s contexts where it can be applied. As a set of aesthetic practices, postmodernism appears old-fashioned and exhausted, uninteresting and irrelevant to today’s creators. As a sociohistorical account of our times it has been subsumed into a changed contemporary landscape; its po</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >ints of reference are now remote from us. Philosophically, its concerns and strategies no longer fascinate and excite with the energy they formerly summoned, and many have </span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >been absorbed into the past history of thought. The superannuation of postmodernism has been announced by figures as diverse as Linda Hutcheon, Charles Jencks, Gilles Lipovetsky, Raoul Eshelman and Nicolas Bourriaud; it has been the subject of an exhibition at the Tate</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" > in London and a special issue of <i>Twentieth-Century Literature</i>. Nevertheless, traces of the old do linger on, often in mutated or buried form. </span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >2] What is digimodernism, in a nutshell?</span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The simplest definition of digimodernism is that it describes t</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >he cultural impact of the encounter of new digital technologies with textual forms. It is the successor to postmodernism, but the two are not equivalent: digimodernism does not refer to an historical period, nor is it a collection of techniques or styles which artists may choose (or not) to adopt. Instead, it denotes the range of effects produced on the text and hence on culture and art of the passage through them of the wave of digitization, a process commonly thought to be as far-reach</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >ing as the invention of the printing press but which may turn out to be as momentous as the birth of writing.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >4] Is the author still alive?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The author, erased and diminished by poststructuralis</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >m, and compromised and tarnished by postmodernism, is restored by digimodernism but in almost unrecognizable form. Digimodernist authorship is not the prerogative of some solitary, transcendent individual, and is neither venerated nor undermined. Instead, it is plural, social, and anonymous, multiple but not communal; it is distributed across varying levels of decisiveness, an unknowable number of contributors, and an unpredictable range of locations. The site of a swarming and uncontainable creativity and energy, it seems ubiquitous, dynamic and acute, and simultaneously now</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >here, pseudonymous and untraceable.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >5] In the 'takes the world away' world, how does a story work?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Classical realism is superannuated, transformed by modernism and undercut by postmodernism. And yet postmodernist antirealism now seems old-fashioned an</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >d bankrupt too: the narrative that points to its own construction, that doubts and sabotages its own ontology – this was not a trick that could be pulled off forever. Nevertheless, story itself is indestructible. Where does narrative go in the aftermath of these alternatives? One possibility, explored by 21^st-century American cinema, is a compound of myth, allegory, drama, and fairy tale. Su</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >ch narratives generate and sustain their own reality-system; they produce a world which resonates with ours but is independent of it. Seen in the long historical per</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >spective, such a story reinvigorates the narrative struct</span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >ures of pre-modern societies. The Homeric, the Arthurian, or the Swiftian now seem strangely contemporary, at least in their shape and ontology. Post-Enlightenment bo</span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YcDxQQXVqnI/SiVdwWZEz_I/AAAAAAAAAuI/5T_v0OGqBrE/s1600-h/digi+modernism.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YcDxQQXVqnI/SiVdwWZEz_I/AAAAAAAAAuI/5T_v0OGqBrE/s320/digi+modernism.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342779618170818546" border="0" /></a></span><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >urgeois realism, which was challenged, renewed and extended by modernism, and then turned inside out by postmodernism, is now repudiated from a third direction. Yet contemporary narrative is a mishmash of old and new, reliant on electronic-digital technology as much as it refurbishes templates almost as ancient, in some cases, as literacy itself.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >6] What will be the aim of a writer, in the digimodernist conception?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The challenge faced by a contemporary writer is to generate high-quality material from the altered landscape which s/he inhabits. The aim must be not to “make it new” but to “make it good”. Digimodernism is produced technologically; it is derived from the onward surge of computerization in whose path an artist may choose to stand. It is a primarily textual revolution, a reinvention of the mechanics of the text, rather than an aesthetic or historical turn. One does not then find digimodernism necessarily in the work of self-consciously “cutting-edge” artists, but in a universally-accessible negotiation with the forces of digitization. The outcome of that negotiation can be texts which are banal and mindless, or brilliant and profound; this is the horizon of the digimodernist writer.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >7] How can we break the modern and post modern notions of aesthetics?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >For the artist the process is relatively simple: by historicizing modernist and postmodernist aesthetics, by seeing them as products of and rooted in a finished era, the artist can move beyond them and work from within a changed artistic landscape. Critically, matters are more complex. Modernist aesthetics and texts retain within their fields a sociocultural prestige, even supremacy, in spite of postmodernism’s vigorous attempts to deflate and dethrone them. Postmodernist aesthetics themselves were, to an extent, the expression of economic and social forces which are still largely with us. Extricating ourselves from the stranglehold of either will therefore be difficult, but accepting that their necessary authority is broken may be the first step.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >8] Is literature outdated?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >It would be truer to say that the notion of the obsolescence of literature is itself obsolete. As characterized by John Barth’s “The Literature of Exhaustion” (1967), postmodernism constructed itself as a form of writing that arrives after the conclusion of the literary main event. The classical achievement of literature was said to be over, and postmodernism its inheritor. This formed part of a broader discourse of “endings” and “deaths” which became a recognizable feature of postmodernism and, for a time, fashionable. In retrospect, though, the claim was parochial, both in time and space, and served only to register one of the immediate consequences of the seismic historical shifts which shook the West between 1914 and 1945. Nevertheless, certain versions of the literary <i>have</i> become outdated as literature adapts to changes in the world around itself. Digimodernism provides a new and specific challenge, that of a complete reformulation of the mechanics of the text. On the whole, I would say that, at least in English, literature is more vibrant and interesting in the 2000s than it was forty years earlier, though it has hardly begun to absorb the impact of this contemporary textual revolution.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >9] Can television or the Internet alone cater for the needs of a reader?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The social decline of reading was explored and condemned by 1970s-80s’ cultural commentators such as Christopher Lasch and Allan Bloom. Perhaps unexpectedly, however, the Internet has generated a vast quantitative <i>rise</i> in reading, in the number of hours spent deciphering written text. The quality, both of that reading and of much of that text, is less clear, though. We live in an age of fascination with the possibilities of computerized text, to such an extent that television has been restructured, away from the music hall or vaudeville antecedents which influenced its incarnation in the 1950s-60s, in the direction of Web 2.0 (interactive television). What is interesting is that digimodernism has caused the status of various forms to shift. In postmodernism’s heyday, when what Fredric Jameson called “above all a visual culture” reigned supreme, it was assumed that television would drive radio to near-extinction. In the 1980s, MTV’s endless cycles of music videos epitomized a depthless dominant culture of the spectacle. Twenty years later the music video is dead as an art form, MTV fills its schedules with reality TV, and radio – liberated by digital technology – is experiencing a second golden age. The future status of literature is currently being shaped by revolutions in publishing and reading, and remains to be settled.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >10] How can we read the old classic novels?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The emergence of digimodernism is consonant, it seems to me, with the recent and remarkable rise in the profile and popularity of Jane Austen, whose narrative shapes (what I call “endlessness”) appear highly compatible with contemporary tastes in fictional form. The 2007 film <i>The Jane Austen Book Club </i> suggests a more tactful, modest, and pragmatic approach to classic literature than the politicized ultra-skepticism often associated with postmodernism’s take on its literary inheritance. Valentine Cunningham has outlined such an attitude in his <i>Reading after Theory</i>.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >12] What is your conception of language?</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >The question is a pertinent one because cultural postmodernism relied, through its philosophical wing or interrelationship with post-structuralism, on a certain conception of language. As Jameson and others showed, cultural postmodernism was consonant with a specific evolution in Saussurian linguistics. To move beyond postmodernism it may then be necessary to displace that conception of language or to supplement it with others. My personal preference is for the later philosophy of Wittgenstein, which is partially, though not wholly, compatible with the post-Saussurian approach. Its hardheadedness and robustness offer a way forward from such an approach which has yet to be properly explored.</span></p><p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><br /></span></p><p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://www.philosophynow.org/issue58/58kirby.htm">ALAN KIRBY - READ MORE</a></span></p><p><span style="color: rgb(68, 68, 68);font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://digimodernism.blogspot.com/">ALAN KIRBY BLOG</a></span></p><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://digimodernism.blogspot.com/2009/03/journalism-versus-literature.html">read more</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-8582720447375526255?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-10214373301353673952009-06-20T10:39:00.000-07:002009-06-24T09:14:31.054-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkCR0kjR7lI/AAAAAAAAAIs/mQiPAtbgwfc/s1600-h/Sunny+Cherian.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 193px; height: 262px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkCR0kjR7lI/AAAAAAAAAIs/mQiPAtbgwfc/s320/Sunny+Cherian.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350436689667026514" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /></span><br /><div><span style="font-size:100%;"> </span></div><span style="font-size:100%;">ലണ്ടനില്‍ നിന്നും വെയില്‍സിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന മാര്‍ഗ്ഗത്തിലുള്ള സ്വച്ഛമായ നഗരമാണ് സ്വിന്‍ഡന്‍.</span> <div><span style="font-size:100%;">നഗരത്തിന്റെ ഭ്രാന്തന്‍ വേഗങ്ങളൊന്നും കീഴടക്കാത്ത സ്വിന്‍ഡനില്‍ എന്റെ അയല്പക്കക്കാരനായിരുന്നു മോറിസ് ഡേവിഡ് എന്ന സ്ക്കൂ</span><span style="font-size:100%;">ള്‍ അദ്ധ്യാപകന്‍.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരുനാള്‍ </span>സ്പോര്‍ട്‌സ്റ്റാര്‍ <span style="font-size:100%;"> എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ മോറിസ് ഡേവിഡിന്റെ അനാകര്‍ഷകമായ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ചിത്രം അച്ചടിമഷിപുരണ്ടുവന്നു.</span><span style="font-size:100%;">ചിത്രത്<wbr>തോടൊപ്പം മോറിസിന്റെ ബയോഡേറ്റയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രായം അ</span><span style="font-size:100%;">ന്‍പത്. നാലുഭാഷകളില്‍ പരിജ്ഞാനം.യാത്രകള്‍ക്കും,എല്ലാ<wbr>വിധവിനോദങ്ങള്‍ക്കും താന്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സജ്ജനാണെന്നായിരുന്നു പരസ്യത്തിന്റെ സാരം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ലൈംഗിക വി</span><span style="font-size:100%;">ഷയങ്ങളില്‍ താനൊരു “മുഹമ്മദലി”യാണെന്ന നിലയിലുള്ള വാല്‍ക്കഷണവും.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">സ്ക്കൂള്‍ അദ്ധ്യാപകവൃത്തിക്ക് മോറിസിന് മണിക്കൂറൊന്നിന് പതിനെട്ട് പൌണ്ട് ലഭിക്കും(ഏകദേശം</span><span style="font-size:100%;">1400 രൂപ).ഒരു ദിവസം 8 മണിക്കൂര്‍ ജോലിചെയ്താല്‍ പതിനായിരത്തിനു മേല്‍ വേതനം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പക്ഷേ ആഡംബരകാറും ,വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിക്കുന്ന മോറിസ് വൈകുന്നേരമായാല്‍ </span><span style="font-size:100%;">തന്റെ</span><span style="font-size:100%;"> പുതിയ ജോലി തുടങ്ങും.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മദ്ധ്യവയസ്ക്കകളും,യൌവ്വനയുക്<wbr>തകളുമൊക്കെയായ ബിസിനസ്സ് എക്സിക്ക്യൂട്ടീവുകളും ഏറെക്കുറെ </span><span style="font-size:100%;">ഫ്രീയാകുന്ന സമയം.ഒരു ദിവസം മൂന്ന് പങ്കാളികള്‍ക്ക് വരെ മോറി </span>സമയം <span style="font-size:100%;"> നീക്കിവയ്ക്കുന്നു. ഇവിടെ പ്രതിഫലം ഇരട്ടിയാണ്.മണിക്കൂറിന്</span><span style="font-size:100%;">40പൌണ്ട്<wbr>.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">തടിച്ചുകുറുകി</span><span style="font-size:100%;">യ ശരീരപ്രകൃതിയും കഷണ്ടികീഴടക്കിയ തലമുടിയുമുള്ള</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മോറിസിന്റെ ജോമട്രി എങ്ങനെയീതൊഴിലിന് ഇണങ്ങുമെന്ന് എനിയ്ക്കി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">മോറിസിനെപ്പോലെയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസമ്പന്നരായ നിരവധി കാള്‍ ബോയ്സ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇന്ന് ഇംഗ്ലണ്ടിലുണ്ട്.ജോലിയുടെ സമ്മര്‍ദ്ദം കഴിഞ്ഞ് അല്പം വിനോദം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">തേടിയത്തു</span><span style="font-size:100%;">ന്നവരാണ് തന്റെ കസ്റ്റമേഴ്സില്‍ ഭൂരിഭാഗവുമെന്ന് അയാള്‍</span></div> <div>സാക്‌ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു<span style="font-size:100%;">.ഭര്‍ത്താവു<wbr>ം കുട്ടികളുമൊക്കെയുള്ളവരാണെങ്കി<wbr>ലും</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇരുകൂട്ടര്‍ക്കും കുറ്റബോധമില്ലെന്നുള്ളതാണ് ഏറെ അതിശയകരം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">മോറിസിന്റെ ഡയറിയില്‍ ഒരുമാസത്തേയ്ക്കുള്ള കാള്‍ ഷീറ്റുകള്‍ ഏറെക്കുറെ ബുക്കുചെയ്യ</span><span style="font-size:100%;">പ്പെട്ടിരി<wbr>ക്കും.പതിവുകാരുംപുതിയ കസ്റ്റമേ<wbr>ഴ്സുമൊക്കെ ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടാകും.<br />മുപ്പത്<wbr>തഞ്ചി</span><span style="font-size:100%;">നും അന്‍പത്തഞ്ചിനും ഇടയിലുള്ള</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വരാണ് ഇയാളുടെ ഗുണഭോക്താക്കള്‍.ചിലപ്പോള്‍ എഴുപതു വയസ്സുകഴിഞ്ഞ വൃദ്ധകളും തന്നെ ത്തേടിയത്താറുണ്ടെന്നും,താനവരെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിരാശ</span><span style="font-size:100%;">പ്പെടുത്താറില്ലെന്നും ഇയാള്‍ പറയുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇത്രയും നാള്‍ ലൈംഗികപങ്കാളികളെത്തേടിയുള്ള പരസ്യത്തില്‍ സ്ത്രീകളാ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">യിരുന്നു മുന്നില്‍.അര്‍ദ്ധവും,പൂര്‍ണ്<wbr>ണനഗ്നവുമായ ഫോട്ടോസഹിതം പങ്കാളി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കളെത്തേടുന്ന ഈ സ്ത്രീകളില്‍ വെള്ളക്കാര്‍ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ കുടിയേറിയ പാക്കിസ്താനി,ശ്രീലങ്കന്‍ , കരീബിയന്‍ യുവതികളും പങ്കാളികളെത്തേടിയുള്ള പരസ്യത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികളെന്ന് തങ്ങളെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ മോറിസ് ഉള്‍പ്പെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ടെയുള്ളവ</span><span style="font-size:100%;">ര്‍ ഒരുക്കമല്ല.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പുരുഷന്മാര്‍ സ്ത്രീകളെ ഭോഗിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നതു</span><span style="font-size:100%;">പോലെ ,സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരുമായി രമിക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുള്ളവരാണെന്ന്</span><span style="font-size:100%;">മോറിസ് സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.തന്നെത്തേടി<wbr>യെത്തുന്നവരില്‍ പലരും അസംതൃപ്തരായ ലൈംഗിക</span><span style="font-size:100%;">ബന്ധത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകളാണെന്നും ഇയാള്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.വിവാഹപൂ<wbr>ര്‍വ്വരതിയില്‍ സംതൃപ്തിലഭിച്ചിട്ടുള്ള</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പലര്‍ക്കും ഭര്‍ത്താവ് ഒരു ബാദ്ധ്യതയും.</span><span style="font-size:100%;">സന്തുഷ്ടമായ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പ്രേമമാണെന്ന് ഇന്‍ഡ്യാക്കാരായ നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.എന്നാല്‍ ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച്</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പ്രേമം ഒരു മിഥ്യാ സങ്കല്പമാണ്.കാമം കൂടാതെ പ്രേമത്തിന് </span>നിലനില്‍പ്പില്ലെന്ന് ഞങ്ങള്‍</div> <div><span style="font-size:100%;"> കരുതുന്നു. </span> <span style="font-size:100%;"> രതി ആഭിമുഖ്യ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വരാണ് ഞങ്ങളുടെ സ്ത്രീകള്‍.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ദീര്‍ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്വവുമില്ലാത്ത ലൈംഗിക ബന്ധത്തോടാണ് ഇവിടുത്തുകാര്‍ക്ക് താത്പര്യം.പലരും വിവാഹമെന്ന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ചട്ടക്കൂട്ടില്‍ </span>ഒതുങ്ങുന്നുവെന്ന്<span style="font-size:100%;"> മാത്രം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">കൌമാര</span><span style="font-size:100%;">ത്തില്‍ തന്നെ ലൈംഗികത ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു.ബോയ് ഫ്രണ്ടോ,ഗേള്‍ ഫ്രണ്ടോ യില്ലെങ്കില്‍ അത് ഏറ്റവും വലിയപോരായ്മയും.വിവാഹത്തിനു മുന്‍പുതന്നെ പലരും വ്യത്യസ്ത</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ലൈംഗിക പങ്കാളികളെ അനുഭവിച്ചറിയുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പിന്നീട് വിവാഹജീവിതത്തില്‍ ലൈംഗികമുരടിപ്പ് അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴാണ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സ്ത്രീക</span><span style="font-size:100%;">ള്‍ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള കാള്‍ ബോയ്സിനെ തേടുന്നത്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> എനിയ്ക്കൊരു ഗേള്‍ ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട്.പ്രായംകേട്ട് നിങ്ങള്‍അത്ഭുതപ്പെടരുത്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">22 വയസ്സ് .എന്റെ വൈവിദ്ധ്യമാര്‍ന്ന തൊഴിലിനെക്കു<wbr>റിച്ച് അവള്‍ക്കുമറിയാം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">എന്നാല്‍ തെല്ലും പരിഭവമില്ല.ഒരുപാട് സ്ത്രീകള്‍ എന്നെത്തേടിയെത്തുന്നതില്‍<br />എന്റെ ഗേള്‍ ഫ്രണ്ട് എമിലിയ്ക്ക് സന്തോഷം മാത്രമേയുള്ളു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പരസ്യമായ ലൈംഗികബന്ധത്തിനും,ബ്രിട്ടീഷ് വനിതകള്‍ പിന്നിലല്ല.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പാര്‍ക്കുകളിലും,റെയില്‍ വേസ്റ്റേഷനുകളിലുമൊക്കെ ഇത്തരം ബന്ധങ്ങളുടെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നേര്‍ക്കാഴ്ച്ച കാണാനാകും.കുറെനാള്‍ മുന്‍പ് ലണ്ടന്‍ സോഹോയിലെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">നൈറ്റ് ക്ലബ്ബുകളിലൊന്നില്‍ പിറന്നാള്‍ പാര്‍ട്ടി ആഘോഷിക്കാനെത്തിയ </span></div> <div><span style="font-size:100%;">അദ്ധ്യാപികമാരായ പതിനൊന്നംഗ സംഘം മദ്യപിച്ച് പിമ്പിരിയായി.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ക്ലബ്ബിലുണ്ടാ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5oP2y3NtI/AAAAAAAAAFk/umRkbZ1yQQQ/s1600-h/erotic.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 82px; height: 123px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5oP2y3NtI/AAAAAAAAAFk/umRkbZ1yQQQ/s400/erotic.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349828028978902738" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">യിരുന്ന പുരുഷന്മാരിലൊരാളെ വിവസ്ത്രനാക്കി ലൈംഗിക</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെട്ടത് കൂട്ടുകാരിലൊരാള്‍മൊബൈലില്‍ പകര്‍ത്തുകയും</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ചില പത്രങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസിദ്ധീകരണത്<wbr>തിനു നല്‍കുകയും ചെയ്തു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> പ്രസിദ്ധീകര</span><span style="font-size:100%;">ണങ്ങളും ലൈംഗികതയ്ക്ക് അമിത പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ബ്രിട്ടീഷ് കൌമാരക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ഏറെപ്രചാ<wbr>രമുള്ള മാഗസീനുകളിലൊന്നാണ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">“ബ്ലിറ്റ്സ് “.</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >സൌഹൃദം,ഫാഷന്‍ ,സെക്സ്,എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്ന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഈ മാഗസീന്‍ 14-നും 18-നും ഇടയ്ക്കുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളെയാണ് </span>ലക്‌ഷ്യമിടുന്നത്‌.</div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിശാക്ലബ്ബിലെ പാര്‍ട്ടിക്കിടയില്‍ മദ്ധ്യവയസ്ക്കനുമായി ശാരീരികബന്ധം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പുലര്‍ത്തിയപതിനഞ്ചുകാരിയുടെ <wbr>അനുഭവക്കുറിപ്പുകള്‍,ബോയ്ഫ്രണ്<wbr>ടുമൊത്തുശയിച്ച ഓര്‍മ്മകള്‍,ഇതൊ<wbr>ക്കെയാണ്ബ്ലിറ്റ്സിന്റ്റെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഉള്ളടക്കം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പ്രചാരം 1,51729.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">1,31956 പേര്‍വാ</span><span style="font-size:100%;">യിക്കുന്ന കോസ്മോഗേള്‍ 12- 17 വയസ്സുള്ളവരെയാണ് വായനക്കാരാക്കുന്നത്.<br />101 Wanted men,Hot body secrets <wbr> എന്നീ കാറ്റഗറിയിലുള്ളവയാണ് ഫീച്ചറുകള്‍.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പതിമൂന്നു മുതല്‍ പതിനേഴുവയസ്സുവരെയുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളുടെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഇഷ്ട മാഗസീനായ “മോര്‍“ലൈംഗികബന്ധത്തിലൂടെ ആറുകിലോഗ്രാം ഭാരം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കുറച്ച പെണ്‍കുട്ടിയുടെ </span>അനുഭവ സാക്‌ഷ്യവുമായാണ്‌<span style="font-size:100%;"> പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ലൈംഗിക ബന്ധത്തിനിടയില്‍ ഏറ്റവും മികച്ച “</span>സെക്‌ഷ്വല്‍ പൊസിഷന്‍''</div> <div><span style="font-size:100%;">വിവരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പ്രത്യേക സമ്മാനവും മാഗസീന്‍ നല്‍കുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">2,71629 ആണ് പ്രചാരം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5ndBNkJnI/AAAAAAAAAFc/qMb9Vx1wCt4/s1600-h/e+fair.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 113px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj5ndBNkJnI/AAAAAAAAAFc/qMb9Vx1wCt4/s400/e+fair.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349827155601925746" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ലൈംഗിക ഉത്തേജന ഉപകരണങ്ങളെക്കുറിച്ചും, അതുനല്‍കുന്ന ആഹ്ലാദാതി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">രേകത്തെക്കുറിച്ചുമാണ് “ടീന്‍ലൌ“എന്ന കൌമാരക്കാരുടെ മാഗസീന്‍ </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.സ്വാഭാവികമാ<wbr>യ സംതൃപ്തി നല്‍കുന്നതെന്ന് നിര്‍മ്മാതാ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ക്കള്‍ അവകാശപ്പെടുന്ന ലൈംഗിക ഉത്തേജന ഉപകരണങ്ങളുടെ ആവശ്യക്കാരും പുരുഷന്മാരേക്കാള്‍ സ്ത്രീകളാണ്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ജീവിതം ഒന്നേയുള്ളു .അവിടെ രതിയ്ക്കാണ് മുഖ്യ സ്ഥാനം.എന്നാല്‍,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളോ,ഈശ്വരാരാധനയും,കുടുംബ പരിചരണവുമായി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒതുങ്ങിക്കഴിയുന്നു.ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് വനിത ഈ ലേഖകനോട് ഒരിക്കല്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പറഞ്ഞു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">വേലിക്കെട്ടുകളില്ലാത്ത ലൈംഗികത ഇബ്സന്റെ ഡോള്‍സ് ഹൌസിലെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നോറയെപ്പോലെ,വാതിലുകള്‍ മലര്‍ക്കെത്തുറന്ന് പുറം</span>ലോകത്തെക്ക്‌<span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">പോകാന്‍ ഇവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> </span></div> <div><span style="font-size:100%;">വ്യത്യസ്തമായ ലൈംഗികാനുഭവങ്ങള്‍ അവര്‍ ആസ്വദിക്കുകയാണ്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മോറിസ് ഡേവിഡിനെപ്പോലെയുള്ള കോള്‍ ബോയ്സിന്റെ പ്രസക്തിയേറു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ന്നതും ഇവിടെയാണ്.<br /><br /></span></div> <div style="font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;">വാല്‍ക്കഷണം.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഭൂരിഭാഗം ബ്രിട്ടീഷ് വനിതകളും വീടിനുള്ളില്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ വലിച്ചു ചുറ്റാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.ഉല്‍പ്പത്തി<wbr>പ്പുസ്തകത്തിലെ ഹവ്വയാണ് ഇവിടെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">അവരുടെ വഴികാട്ടി.<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html"><br />BACK</a><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-1021437330135367395?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-1340067222104809152009-06-20T10:38:00.000-07:002009-06-24T09:14:56.952-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3PEzw3yZI/AAAAAAAAABk/cvKaK18dZsw/s1600-h/Photo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 209px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3PEzw3yZI/AAAAAAAAABk/cvKaK18dZsw/s320/Photo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349659613907634578" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br />ഗുളികയുമായി റാഹേല്‍ വരുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അവസാനത്തെ<br />ചിത്രത്തിന്‍റെ പണിപ്പുരയിലായിരുന്നു. വിശാലമായ ക്യാന്‍ വാസിലേക്ക്‌<br />വെളിച്ചം വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്‌ അയാള്‍ക്കു മുകളിലായി ഒരു വിളക്ക്‌<br />കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകാശത്തിന്‍റെ ദീര്‍ഘചതുരത്തില്‍ തെളിഞ്ഞു<br />നില്‍ക്കുന്ന ചിത്രത്തിന്‍റെ ഓരോ ഭാഗവും സസൂക്ഷ്മം പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍<br />തന്‍റെ മനസ്സിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണഭാവങ്ങള്‍ അതില്‍<br />പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധം അയാളെ ആഹ്ളാദിപ്പിച്ചു. കാലദേശങ്ങളിലൂടെ<br />ഇരുളിന്‍റെ മഹാതുരത്തിലേക്ക്‌ പലായനം ചെയ്യുന്ന പീഡിതനായ ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ<br />ചിത്രമായിരുന്നു അത്‌. ഇരു</span><span style="font-size:100%;">ളിന്‍റെ വന്യഭാഗങ്ങളില്‍ ശാന്തിയുടെ വെളുത്ത<br />പക്ഷിത്തൂവലുകള്‍ അയാള്‍ വരച്ചു </span>ചേര്‍ത്തിരുന്നു<span style="font-size:100%;">. ഇനി, അവസാനത്തെ മിനുക്കു<br />പണികള്‍ മാത്രം.</span>അതോര്‍ക്കവേ <span style="font-size:100%;"> ,ഒരു ജന്‍മത്തിന്‍റെ സ്വാസ്ഥ്യം താന്‍<br />കണ്ടറിയുകയാണെന്ന് അയാള്‍ കണക്കുകൂട്ടി. ഒഴിഞ്ഞു തീരുകയാണ്‌ മനസ്സിന്‍റെ<br />ഭാരങ്ങളത്രയും.ഈ </span>പൂര്‍ണത<span style="font-size:100%;"> ....ദൈവമേ, ഇതെത്ര കാലത്തെ തപസ്യയാണ്‌....<br /><br /><br /><br /><br />അയാള്‍ കിടന്നിരുന്ന കട്ടിലില്‍നിന്ന് അയാളിലേക്ക്‌ മുഖം കുനിച്ച്‌<br />ഒരു മന്ത്രം പോലെ റാഹേല്‍ അയാളെ വിളിച്ചു. എന്നാല്‍ അയാളത്‌ കേട്ടില്ല.<br /><br /><br />അയാളുടെ ശ്രദ്ധയത്രയും കാന്‍വാസിന്‍റെ വലത്തേ<br />മൂലയിലായിരുന്നു.മഞ്ഞിന്‍റെ സുതാര്യതയിലൂടെയെന്നപോലെ താന്‍ വരച്ചു<br /></span>ചേര്‍ക്കാത്ത<span style="font-size:100%;"> രണ്ടു ചിത്രങ്ങളുടെ രൂപരേഖകള്‍ അയാളപ്പോള്‍<br />കാണുകയായിരുന്നു. അത്‌ ബ്രിജേറ്റോയുടേയും ആനിയുടേയും മുഖങ്ങളായിരുന്നു.<br />അയാള്‍ക്കപ്പോള്‍ വ</span><span style="font-size:100%;">ല്ലാത്ത ആഹ്ളാദം തോന്നി. ബ്രിജേറ്റോയുടെ </span>വിടര്‍ന്ന<br /><span style="font-size:100%;">കണ്ണുകളില്‍ പതിയെ </span>ചുണ്ടമര്‍ത്താനും<span style="font-size:100%;"> ആനിയെ എടുത്ത്‌ നെഞ്ചോടു ചേറ്‍ത്ത്‌<br />ഒരു താരാട്ടു മൂളാനും അയാള്‍ക്കപ്പോള്‍ തോന്നി.<br />എന്നാല്‍ ഒന്നും ചെയ്യാതെ,കണ്ണിമ പോലും വെട്ടാതെ അയാള്‍ ആമുഖങ്ങളിലേക്കു തന്നെ നോക്കിനിന്നു.<br />ശബ്ദം കനപ്പിക്കാതെ റാഹേല്‍ അയാളെ പിന്നേയും വിളിച്ചു.<br /><br />ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നത്‌ അയാള്‍ക്ക്‌ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് അവള്‍ക്കറിയാം. സംസാരം<br />സൌമ്യസംഗീതം പോലെ ഋജുവായിരിക്കണമെന്ന് അയാളെപ്പോഴും അവളെ<br /></span>ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്‌<span style="font-size:100%;"> .ബ്രിജേറ്റോ അങ്ങനെയായിരുന്നു.<br /></span>ചെവി കൂര്‍പ്പിച്ചാലേ <span style="font-size:100%;">അവളുടെ ചുണ്ടിന്‍റെ ശബ്ദങ്ങളറിയൂ.<br /><br />ഈ കാലത്തിനിടക്ക്‌ ബ്രിജേറ്റോയെ പോലെ അയാളെ വിളിക്കാന്‍ റാഹേലും<br />പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാലും അയാള്‍ പരാതി പറയും. നിനക്ക്‌ ഒന്നുകൂടി<br />ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചൂടെ റാഹേല്‍? എത്ര തവണ ഞാനിത്‌ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.<br />അങ്ങനെയൊക്കെ അയാള്‍ പറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ മനസ്സു വിതുമ്പിപ്പോവും.<br />എന്നാല്‍ അതൊന്നും പുറ</span><span style="font-size:100%;">ത്തു കാണിക്കാതെ ഒരു ചിരി വരുത്തി അവള്‍ പറയും.<br />ഇനിയും ശബ്ദം താഴ്ത്തിപറഞ്ഞാല്‍ നിനക്കൊന്നും കേള്‍ക്കാന്‍<br />കഴിയില്ല, ഡാനിയേല്‍ എന്‍റെ ചുണ്ടിന്‍റെ ചലനം മാത്രമേ കാണാനാവു.<br /><br />മതി...അതു മതി....എടുത്തടിച്ചതു പോലെ അയാള്‍ പറയും. മൌനത്തിനും<br />ഭാഷയുണ്ട്‌. സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഭാഷ മൌനമാണ്‌. ബ്രിജേറ്റോ<br />സംസാരിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ്‌ കാണാന്‍ എനിക്ക്‌<br />കഴിയാറുണ്ട്‌. നിനക്കത്‌ അറിയില്ല.<br /><br />ഒരിയ്ക്കല്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും തന്‍റെയും ബ്രിജേറ്റോയുടേയും<br />ശബ്ദത്തിന്‌ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ലെന്ന് ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ളവരൊക്കെ<br />അതിശയത്തോടെ പറയുന്നത്‌ അവള്‍ പലതവണ കേട്ടതാണ്‌.അപ്പോഴൊക്കെ അവള്‍<br /></span>ഓര്‍ക്കാറൂണ്ട്‌<span style="font-size:100%;">,ഈ ഡാനിയേലെന്താണിങ്ങനെ ഒട്ടും </span><span style="font-size:100%;">സ്നേഹമില്ലാത്തതുപോലെ<br />പെരുമാറുന്നതെന്ന്.<br /><br />അവളുടെ വിതുമ്പലപ്പോള്‍ ഒരു നിലവിളിയായി മാറിയിരിക്കും. മനസ്സില്‍,<br />മനസ്സില്‍ മാത്രം. അവളില്‍ ശബ്ദങ്ങളൊന്നും എന്നാല്‍ പുറത്തേക്ക്‌ വരില്ല.<br />മൌനത്തിന്‍റെ ഭാഷ പോലും മനസ്സിലാവുന്ന ഡാനിയേലിന്‌ തന്നെ<br />തിരിച്ചറിയാനാവിന്നില്ലേയെന്ന് അവള്‍ വേദനിക്കും. അപ്പോള്‍ അവളറിയുന്നു<br />ഡാനിയേലിന്‌ ബ്രിജേറ്റോയോടുണ്ടാായിരുന്ന സ്നേഹം . അതിന്‍റെ സൂക്ഷ്മ<br />തലങ്ങള്‍ ...ഓ, ബ്രിജേറ്റോ നീയെത്ര ഭാഗ്യവതിയായിരുന്നു-അവള്‍ </span>ഓര്‍ക്കും.<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />നിറക്കൂട്ടില്‍ നിന്ന് ചായമെടുത്ത്‌ അവസാനത്തെ </span><span style="font-size:100%;">മിനുക്കുപണികള്‍ക്കു<br />വേണ്ടി ബ്രഷ്‌ കാന്‍ വാസിനോടടുപ്പിക്കവെ ,തന്‍റെ നെഞ്ചിലൂടെ ആരുടേയോ<br />കൈവിരലുകള്‍ പതിയെ ഇഴയുന്നത്‌ അയാളറിഞ്ഞു. പിന്നെ,പിന്നെ തന്‍റെ<br />നെഞ്ചില്‍ ഭാരം കൂടുന്നതുപോലെ അയാള്‍ക്കു തോന്നി. അയാള്‍<br />ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ കാരുണ്യമില്ലാത്ത പക്ഷിയുടെ ചിറകടിയായി കാന്‍<br />വാസും നിറങ്ങളും അയാളില്‍നിന്നകന്നുപോയി.<br /><br />അയാള്‍ റാഹേലിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക്‌ മിഴി തുറന്നു. മുറിയിലാകെ വെളിച്ചമായിരുന്നു<br /><br /><br />ഗുളിക.....അവള്‍ പതിയെ മന്ത്രിച്ചു. അകന്നുപോയ ചിത്രങ്ങളത്രയും<br />വിചിത്രമായ തന്‍റെ സ്വപ്നത്തിന്‍റെ ഭാഗമായിരുന്നുവെന്ന ബോധം അയാളെ<br />വേദനിപ്പിച്ചു.<br />ഗുളിക...റാഹേല്‍ പിന്നെയും</span><span style="font-size:100%;"> പറഞ്ഞു.<br /><br />റാഹേലിന്‍റെ ഉള്ളംകൈയ്യില്‍ അയാള്‍ ഗുളികകള്‍ കണ്ടു. മഞ്ഞുപോലെ തീരെ<br />ചെറിയ മൂന്നു ഗുളികകള്‍. ആമാശയത്തില്‍ പെരുകുന്ന അണുക്കളേയും വേദനകളേയും<br />ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ഗണിതസൂത്രം കുറിച്ചുനില്‍ക്കുകയാണ്‌ അവയെന്ന്<br />അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി. ഗുളികകളുടെ വശങ്ങളിലൂടെ രേഖകള്‍ വരക്കുമ്പോള്‍<br />ത്രികോണം കിട്ടുന്നു. രോഗാവസ്ഥയുടെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളില്‍ പൂറ്‍ണ്ണചിഹ്നം പോലെ<br />ഒരു ഗുളിക മാത്രമേ റാഹേലിന്‍റെ കൈയ്യില്‍ കണ്ടിരുന്നുള്ളു. പിന്നെയത്‌<br />രണ്ടായി. ഇപ്പോഴിതാ...ഇനിയത്‌ നാലാവും...അപ്പോള്‍ സമചതുരങ്ങളും<br />ദീര്‍ഘചതുരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കാം </span>വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന<span style="font-size:100%;"> അണുക്കളുടെ </span>ആക്രമണത്തെ<br /><span style="font-size:100%;">ചെറുക്കാന്‍ ഗുളികകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടാമെന്നുള്ള </span> ഡോക്ടര്‍<br /><span style="font-size:100%;">ജോണ്‍സാമുവലിന്‍റേ വ്യാമോഹഗണിതം. </span>സങ്കീര്‍ണമായ<span style="font-size:100%;"> ഏത്‌ ഗണിതസമസ്യകളേയും<br />അനായാസമായി കുരുക്കഴിച്ചിരുന്ന ഗണിതഭാഷാദ്ധ്യാപകനായ തനിക്കു പോലും<br />തെറ്റിപോയിരിക്കുന്നു</span><span style="font-size:100%;">. പിന്നെയാണ്‌ ഡോക്ടറുടെ വളരെ ലളിതമായ ഈ കണക്കുകള്‍.<br /></span>ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നേര്‍ത്ത <span style="font-size:100%;"> ചിരി വരികയാണ്‌.<br /><br /><br />"വേണ്ട റാഹേല്‍ ... "അയാള്‍ പറഞ്ഞു; "എനിക്കിനി ഗുളികകളൊന്നും വേണ്ട"<br /><br />റാഹേലില്‍ നിന്നു മിഴിയെടുത്ത്‌ ഏതോ </span>ചുമര്‍ചിത്രം<span style="font-size:100%;"> തിരയാനുള്ള ആസക്തിയോടെ<br />മുഖം തിരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു;കഴിക്കൂ ഡാനിയേല്‍<br />കുട്ടികളെപോലെയിങ്ങനെ വാശിപിടിക്കാതെ<br />" വാശിയോ ..?നല്ല തമാശ തന്നെ.<br /><br />തനിക്കാരോടാണ്‌ വാശി സ്നേഹമാണ്‌ തനിക്ക്‌. ശാന്തിയുടെ മുഖത്തേക്ക്‌<br />മിഴിപൂട്ടിയുറങ്ങുവാനുള്ള സ്നേഹം. ആമാശയത്തിലെ അസഹ്യമായ വേദനയും<br />ശരീരത്തിന്‍റെ ഓരോ അണുവിലും പടരുന്ന അതിന്‍റെ പ്രതിഫലനങ്ങളും സഹിക്കാന്‍<br />തുടങ്ങിയിട്ട്‌ കാലമെത്രയായി!ഇനി വയ്യ .അതിനും പുറമേയാണ്‌<br /></span>ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ പോലെ<span style="font-size:100%;"> മുന്നില്‍ തെളിയുന്ന ബ്രിജേറ്റോയുടേയും<br />ആനിയുടേയും മുഖങ്ങള്‍. ഡാനിയേല്‍. നീയെന്താണ്‌ വന്നെത്താത്തതെന്ന് ഒരു<br />തേങ്ങലോടെ ബ്രിജേറ്റോ ഇടയ്ക്കിടെ ചോദിക്കുന്നു. പപ്പയെന്തിനാണ്‌<br />ഞങ്ങളെയിങ്ങനെ കാത്തിരിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ആനിയും സങ്കടപ്പെടുന്നു.<br />അതൊന്നും പറഞ്ഞാല്‍ റാഹേലിന്‌ മനസ്സിലാവില്ല.ബ്രിജേറ്റോക്കു ശേഷം അവള്‍<br />വന്നെത്തിയതു തന്നെ നഷ്ടപ്പെ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3Oi2-Jy0I/AAAAAAAAABc/OPDCHORHZsk/s1600-h/tayeb.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 270px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3Oi2-Jy0I/AAAAAAAAABc/OPDCHORHZsk/s320/tayeb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349659030653094722" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ട്ടെന്ന് കരുതിയ തന്‍റെ ജീവിതം തരാനാണല്ലൊ.<br />പഴയതൊന്നും </span>ഓര്‍ക്കരുതെന്നും<span style="font-size:100%;"> ഇനി പുതിയ ജീവിതമാകാം എന്നൊക്കെയുള്ള<br />വിചാരങ്ങള്‍. വസന്തത്തിന്‍റെ മഹാസ്വപ്നങ്ങളാണല്ലൊ എന്നും അവളുടെ<br /></span>വര്‍ത്തമാനങ്ങളില്‍.<br /><span style="font-size:100%;"><br />തന്‍റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു സ്വാന്തനം പോലെ ഇഴയുന്ന അവളുടെ കൈയ്യില്‍<br />പിടിച്ച്‌ സ്നേഹത്തോടെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു;വേണ്ട റാഹേല്‍ ഇപ്പോള്‍<br />മരുന്നൊന്നും വേണ്ട. ഇതൊക്കെ </span>കഴിക്കണമല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോഴാണ്‌ മനസ്സ്‌<br /><div class="gmail_quote"><span style="font-size:100%;">വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാവുന്നത്‌ അതുകൊണ്ട്‌...<br /><br />" അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നനവു പൊടിയുന്നത്‌ അയാള്‍ കണ്ടു.<br /><br /><span style="font-size:78%;"><br /><br />painting: Tayeb Mehta</span><br /><br />ബ്രിജേറ്റോയെപോലെയല്ല ഇവള്‍. ബ്രിജേറ്റോക്കു ഒന്നും സഹിക്കാന്‍<br />കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വേദന തോന്നുമ്പോള്‍ കുറേ കരയണം അവള്‍ക്ക്‌ .എന്നാല്‍<br />റാഹേല്‍ എല്ലാം സഹിക്കുന്നു. നിലവിളികളില്ല. കണ്ണുകള്‍ പോലും </span>അപൂര്‍വ്വമായേ<span style="font-size:100%;"><br />നനയാറുള്ളു. എല്ല വേദനകളും ഉള്ളിലൊതുക്കാന്‍ റഹേലിനു കഴിയുമെന്നുവെന്നത്‌<br />അത്ഭുത തന്നെ. ഒരു നിലവിളിയുടേയൊ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള<br />തേങ്ങലുകളിലൂടേയൊ മുറിഞ്ഞുപോവാത്ത വേദന വല്ലാത്ത വിങ്ങലായി എങ്ങനെ<br />ഈ പെണ്‍കുട്ടി സഹിക്കുന്നു! മനസ്സിന്‌ തീരെ താങ്ങാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ<br />വരുമ്പോള്‍ നെഞ്ച്‌ വേദനിക്കുന്നെന്ന് മാത്രം പറയും.<br /><br />പാവം റാഹേല്‍........ അയാള്‍ക്കറിയാം അവളുടെ സ്നേഹം. അതിന്‍റെ തീവ്രത.<br />എന്നിട്ടും എന്നും കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടേയുള്ളു. </span>കയ്യുയര്‍ത്തി<span style="font-size:100%;"> അവളുടെ<br />കണ്ണുകള്‍ തുടക്കണമെന്നും സങ്കടപ്പെടരുത്‌ റാഹേല്‍ എന്നു പറയണമെന്നും<br />അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നിയിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനവള്‍ അവസരം കൊടുത്തില്ല.<br />തന്‍റെ വിഷമം അയാള്‍ അറിയരുതെന്ന കരുതലോടെ അയാളുടെ നെറ്റിയില്‍ പതിയെ<br />ഉമ്മ വെച്ചു അവള്‍ മുറി വിട്ടുപോയി.<br /><br />സുഖകരമായൊരു തണുപ്പിലേക്കെന്നപോലെ അയാളപ്പോള്‍ മിഴി ചിമ്മി.<br /><br />എത്ര കാലമായി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങയിട്ട്‌.ഞങ്ങളുടെ ക്ഷമയറ്റു<br />പോയിരിക്കുന്നു ഡാനിയേല്‍...... ബ്രിജേറ്റോയുടെ ശബ്ദം.<br /><br />"ദൈവമേ.."<br /><br /></span>അയാളപ്പോള്‍ <span style="font-size:100%;">മിഴി തുറന്നത്‌ ചുമരിലെ ഘടികാരത്തിലേക്കായിരുന്നു. അത്‌<br />നിശ്ചലമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.ചെറിയ സൂചിയുമായി </span>ഇണചേര്‍ന്ന്<span style="font-size:100%;"> വലിയ സൂചി<br />പന്ത്രണ്ടെന്ന അക്കത്തില്‍ നിഗൂഢമായ മൌനം മുദ്രണം<br />ചെയ്തുനില്‍ക്കുകയാണ്‌.തന്നില്‍ നിന്ന് മുറിഞ്ഞുപോയ കാലമിതാ മുന്നില്‍<br />തൂങ്ങിനില്‍ക്കുന്നു. സമാധിയുടെ മൌനം. അതിലേക്ക്‌ ശ്രദ്ധയൂന്നവെ തനിക്ക്‌<br />വല്ലാത്ത ഭാരക്കുറവ്‌ അനുഭവപ്പെടുന്നത്‌ അയാള്‍ക്കറിഞ്ഞു.വായുവിലൂടെ<br />അനായാസമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളൊരു സുഖം അയാളപ്പോള്‍<br />അറിയുകയായിരുന്നു.<br /><br /><br />രോഗബാധിതനായി കിടക്കവെ ശരണം പ്രാപിച്ച അന്നു മുതല്‍ ഇതേ അവസ്ഥ<br />തന്നേയായിരുന്നില്ലേ തന്നിലെന്ന് അയാള്‍ </span>ഓര്‍ത്തു<span style="font-size:100%;">. ഉവ്വ്‌ തനിക്കിപ്പോള്‍<br />എല്ലാം </span>ഓര്‍മ്മയാവുന്നു<span style="font-size:100%;">. ഘടികാരത്തില്‍ നിശ്ചലമായ ഏതോ ഒരു പന്ത്രണ്ടു<br />മണിക്ക്‌ തന്നില്‍ നിന്ന് എല്ലാം വഴി മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. തന്‍റെ<br />സ്നേഹം, വിശ്വാസം,സ്വപ്നം,രതി...ഘടികാരം അതിന്‍റെ </span>ഓര്‍മ്മയാണ്‌.<br /><span style="font-size:100%;">മുടങ്ങാതെ കൊടുത്തിരുന്ന ചാവിയില്‍ ഇതിലൂടെ അറിഞ്ഞിരുന്നത്‌ തന്‍റെ<br />ചലനങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു. ഇതിന്‍റെ കൊച്ചുകണ്ണാടിക്കൂട്ടിലേക്ക്‌<br />നോക്കുമ്പോള്‍ ഹൃദയം പിത്തളയുടെ </span>നിറമാര്‍ന്ന്<span style="font-size:100%;"> ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും<br />ക്രമാനുഗതമായി ആടുന്നത്‌ എത്ര തവണയാണ്‌ നോക്കിനിന്നിരുന്നത്‌.<br /><br />പിന്നെ, വേദന അങ്ങനെയൊന്നില്ല. തോന്നലാണത്‌ വെറും ഭ്രമം. പുറം കാഴ്ചകളും<br />അതെ, ഈ കിടപ്പു പോലും വിചിത്രമായൊരു കല്ലറക്കുള്ളില്‍ ബ്രിജേറ്റോയുടെയും<br />ആനിയുടെയും ഇടയില്‍ തന്നെയാണ്‌.<br /><br /><br />മുഖം തിരിച്ച്‌ അയാള്‍ ആനിയെ നോക്കി. അവള്‍ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br />അവളുടെ തലയില്‍ അയാള്‍ പതിയെ തലോടി പിന്നെ ബ്രിജേറ്റോയുടെ മുഖം<br />കൈയ്യിലെടുത്ത്‌ </span>നനവര്‍ന്ന <span style="font-size:100%;"> അവളുടെ കണ്ണില്‍ ചുണ്ടു </span>ചേര്‍ത്ത്‌<br /><span style="font-size:100%;">മന്ത്രിച്ചു- ഉറങ്ങുക ബ്രിജേറ്റോ...ശാന്തമായി ഉറങ്ങുക.ഞാന്‍ അടുത്തു<br />തന്നെയുണ്ടല്ലൊ<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-134006722210480915?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-73845012834645006452009-06-20T10:37:00.001-07:002009-06-24T09:15:34.502-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3mfmhET9I/AAAAAAAAADc/q4ztjNsOnjo/s1600-h/arun+poyyeri.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 216px; height: 287px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3mfmhET9I/AAAAAAAAADc/q4ztjNsOnjo/s320/arun+poyyeri.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349685362975592402" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />മാധവിക്കുട്ടിയുടെ എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളും സ്നേഹിക്കാനും,<br />സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നവരാണ്‌. വയസ്സിനു മൂത്ത<br />പുരുഷന്‍മാരാണ്‌ </span>ഇവര്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> പഥ്യം. ഇത്‌ പ്രത്യേക മാനസിക വിശകലനം<br />ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്‌.കാമം </span>ഇവര്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> ആവശ്യഘടകമല്ല താനും.<br />പ്രേമത്തിന്‍റെ അനശ്വരതയില്‍ </span>വിശ്വസിക്കുന്നവരാണിവര്‍<span style="font-size:100%;">‍.പുരു</span> <div class="gmail_quote"><wbr><span style="font-size:100%;">ഷന്‍റെ </span><span style="font-size:100%;">സ്നേഹം കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം തങ്ങളെ </span>സമര്‍പ്പിക്കുന്നവരാണിവര്‍<span style="font-size:100%;">. എന്തു<br />കൊടുത്താല്‍ തങ്ങള്‍ക്ക്‌ എന്തു </span>കിട്ടുമെന്നറിയുന്നവര്‍ <span style="font-size:100%;">.സ്വയം<br /></span>സമര്‍പ്പണത്തിലൂൂടെ <span style="font-size:100%;">തങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടത്‌ </span>കൈപ്പറ്റുന്നവര്‍.<br /><span style="font-size:100%;"><br />സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം ദാഹിച്ചു </span>വലയുന്നവര്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> ഒന്നിലധികം<br />പ്രണയബന്ധങ്ങളുണ്ടാവാം. അന്യോന്യം അറിയിച്ചുകൊണ്ടു തന്നെ. ഈ<br />കഥാപാത്രങ്ങള്‍ നുണ പറയാറില്ല. സ്നേഹിച്ച്‌ കൊതി </span>തീരാത്തവര്‍<span style="font-size:100%;">‍- അതാണ്‌<br />മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍<br /></span><br /><span style="font-size:100%;">പരുന്തുകള്‍ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ സാമാന്യം </span>തീരാത്തവര്‍<span style="font-size:100%;"> കഥയാണ്‌. അവരുടെ<br />കഥകള്‍ സാധാരണയായി ചെറുതായിരിക്കും. പക്ഷേ, ശില്‍പ്പഭദ്രതയും<br />,കെട്ടുറപ്പും നഷ്ടപ്പെടാറില്ലതാനും. ചുവന്ന പാവാട തന്നെ ഉദാഹരണം. ചെറിയ<br />വാക്കുകളില്‍ ,</span>സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ <span style="font-size:100%;"> വേലക്കാരിയുടെ മനോവ്യഥകളും<br />പ്രതീക്ഷകളും ,ഈ കഥയില്‍ നമുക്ക്‌ </span>ദര്‍ശിക്കാം.<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />മുപ്പത്തഞ്ചുകാരിയായ അമ്മയും ,പതിനാറുകാരിയായ മകളും ആണ്‌<br />പരുന്തിലു</span><span style="font-size:100%;">ള്ളത്‌. ഇന്ദിര വിധവയായ സ്ത്രീയൊന്നുമല്ല </span>അവര്‍ക്ക്‌ ഭര്‍ത്താവുണ്ട്‌<span style="font-size:100%;">, കാമുകനും ഉണ്ട്‌. ഫിലിപൈന്‍സില്‍ നിന്നുവന്ന<br /></span>പത്രപ്രവര്‍ത്തകനും<span style="font-size:100%;"> വിവാഹിതനും മൂന്നു കുട്ടികളുമുള്ള ഗുല്‍ട്ടിയാനോട്‌<br /></span>അവര്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> മാത്രമല്ല പ്രണയം. മകളായ ലീലയും,അയാളെ അഗാധമായി<br />സ്നേഹിക്കുന്നു. അത്‌ കൈവിടാതിരിക്കാനായി അവള്‍ തന്നെ തന്നെ അയാള്‍ക്ക്‌<br /></span>സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.<br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3mPsaNfKI/AAAAAAAAADU/P1eIbEJgWkM/s1600-h/surayya+1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 88px; height: 120px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3mPsaNfKI/AAAAAAAAADU/P1eIbEJgWkM/s320/surayya+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349685089679539362" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">പക്ഷേ അയാള്‍ക്ക്‌ മകളോടല്ല അമ്മയോടായിരുന്നു സ്നേഹം. ഒരു പക്ഷേ,<br />പതിനാറിന്‍റെ അപക്വതയും, ആവേശവും അയാളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല.<br /></span>അതുകൊണ്ട്‌<span style="font-size:100%;"> തന്നെ അത്‌ അസ്ഥിരമായിരിക്കുമെന്നും അയാള്‍ക്കറിയാം.ലീലയെ<br />പലതരത്തിലും പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ ഗുല്‍ട്ടിയാനോ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്‌.<br />പക്ഷേ </span>അവളുടെ<span style="font-size:100%;"> നിലപാട്‌ ഉറച്ചതാണ്‌. പരുന്ത്‌ വലിയൊരു പ്രതീകമായി ഈ<br />കഥയിലുടനീളം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രതീകം സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്‌.<br />പരുന്തിനെപ്പോലെ ആകാശനീലിമയില്‍ ചിറകു വിരിച്ചു പറന്നു നടക്കാന്‍<br />കഴുയാത്ത വ്യഥയാണ്‌ ഇന്ദിരക്ക്‌. </span>ഭര്‍ത്താവിലും <span style="font-size:100%;"> മകളിലും തട്ടി<br /></span>അവര്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> ചിറകു വിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. പരുന്തിനോടുള്ള ഈ അസൂയ<br />വെറുപ്പായി മാറുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്‌ അതിനെ പിടിച്ച്‌ </span>കെട്ടണമെന്നവര്‍ക്ക്‌<br /><span style="font-size:100%;">തോന്നുന്നത്‌. </span>തീര്‍ച്ചയായും,<span style="font-size:100%;"> ഒരു തടവുപുള്ളിയെ പോലെ.തടവുപുള്ളിക്ക്‌<br />സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലല്ലൊ.<br /><br /><br />സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി മരണം വരിക്കാനും ഈ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ സന്നദ്ധരാണ്‌.<br />ചെയ്യുന്നത്‌ തെറ്റാണെന്ന് </span>ഇവര്‍ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> ബോദ്ധ്യമുണ്ട്‌. പക്ഷേ<br />അതിനപ്പുറമാണ്‌ സ്നേഹം.-സ്നേഹത്തിന്‍റെ </span>സ്വര്‍ഗരാജ്യത്ത്‌<br /><span style="font-size:100%;">മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തു അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നു. ഗുല്‍ട്ടിയാനോ പറയുന്നു;<br /><br />..എനിക്ക്‌ ഇത്‌ വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കാന്‍ വയ്യാതായിരിക്കുന്നു.<br /><br />"ഏത്‌?" ഈ സ്നേഹം"(340 )<br /><br />സ്നേഹത്തിന്‍റെ </span>പനിനീര്‍മെത്തയില്‍<span style="font-size:100%;"> ശയിക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്ന ഈ<br />കുടുംബിനികളുടെ </span>ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍<span style="font-size:100%;"> ,എന്നും ഭാര്യയുടെ സ്നേഹത്തെ<br /></span>പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നവരായിരുന്നു<span style="font-size:100%;">. ഒരു പക്ഷേ ഭാര്യയെ അത്രമാത്രം </span>ഇവര്‍<br /><span style="font-size:100%;">സ്നേഹിക്കുന്നവരാകണം. അങ്ങിനെയുള്ള </span>വിശാലമനസ്കയ്ക്ക്‌<span style="font-size:100%;"> അസൂയയും<br />സംശയവുമുണ്ടാവാറില്ല.<br /><br />മകള്‍ക്ക്‌ അമയില്‍ നിന്നു സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം .അവളുടെ കാമുകനെ അമ്മ<br />തട്ടിയെടുത്തിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അവള്‍ക്ക്‌ അമ്മയെ<br />വെറുപ്പാണ്‌.സ്നേഹം കൊണ്ട്‌ ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ഒരമ്മയുടേയും ,മകളുടേയും<br />അവരിലൊരാളെ മാത്രം </span>ആത്മാര്‍ഥമായി<span style="font-size:100%;"> സ്നേഹിച്ച കാമുകന്‍റെയും<br /></span>ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ <span style="font-size:100%;"> വിശാലമനസ്കതയുടേയും അദൃശ്യമായി കഥയിലുടനീളം ചിറകു<br />വിരിച്ച്‌ നില്‍ക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന പരുന്തിന്‍റെയും അസാധാരണമായ<br />കഥയാണിത്‌. ഒരു പക്ഷേ ,ഒരു മാധവിക്കുട്ടിക്കു മാത്രം എഴുതാന്‍<br />കഴിയുന്നത്‌.<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-7384501283464500645?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-77251318350714594942009-06-20T10:35:00.001-07:002009-07-08T11:07:47.435-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SlTgRojRrjI/AAAAAAAAAQU/KYGov-uhMvc/s1600-h/Brigi.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 259px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SlTgRojRrjI/AAAAAAAAAQU/KYGov-uhMvc/s320/Brigi.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356152450398137906" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />ദാ.... വന്നു അശ്രീകരം. എവിടുന്നാ ഇവള്‌...ങനെ ചാടിവീണതാവോ?എനീപ്പോ<br />മടങ്ങണ്ടാ...ആ പിഷാരടി മാഷടെ വീട്ടില്‍ കയറിയിരുന്നിത്തിരി വെള്ളം<br />വാങ്ങികുടിച്ച്‌ പോയാ മതി. ഒരു വഴിക്ക്‌ പോണതല്ലേ?<br /></span><span style="font-size:100%;">ദേവകിയമ്മ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.<br />സുന്ദര മേനോന്‍ എതിരെ വരുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കാതെ റോഡിന്‍റെ<br />അരികു പറ്റിപിടിച്ചു പെട്ടെന്ന് നടന്നു. ലക്ഷ്മി </span><span style="font-size:100%;">പടിക്കലെത്തിയപ്പോള്‍<br />ദേവകിയമ്മ വേലക്കാരിയോടെന്ന വണ്ണം ഉറക്കെ പറഞ്ഞു."<br />ഇവള്‍ക്ക്‌ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ഒരു സ്ഥലത്തിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ശകുനം<br />മൊടക്കി!അവളും അവളുടെയൊരു കരിമ്പൂച്ചയും.!ആരെങ്കിലും എവിടേക്കെങ്കിലും<br />എറങ്ങിയാല്‍ മതി , </span><span style="font-size:100%;">അപ്പോ ചാടും മുമ്പില്‌. ഒരു ദിക്കില്‌ പോയി വരണ വരെ<br />സമാധാനംണ്ടാവില്ല.<br />ലക്ഷ്മി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്ന്, അവളുടെ കൊച്ചുപുരയിലേക്കുള്ള<br />ഇടവഴിയിലേക്കിറങ്ങി. "അശ്രീകരം" ശേം ശകുനം മുടക്കി.".... തുടങ്ങിയ ഒരു<br />പാട്‌ കല്ലുകളും മുള്ളുകളും വിതറിയ ആ ഇടവഴി ലക്ഷ്മിക്കു മാത്രം<br />ചവിട്ടാനുള്ളതാണ്‌. ആരും </span><span style="font-size:100%;">അങ്ങോട്ടിറങ്ങാറില്ല. ആ തുരുത്തില്‍ വന്നടിഞ്ഞ<br />തൊണ്ടു പോലെ </span>ആര്‍ക്കും<span style="font-size:100%;"> വേണ്ടാതെ കിടക്കുന്ന അവളുടെ ഒറ്റപ്പുര.! ആരും<br />അവളോടൊന്ന് നേരെചൊവ്വേ മിണ്ടുകപോലുമില്ല. ആ കൊച്ചുഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ<br />വീടുകളിലേയും സന്തോഷമൊഴികെ മറ്റെല്ലാം അവളുടെ തലയില്‍ ചുമത്തി എല്ലാവരും<br />ആശ്വസിച്ചു.<br /><br />നല്ല കാര്യത്തിനിറങ്ങുമ്പോള്‍ ലക്ഷ്മി മുമ്പില്‍ വന്നുപെടരുതേ എന്ന്<br />എല്ലാവരും ധ്യാനിച്ചാണിറങ്ങുക. അവളെ കണ്ടുകൊണ്ടിറങ്ങിയാല്‍ എന്തെങ്കിലും<br />അനിഷ്ടം ഒറപ്പ്‌! ലക്ഷ്മിയെ ശകുനംകണ്ട്‌ കൊണ്ടിറങ്ങിയവറ്‍ക്ക്‌ നേരിട്ട<br />ദുരിതങ്ങളുടെ എണ്ണം പറഞ്ഞ്‌ ഗ്രാമവാസികള്‍ പലരും പകല്‍ വെളിച്ചത്തിലും<br />കണ്ണടച്ചു പിടിച്ച്‌ തപ്പിതടയുന്നവരായിരുന്നു.<br />സുന്ദര മേനോന്‍റെ വീട്ടില്‍ ദേവകിയമ്മയുടെ ഉച്ചസദസ്സിലാണ്‌ അപവാദങ്ങളുടെ<br />'ചക്ക്‌' തിരിയുന്നത്‌.<br />മൂക്കത്തു വിരല്‍ വെച്ചും</span><span style="font-size:100%;"> താടിക്കു കൈകൊടുത്തും മധ്യവയസ്സിന്‍റെ<br /></span>ദുര്‍മേദസ്സ്‌വര്‍ധിച്ച<span style="font-size:100%;"> പെണ്ണുങ്ങള്‍ ആ ചക്ക്‌ തിരിച്ച്‌ .കൊഴുകൊഴുത്ത<br /></span>വാര്‍ത്തകള്‍ <span style="font-size:100%;"> ഊറ്റി പുറത്തേക്കൊഴുക്കും.<br />"എന്തായാലും അവള്‍ ഏതോ ദുരാത്മാവ്‌ ജന്‍മമെടുത്തതുതന്നെ. ജനിച്ചപ്പോള്‍<br />അഛന്‍ പോയില്ല്യേ .."പിന്നെ അമ്മേം മൂത്തതൊരെണ്ണം ഉണ്ടായത്‌ വെള്ളത്തില്‍<br />പോയി മുത്തഛനാണെങ്കില്‍ ദീനം വന്ന് ചത്തു. </span>വളര്‍ത്തീത്‌<span style="font-size:100%;"> ആ തള്ളയല്ലെ<br />അതിനും ക്ഷയമായിരുന്നു<br />.പിന്നെ അവളുടെ കല്ല്യാണമൊ ...വന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ ചെറുപ്പക്കാരും.....താലി<br /></span><span style="font-size:100%;">ചാറ്‍ത്തണെന്‌ മുമ്പന്നെ പോയില്ലേ....<br />എല്ലാവരും അവളുടെ ചന്തം കണ്ട്‌ ഇങ്ങോട്ടു ചോദിച്ചു വന്നതല്ലെ.<br />ഓ..ഒരു ചന്തം ...ദുറ്‍മരണമല്ലെ എല്ലാറ്റിനും!ഒന്ന് കല്ല്യാണത്തിന്‍റെ<br />അന്ന് പാമ്പ്‌ കടിച്ചു മരിച്ചു.! പിന്നൊന്ന് റെയിലിലൊ മറ്റൊ<br />കുടുങ്ങി...."<br />എന്നിട്ടും കല്ല്യാണം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞതല്ലെ...പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി തന്നെ<br />ഇടിവെട്ടി മരിച്ചില്ലേ ചെക്കന്‍?"<br />കഷ്ടം..!!"<br />പിന്നെ ആ മത്തായിമാപ്ളേടെ പെമ്പറന്നോത്തിയായിരുന്നു ഒരു സഹായം. പാവം</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkJNlLBpDBI/AAAAAAAAANk/TFA2gimIiPM/s1600-h/for+briji.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkJNlLBpDBI/AAAAAAAAANk/TFA2gimIiPM/s320/for+briji.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350924608279743506" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">പെണ്ണല്ലെ എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ അവറ്‍ക്കും കിട്ടി കരളില്‌ ക്യാന്‍സറ്‍!..<br />.ചക്ക്‌ തിരിഞ്ഞ്‌ തിരിഞ്ഞ്‌ ലക്ഷ്മിയുടെ ജീവിതത്തില്‍ ദുശ്ശകുനം കറുത്ത<br />പൂച്ചയായി കുറുകെ ചാടി.ഒരാളും പിന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.<br />അവളുടെ തയ്യല്‍ മെഷീനില്‍ ആരും ഒന്നും തയ്ക്കാന്‍ വരെ കൊടുക്കാതെയായി.<br /><br />ഏതോ ദുരാത്മാവ്‌ രാവും പകലും അടയാത്ത കണ്ണുകളാല്‍ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്ന<br />അവളുടെ ജനാലയിലേക്ക്‌ കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ പോലും നോക്കാന്‍ ഭയന്നു.<br /><br />അവള്‍ ഒറ്റക്കിരുന്ന് കരഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയും പൂച്ചയും വിശന്നുവലഞ്ഞു.<br />അപ്പോഴാണ്‌ ദേവകിയമ്മ വേലിക്കപ്പുറത്തു നിന്ന് വിളിച്ച്‌ കൂവിയത്‌.<br />ഗ്രാമവാസികളുടെ പുതിയൊരു തീരുമാനത്തിന്‍റെ കൂവല്‍." എടീ ലക്ഷ്മീ ...നാളെ<br />ഞങ്ങള്‍ മകളെ പേറ്റിന്‌ വിളിക്കാന്‍ പുറപ്പെടാണ്‌. പതിനൊന്നു മണി കഴീണവരെ<br />ആ ഭാഗത്തേക്ക്‌ വരരുത്‌ ട്ടോ...<br />ഇന്നാ കുറച്ചു നാണയത്തുട്ടുകള്‍. ലക്ഷ്മിയുടെ നീട്ടിയ കൈകളില്‍ വന്നു<br />വീണു. ലക്ഷ്മി തരിച്ചു നിന്നു.<br />പക്ഷേ, പിന്നീടതു വഴക്കമായി. തനിക്കും പൂച്ചക്കും ദുശ്ശകുനത്തിന്‍റെ<br />പേരില്‍ വീണുകിട്ടുന്ന പ്രതിഫലം!<br />ഓറ്‍ത്തോറ്‍ത്ത്‌ ലക്ഷ്മി വേദനിച്ചു.<br />സൌഭാഗ്യവതികളായ ഈ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അഹങ്കാരത്തിനു കുറുകെ,ലക്ഷ്മി തന്‍റെ<br />കരിമ്പൂച്ചയെ ചാടിക്കാന്‍ ഉറച്ചു. ദുറ്‍മേദസ്സുള്ള ഭാര്യമാരുടെ കണ്ണു<br />വെട്ടിച്ച്‌ ആണുങ്ങള്‍ തന്നെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നത്‌ ലക്ഷ്മി<br />ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.<br />അവരുടെ ദുറ്‍മേദസ്സു വറ്‍ദ്ധിക്കട്ടെ. !<br />ലക്ഷ്മിയുടെ വരാന്തയിലും ഉമ്മറത്തും ചുറ്റോരത്തെ ആണുങ്ങളുടെ<br />തുകല്‍ചെരുപ്പ്‌ ഒന്നല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്ന് അലസമായി ഊരികിടന്നത്‌ പലരും<br />ശ്രദ്ധിച്ചില്ല അവലക്ഷണമായ ലക്ഷ്മിയെ പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ ആണുങ്ങള്‍<br />നിസ്സംഗരാണല്ലോ എന്ന് ഭാര്യമാറ്‍ പുരികം ചുളിക്കാതിരുന്നില്ല<br />ദേവകിയമ്മ വീണ്ടും വേലിക്കരികില്‍ വന്നു. പിറ്റേന്ന് പെറ്റെണീട്ട മകളെ<br />അയക്കുന്ന ദിവസമാണ്‌. ആ ഭാഗത്തേക്കു കാണരുതെന്നു പറയണം.<br />"ലക്ഷ്മീ എടി ലക്ഷ്മീ ...അശ്രീകരം മോന്ത്യാവുമ്പോ ഉമ്മറവാതിലും ചാരി ഈ<br />പെണ്ണ്‍ എന്തെടുക്ക്വാ അവടെ എടീ ലക്ഷ്മീ ...!<br />അപ്പോഴാണ്‌ ദേവകിയമ്മ ലക്ഷ്മിയുടെ ഉമ്മറത്ത്‌ അലസമായി ഊരികിടന്ന തുകല്‍<br />ചെരുപ്പ്‌ കണ്ടത്‌....തന്‍റെ ഭറ്‍ത്താവിന്‍റെ ചെരുപ്പ്‌....<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-7725131835071459494?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-65505320719496768022009-06-20T10:34:00.000-07:002009-06-24T09:16:26.722-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj0hEEy6jqI/AAAAAAAAAAs/FCCUYBSIIz4/s1600-h/Vijayan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 231px; height: 319px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj0hEEy6jqI/AAAAAAAAAAs/FCCUYBSIIz4/s320/Vijayan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349468286276505250" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />പഴയ<br />നെല്‍ വയലുകള്‍<br />നിറയെ<br />മൊബൈല്‍ടവറുകളുടെ<br />അത്യന്താധുനിക<br />കൃഷി!<br />എസ്‌.എം.എസ്‌<br />പ്രണയ സന്ദേശങ്ങളുടെ<br />ജൈവ വളമിട്ട്‌<br />ടവറുകളെ<br />പൊലിപ്പെച്ചെടുക്കുന്നു.<br />മോഡേണൈസ്ഡ്‌<br />മാറ്‍ക്കറ്റുകളില്‍<br />പ്രണയസന്ദേശങ്ങള്‍ക്ക്‌<br />എന്താ വില?<br />പക്ഷേ<br />എത്ര തൂക്കിയിട്ടും<br />ഒരെണ്ണം പോലും<br />വെയിറ്റ്‌ കാണിക്കുന്നേയില്ല!<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-6550532071949676802?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-15405767624050377312009-06-20T10:33:00.000-07:002009-06-24T09:16:53.485-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj0hfpuMjGI/AAAAAAAAAA0/1WlrVbl2Bw8/s1600-h/desamangalam+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 134px; height: 124px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj0hfpuMjGI/AAAAAAAAAA0/1WlrVbl2Bw8/s320/desamangalam+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349468760045292642" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />എത്ര അരൂപ,മെന്നിട്ടും കാണുന്നുണ്ട്‌<br />കരയില്‍ നിന്നുമെന്‍റെ കാല്‍കളെ പിടിച്ചുവലിച്ച്‌<br />താഴേയ്ക്കു താഴേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകും<br />നിന്നൊച്ചയെ<br />എത്ര അനാദ മെന്നിട്ടും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌<br />ഘോരവനത്തിലൊരു പടര്‍പ്പിനുള്ളില്‍<br />അടരിനുമടരിനുമടിയിലായ്‌<br />ഒരു പച്ചപ്പയ്യു വന്നിരുന്ന്‌<br />ആദ്യമൊട്ടുകളിക്കിളിപ്പെട്ടുടഞ്</span> <div class="gmail_quote"><wbr><span style="font-size:100%;">ഞുതിര്‍ക്കും<br />നനുനനുവാക്കുകള്‍<br /><br /><br />കണ്ണടഞ്ഞ ഗുഹകളില്‍ നിന്ന്‌<br />കണ്ണടയ്ക്കുന്ന പാതകളില്‍ നിന്ന്‌<br />ചെമ്പട്ടു മൂടിയ കലശങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌<br />ഒടുവില്‍ ചുഴികുത്തില്‍ മുക്കിത്താഴ്ത്തും<br />തരംഗവേഗങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌<br />പെന്‍ ഗ്വിന്നും പെലിക്കന്നും<br />ഒരിറ്റു കനല്‍ നല്‍കാന്‍ വല്ലപ്പോഴും<br />എത്തിനോക്കും സൂര്യനില്‍ നിന്ന്‌<br />മഞ്ഞനദിക്കരെ<br />വീണുപോയൊരു നക്ഷത്രത്തില്‍<br />നുരയും വിയോഗസ്മരണകളില്‍ നിന്ന്‌<br />എന്നിലേക്കുയര്‍ന്നു വരുന്നൂ നീ<br />എത്രയരൂപമായ്‌ എത്രയനാദമായ്‌<br /><br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">പിന്‍ വാങ്ങും വെളിച്ചത്തില്‍</span></span><br /><div><div><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">ആനി വാള്‍ഡ്‌മന്‍</span> <span style="font-weight: bold;"> പിന്‍ </span><br /><span style="font-weight: bold;">വിവ: ദേശമംഗലം രാമകൃഷ്ണന്‍</span><br /><br />വീട്ടിലെ പണികള്‍ തീര്‍ന്നാല്‍<br />അവള്‍ക്കു രസം ചിത്രത്തുന്നലില്‍;<br />മന്ദാരങ്ങള്‍ സൂര്യകാന്തികള്‍<br />നിശാഗന്ധികള്‍ മുക്കുറ്റികള്‍<br />ജമന്തിയില്‍<br />അഞ്ചു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍<br />അഞ്ചു മുറിവുകള്‍<br />വിചാരങ്ങള്‍ അവള്‍ തുന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു -<br />എല്ലാം അകലെയകലെനിന്ന്‌<br />എല്ലാം അകലേയ്ക്കകലേയ്ക്ക്‌<br />എന്താണവളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നത്‌<br />എന്തിനെയാണ്‌ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നത്‌<br />അയഞ്ഞുതൂങ്ങുമീ ംളാനമായ വെള്ളയില്‍<br />അകത്തുനിന്നിടക്കിടെ<br />ഒരു തുടുവെട്ടം തേങ്ങിത്തേങ്ങി....<br />ഔഷധചെടികളാല്‍<br />കരിമ്പിന്‍ ചാറിനാല്‍<br />സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങളാല്‍<br />ദൈവം താലോലിക്കുമാ ഹൃദയത്തില്‍<br />പിറകിലൂടെ ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ട്‌<br />കുത്തനെയൊരു വേദന<br />പത്തിരുപതു സൂര്യന്‍മാര്‍<br />അവള്‍ക്കൂ മുകളില്‍<br />കണ്‍ചിമ്മിക്കടന്നുപോയ്‌<br /><br />പൂക്കളെ കണ്ടും താലോലിച്ചും<br />തീര്‍ന്നുപോയ്‌ അവളുടെ സങ്കടങ്ങള്‍<br /></span> </div></div><span style="font-size:100%;"> തുരുമ്പിച്ച്‌ അന്ധമായ<br />ജനാലയ്ക്കല്‍ വന്നു കളിച്ചു<br /></span> <div><span style="font-size:100%;">പിന്‍ വാങ്ങും വെളിച്ചത്തില്‍<br /></span> </div><span style="font-size:100%;"> അവള്‍ മറഞ്ഞുപോവുന്നു<br />സൂര്യകാന്തികള്‍ മന്ദാരങ്ങള്‍<br />ജമന്തി നിശാഗന്ധികള്‍<br />വിടറ്‍ന്നു കൊഴിഞ്ഞും<br />വിടറ്‍ന്നു കൊഴിഞ്ഞും</span><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-1540576762405037731?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-53758785548930053262009-06-20T10:32:00.001-07:002009-06-24T09:17:17.284-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkDcynd_VwI/AAAAAAAAAJs/iTJam98VIWk/s1600-h/poyilkavu.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/SkDcynd_VwI/AAAAAAAAAJs/iTJam98VIWk/s320/poyilkavu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350519119462487810" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br />പ്രണയം<br />ഒരപരിചിത നഗരമാണ്‌<br />വാക്കുകള്‍ താന്തോന്നികളാവും<br />അഗതികളാവും<br />ഗണികകളാവും<br />ചിലപ്പോള്‍ പിമ്പുകളും<br />ചില വഴികളില്‍<br />നാടകുത്തുകാര്‍ ഭീഷണിപ്പെടുത്തും<br />പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന<br />ഒരു മുന്നറുയിപ്പുണ്ടാവുകയില്ല<br />അവിടെ പകരം പ്രലോഭനമായി<br />ഒരു നായകന്‍റെ ആകാരവടിവായിരിക്കും<br /><br /><br /></span><br /><br /><br /><br /> <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >രണ്ടാംകാലത്തിലെ കവിത</span><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br />കോഴികള്‍ക്കു വേണ്ടി<br />വാദിച്ചവരെല്ലാം<br />വെളിച്ചത്തിനു വേണ്ടി<br />വാദിച്ചവരായിരുന്നില്ല<br />എന്നാവും<br />അതിഥികള്‍ വന്നാല്‍<br />ഗൃഹനാഥന്‍ ചക്കയിടാന്‍<br />ശ്രമിക്കുക<br />മറുപുറം<br />പുനര്‍ജന്‍മം പോലെ<br />ഊഹകച്ചവടമാകയാല്‍<br />ഒരു കവിത തന്നെ ധാരാളം<br />നമസ്തേ<br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-5375878554893005326?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-36476536287843277572009-06-20T10:30:00.000-07:002009-06-24T09:17:45.232-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj0g0qnyTWI/AAAAAAAAAAk/nOA0HLb8mXo/s1600-h/Venu+V.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 247px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj0g0qnyTWI/AAAAAAAAAAk/nOA0HLb8mXo/s320/Venu+V.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349468021552467298" border="0" /></a><br /> <span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"><br />ആഴത്തില്‍<br /> ഹൃദയത്തിലുറ്റുനോക്കുമ്പോള്‍<br /> തെളിനീറ്‍ത്തടം പോലെ<br /> കാണ്‍മൂ<br /> ആത്മാവിന്‍ മനോഹാരിത<br /> അതിരറ്റതാണതിന്‍ സ്വഛ-<br /> മാകും സ്വപ്നസുതാര്യത<br /> അതില്‍ നിന്നുറവുനേടുന്നൂ<br /> തഥ്യമിഥ്യകളൊക്കെയും<br /> അതിന്‍ ശ്രുതിയഹോരാത്രം<br /> താനേമീട്ടപ്പെടുന്നതാം<br /> അതിലുള്‍ച്ചേറ്‍ന്നു ലയം കൊള്ളു-<br /> മനുഭൂതിയിലാഴ്ന്നിടാം<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-3647653628784327757?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-4091341260836470172009-06-20T10:29:00.000-07:002009-06-24T09:18:16.364-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3nOP6uLBI/AAAAAAAAADs/q_fL6g9Qk8U/s1600-h/indira+b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 222px; height: 232px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3nOP6uLBI/AAAAAAAAADs/q_fL6g9Qk8U/s320/indira+b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349686164363029522" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"><br /> </span><span style="font-size:100%;">കഥകള്‍ മനസ്സിലേക്ക്‌ തളിരിട്ടു വന്ന നാള്‍ മുതല്‍ക്കേ കേള്‍ക്കുന്ന<br />പേരായിരുന്നു ഈയ്യിടെ അന്തരിച്ച പ്രശസ്ത കഥാകാരി മാധവിക്കുട്ടിയെന്ന<br />കമലാസുരയ്യയുടേത്‌. പിന്നീട്‌ അവരുടെ ശില്‍പ്പചാതുരിയാറ്‍ന്ന കഥകളിലൂടെ<br />സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ ആ പേര്‌ പച്ചകുത്തിയതുപോലെ ഹൃദയത്തില്‍ പതിഞ്ഞു. ഓരോ<br />കഥകളിലും</span><span style="font-size:100%;"> കണ്ട സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങള്‍, അവരെല്ലാം ഞാനെവിടെയൊക്കെയൊ വെച്ച്‌<br />പരിചയപ്പെട്ടവരല്ലെയെന്നും,ഒറ്</span>റപെടുന്ന സ്ത്രീത്വത്തിന്‍റെ വേദനകള്‍<br /><div class="gmail_quote"><span style="font-size:100%;">എന്‍റെതുകൂടിയല്ലേയെന്നും എനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു. കാല്‍പ്പനിക<br /></span>ചാരുതയാര്‍ന്ന <span style="font-size:100%;"> അയത്നലളിതമായ വള്ളുവനാടന്‍ശൈലിയിലൂടെ ഒഴുകുമ്പോള്‍ ഒരു<br />പക്ഷേ ഞാന്‍ മറന്നുതുടങ്ങിയ എന്‍റെ ഭാഷ എനിക്കു തിരികെ ലഭിച്ചു.അതെല്ലാം<br />നിലച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന ജീവിതത്തിന്‍റെ അപ്രതിരോധ്യസത്യത്തെ<br />അംഗീകരിക്കു</span><span style="font-size:100%;">വാന്‍ മനസ്സ്‌ വിസമ്മതിച്ചു.<br /><br />ആര്‍ജ്ജവവും ഓജസ്സും നിറഞ്ഞ ഭാവസുന്ദരമായ കവിതപോലെയുള്ള കഥകള്‍.<br />സമൂഹത്തിന്‍റെ പൊയ്‌ മുഖങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍റെ പച്ചയായ<br />"സ്വത്വം"തന്നെയല്ലെ നാം കണ്ടത്‌. രതി, മനുഷ്യനിലെ സ്വാഭാവികമായ<br />ഒരാവേഗമായിരുന്നതിനാല്‍ തുറന്നെഴുതുന്നതില്‍ തെറ്റില്ലെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍<br />നെറ്റി ചുളിക്കയും ചെളി വാരിയെറിയുകയും ചെയ്ത സമൂഹം തന്നെ അവരുടെ മരണം<br />ഒരാഘോഷമാക്കിയത്‌ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളിലൂടെ നാമെല്ലാം കണ്ടതല്ലെ.<br />ഓന്തിനെപ്പോലെ നിറം മാറുവാന്‍ സമൂഹത്തിനൊട്ടും ലജ്ജയില്ലെന്നതിന്‌ ഒരു<br />ദൃഷ്ടാന്തം </span><span style="font-size:100%;">കൂടിയായിരുന്നു ആകാഴ്ചകള്‍ .ഇതൊക്കെ കണ്ട്‌ അവരുടെ ആത്മാവു<br />എത്രകണ്ട്‌ വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും!<br /><br />ഇപ്പോള്‍ </span>നീര്‍മാതളം<span style="font-size:100%;"> തന്‍റെ പ്രിയ്യപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയെ<br />തിരയുകയാവില്ലേ? ശോകമൂകമായി വിരഹവേദനയാല്‍ </span>വീര്‍പ്പ്‌<span style="font-size:100%;"> മുട്ടുന്ന ആ പൂക്കളെ<br /></span>കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ <span style="font-size:100%;"> രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്‍റെ ഗീതാഞ്ജലിയിലെ ഈ<br /></span>വരികളാണെന്‍റെ <span style="font-size:100%;"> മനസ്സില്‍ തിരയടിക്കുന്നത്‌. "കൂരിരുള്‍ ചൂഴുമീ രാവിന്‍റെ<br />യാമങ്ങള്‍ ഏതു രാഗത്തിനാല്‍ </span>പൂര്‍ണമാക്കേണ്ടു ഞാന്‍<span style="font-size:100%;"> ‍"......<br />മിതമായ ചായകൂട്ടില്‍ ചാലിച്ചെടുത്ത്‌ പ്രകൃതിയുടെ ശബ്ദ താള ചലന<br />മാധുര്യം ഹൃദയത്തിലാവാഹിച്ചെടുത്ത്‌ കൈരളിക്കു നല്‍കിയ ഭാവരാഗ നിബദ്ധമായ<br />എത്രയെത്ര ക</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3mtVsofxI/AAAAAAAAADk/9biwLkuMzkQ/s1600-h/surayya+2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 116px; height: 97px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3mtVsofxI/AAAAAAAAADk/9biwLkuMzkQ/s320/surayya+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349685598978866962" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ഥകള്‍ </span>കണ്ണീര്‍<span style="font-size:100%;"> പൊഴിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ആ </span>നീര്‍മാതളപൂക്കളോ<br /><span style="font-size:100%;">ഇപ്പോള്‍ വിരിയാനാകാതെ മിഴികൂമ്പി നില്‍ക്കയായിരിക്കാം. തന്‍റെ പ്രിയ<br />സഖിയുടെ </span>വേര്‍പാടോര്‍ത്ത്‌<span style="font-size:100%;"> ....... "സ്നേഹമാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ മതമെന്ന്"<br />പഠിപ്പിച്ചു തന്ന് മഹാഗണിയും വാകമരവും കാവല്‍നിന്ന് തണല്‍ വിരിച്ച<br />മണ്ണിന്‍റെ മാറില്‍ ശാന്തമായുറങ്ങുന്ന അമ്മേ, അവിടുത്തേക്കായിതാ,<br />വാക്കിന്‍റെ ഒരു പിടി അശ്രുപുഷ്പങ്ങള്‍</span>!<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-409134126083647017?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-74368341546598132522009-06-12T11:11:00.000-07:002009-06-24T09:18:45.404-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3RreY3PmI/AAAAAAAAAB8/9VFH7dG9zFA/s1600-h/kalavoor+ravi++LATEST.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 228px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3RreY3PmI/AAAAAAAAAB8/9VFH7dG9zFA/s320/kalavoor+ravi++LATEST.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349662477207944802" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /></span><br /><div> </div><span style="font-size:100%;">ആനന്ദാ നീയാണു നിന്റെ വിളക്ക്,ഞാന്‍ പോലുമല്ല,<span style="color: rgb(0, 0, 0);">ബുദ്ധ</span></span>ഭഗവാന്‍റെ <span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span></span>അനസ്വര വചസ്സില്‍<span style="font-size:100%;">,ആത്മീയതയുടെ അനര്‍<wbr>ഘമൂല്യങ്ങള്‍ ഉള്ളടക്കം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.</span> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ഈ വാക്യം മതാതീത ആത്മീയതയുടെ അമരഗീതമാണ്.സ്കൂള്‍<wbr>തലത്തിലോ,വീടുകളിലോ,ഒരുകുട്ടി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മാനസ്സിക വിക്ഷോഭത്താല്‍ ,പൊട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോഴോ,വിഷണ്<wbr>ണനാകുമ്പോഴോ,ആ കുട്ടിയുടെ ദുഃഖംഎന്തെന്ന് </span>അന്വേഷിക്കാന്‍ സ്കൂള്‍ അധികൃതരോ<span style="font-size:100%;">, മാതാപിതാക്കളോ മെ<wbr>നക്കടാറില്ല.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">വെന്തെരി</span><span style="font-size:100%;">യുന്ന ആ മനസ്സിനെ അല്പമെങ്കിലും തണുപ്പിക്കുന്നത് പ്രകൃതിയനുഗ്രഹിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന മന്ദമാരുതനാണ്.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ഗീതാവാക്യങ്ങളില്‍ പറയുന്നത് നടന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതിരിക്കുക,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">എല്ലാം നല്ലതിനാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കട്ടെ! ഭാവിയെന്തെന്ന് ആര്‍ക്കും പ്രവചിക്കാനാവില്ല.<br />ഇന്നിനെ എങ്ങനെ നേരിടാം,എന്ന മാനസ്സിക ശക്തി നേരിടുകയാണ് വേണ്ടത്.ധ്യാനത്തിലും മന്ത്രങ്ങളിലുമെല്ലാം ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിക്കുന്നത് <wbr>മനശക്തി നേടുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്.ഒരു കുഞ്ഞു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ജനിയ്ക്കുമ്പോള്‍,ദീര്‍ഘമായ ഒരു ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോള്‍ ജീവ വായുവാണ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ആ കുഞ്ഞിന്പ്രകൃതി അനുഗൃഹിച്ചു നല്‍കുന്നത്.ആ കുഞ്ഞു പ്രപഞ്ചത്തിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് തന്നെ കരച്ചിലുമായിട്ടാണ്.<br />കരച്ചി<wbr>ലാണ് ജീവന്റെ തു</span><span style="font-size:100%;">ടിപ്പ്!അങ്ങനെ വളര്‍ന്നു വലുതായി വാര്‍ദ്ധക്യത്തിലെത്തി,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വിടപറയുന്ന സമയവും,പുറത്തേയ്ക്ക്,ജീവവായു പറന്ന് ആകാശത്തിലെവിടേയോ ലയിച്ചുമറയുന്നു.അനിവാര്യമായ മനുഷ്യന്റെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മരണം തടയാനാര്‍ക്കുമാവില്ല.എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും,വിടപറയും!</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വീണ്ടും വരുമോ?എന്നന്യേഷിച്ചാല്‍ ആര്‍ക്കും ഒന്നും പറയാനാവില്ല.</span></div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരു കുഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം 400 തവണ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്! പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരാള്‍ ചിരിക്കാന്‍ മറന്നു പോയെന്നിരിക്കും.എന്നാലോ, യുവാവായി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">എത്തുന്ന സമയം 17പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ചിരിക്കാറുണ്ടെന്നാണ്ശരീര ശാസ്ത്രം പറയുന്നത്.</span></div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">വെറും കയ്യോടെ ഈ ലോകത്തിലേയ്ക്കു വന്ന നിങ്ങള്‍ ലോകം വെടിയുമ്പോഴും വെറും കയ്യോടെയാ</span><span style="font-size:100%;">ണ് വിടവാങ്ങുന്നത്.ഒരു നിമിഷം </span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിങ്ങള്‍ കോടീശ്വര പദവിയിലെത്തിയെന്നിരിക്കും.അടു<wbr>ത്ത നിമിഷമാകട്ടെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിങ്ങള്‍ ഒരു പാപ്പരായിപ്പോകുന്നു.എത്രയോ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ എടുത്തു</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കാണിക്കാവുന്നതാണ്.മനസ്സിലെ വിടവ് നികത്താനായാല്‍,നല്ല ഒരു മനുഷ്യനായി ലോകത്തോട് വിടപറയാനും പ്രാപ്തി നേടിയിരിക്കും.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">നരവംശ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ ജസ്റ്റീന്‍ ബാരറ്റ് പറയുന്നത്,ശ്രദ്ധിക്കുക.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ലോകമാകെയുള്ള കുട്ടികളില്‍ ദൈവമെന്ന വിശ്വാസത്തിന് ശക്തമായ </span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരു സ്വാഭാവിക താല്പര്യമുണ്ട്.അവരുടെ </span>മനസ്സിന്‍റെ <span style="font-size:100%;"> ഉറപ്പില്ലായ്മയാണ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഈ ചാഞ്ച</span><span style="font-size:100%;">ല്യത്തിനു </span>കാരണ.<span style="font-size:100%;"> കുട്ടിക്കാലത്തെ ഈ അരക്ഷിതാവസ്ഥ,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ജീവിതം മുഴുവനും പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കുമിളകള്‍ പോലെയാണ്.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">തലച്ചോറാണ് ദൈവത്തെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. അപ്പോള്‍ ദുരൂ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഹത സൃഷ്ടിക്കുന്നു.നരവംശ ശാസ്ത്രജ്<wbr>ഞന്മാര്‍ പറയുന്നത് നമ്മുടെ ബുദ്ധിയ്ക്ക് എങ്ങനെ </span>ദൈവത്തിനോടുള്ള<span style="font-size:100%;"> ആഭിമുഖ്യം വരുന്നു.ദൈവം എന്തു രൂപത്തിലാണ്!അതോ അനുഭവത്തിലോ?എത്തുംപിടിയും തരാ<wbr>ത്ത</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ദൈവമേ,നീഎവിടെ എന്ന് നമ്മള്‍ വിലപിക്കാറില്ലേ?</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">നമ്മുടെ </span><span style="font-size:100%;">ബുദ്ധിയുടെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ഥ മണ്ഡലങ്ങളുണ്ട്. ഒന്ന് മനസ്സ്,ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള സചേതന വസ്തുക്കള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു.</span>രണ്ടാമത്തേത്‌ <span style="font-size:100%;">, അചേതന വസ്തുക്കളേയും മനസ്സ് തിരിച്ചറിയുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഈ തരം തിരിക്കല്‍ നേരത്തെ തന്നെ സംഭവിക്കുന്നു.<wbr>5വയസ്സുള്ള കുട്ടികള്‍ പോലും അചേതനവസ്തുക്കളെയും മനുഷ്യരേയും വേര്‍തിരിച്ചറിയുന്നതായി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ബ്യൂമും കൂട്ടരും തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">മനുഷ്യര്‍ വളര്‍ച്ചയെത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ അവരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ചലിക്കുന്നു.</span></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">"Mind and life conference" , പ്രശസ്തരായ പാശ്ചാ<wbr>ത്യ </span><span style="font-size:100%;">മസ്തിഷ്കവിദഗ്ദ്ധരോട്,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഒരിക്കല്‍ പെട്ടെന്ന് ദലൈലാമ ചോദിച്ചു “നിങ്ങള്‍ മനുഷ്യരുടെ തലച്ചോറിനെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ക്കുറിച്ച് ഇത്രയും </span>ആഴത്തിലുള്ള ഗവേഷണങ്ങള്‍<span style="font-size:100%;"> നടത്തുന്നുണ്ടല്ലോ?</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും സ്നേഹമോ,വൈകാരികമായ ബന്ധമോ ഉണ്ടായി</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ട്ടുണ്ടോ?</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മതം എന്നത് മസ്തിഷ്കത്തിലെ നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റെ ഒരു കൌശലം</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;"><br /></span></div> <div><span style="font-size:100%;">മാത്രമാണെ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3QGoKxExI/AAAAAAAAABs/m3c9lRFv9kA/s1600-h/BRAIN.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 101px; height: 116px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj3QGoKxExI/AAAAAAAAABs/m3c9lRFv9kA/s320/BRAIN.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349660744666387218" border="0" /></a></span><span style="font-size:100%;">ന്ന് മൈക്കിള്‍ ബ്രൂക്ക്സ് എന്ന നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ പറയുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മനുഷ്യമനസ്സിന്,പറക്കാവുന്നിടം ആകാശപ്പരപ്പിലാണ്.ഭൂതകാലം, മനുഷ്യ</span>മനസ്സിനെ <span style="font-size:100%;">,അന്ധവിശ്വാസങ്ങളു<wbr>ടെ തേനീച്ച</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കൂട്ടിലാണ് അടച്ചിട്ടിരുന്നത്.അവിടെ ആത്മാക്കളും ദൈവങ്ങളും രാക്ഷസന്മാ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">രുമൊക്കെയുള്ള ഒരു സാങ്കല്പിക ലോകത്തിന് നമ്മുടെ തലച്ചോര്‍ അനായാസേന രൂപം നല്‍കുന്നു.അങ്ങനെ മനുഷ്യമനസ്സ്ദൈവത്തിങ്കല്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">അഭയം തേടുന്ന ഒരു സംവിധാനം എങ്ങിനെയോ തലച്ചോറില്‍ രൂപം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ക്കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്.</span><span style="font-size:100%;">ഒറ്റപ്പെട്ട്<wbr> ഒരിടത്ത് വളര്‍ന്നു വരുന്ന കുട്ടികള്‍ ,അവരുടേതായ<br />മത വിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക്<wbr> തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ലേയെന്ന</span><span style="font-size:100%;"> </span>ചോദ്യത്തിന്‌ ബ്ളൂം<span style="font-size:100%;"> പറയുന്നത്,ഉണ്ട് എന്ന് തന്നെയാണ്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">തലച്ചോറുകളാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വം നിലനിര്‍ത്തുന്നത്.നിങ്ങള്‍ക്ക്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">സ്നേഹവും അനുഭവവും ഉണ്ടാകുന്നത് അങ്ങിനെയാണ് എന്ന് ദലൈലാമ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പറയുന്നു.ദലൈലാമയുടെ പ്രബോധനങ്ങള്‍ അങ്ങനെപോകുന്നു.</span></div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">മൃഗങ്ങള്‍ക്ക് ശരീരമുരസുവാനാണ് കൂര്‍ത്തപാറകളുള്ളത്.മധുരസംഗീതം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പൊഴിക്കാനാണ് കിളികളുള്ളത്.വള്ളങ്ങള്‍ക്ക് നീങ്ങാനാണ് പുഴകളുള്ളത്.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പര്‍വ്വതങ്ങളും മേഘങ്ങളുമൊക്കെ ഓരോന്നിനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">കബളിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവം,മതം പോലെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒന്നിന്റെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഉറവിടം കണ്ടെത്താന്‍ പ്രയാസമാണ്.ബോയറും,ബ്ലൂമും മറ്റുള്ളവരും കണ്ടെത്തിയ വഴികളി</span><span style="font-size:100%;">ലൂടെ കുറെ ദൂരം മുന്‍പോട്ടുപോകാന്‍, ധാര്‍മ്മിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്,അടുത്തകാലത്<wbr>തൊന്നും നടക്കില്ലെന്നാണ്.</span></div> <div> </div><span style="font-size:100%;"><br /></span><div><span style="font-size:100%;">മസ്തിഷ്കത്തിലെ നാഡീവ്യൂഹമുപയോഗിച്ച്തങ്ങളുടെ<wbr>തന്നെ ശേഷികളാല്‍</span></div> <div><span style="font-size:100%;">കുട്ടികള്‍ അവരുടേതായ സങ്കരഭാഷകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.ഇതിനോട് സമാനമായ പരീക്ഷണത്തിന് മനുഷ്യന്റെ ജന്മ സിദ്ധമായ മതവിശ്വാസങ്ങളോടുള്ള ആഭിമുഖ്യത്തിന്റെ കാരണം എറ്റവും നന്നായി</span></div> <div>അന്വേഷിക്കാന്‍<span style="font-size:100%;"> സഹായിക്കും.ഒറ്റപ്പെട്ട് ഒരിടത്ത് വളരുന്ന കുട്ടികള്‍അവരവ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">രുടേതായ മതവിശ്വാസങ്ങള്‍ ഒരുതടസ്സവുമില്ലാതെ സൃഷ്ടിക്കുകയില്ലേ?</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ബ്ലൂം അതിനുമറുപടിപറയുന്നത്,അതു ശരിതന്നെയാണെന്നാണ്.</span></div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">മതനേതാക്കളും </span>ഗോത്രത്തലവന്‍മാരും<span style="font-size:100%;"> പറയുന്നത് അപ്പാടെ വിഴുങ്ങാനുള്ള</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പ്രവണത കുട്ടികളില്‍ അവരറിയാതെതന്നെ,</span>മേല്‍പ്പറഞ്ഞവര്‍<span style="font-size:100%;"> കുത്തിവച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണ്.</span></div><br /><div> </div> <div> <span style="font-size:100%;">At the terror stricken gateway of India and the Mahal palace and Tower hotel ,the</span></div> <div><span style="font-size:100%;">Budha was invoked to the message of peace</span></div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">ആത്മാവ് ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ?</span></div> <div> </div> <div>പേരക്കുട്ടിക്ക്‌ കഥ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന <span style="font-size:100%;"> മുത്തച്ഛനെപ്പോലെയാണ്ജെ.<wbr>ബി.എസ്.ഹാല്‍ഡേണ്‍!</span></div> <div><span style="font-size:100%;">മുത്തച്ഛന്‍ ഭാവനാസൃഷ്ടമായ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ മുഴുകുമ്പോള്‍ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലും നിരീക്ഷണങ്ങളിലും നിന്ന് നുള്ളിപ്പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന പവിഴമണികളാണ് ഹാല്‍ഡേണ്‍ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ വിതറുന്നത്.എഴുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സില്‍( 1964 )ഈലോകത്തോട്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വിടപറഞ്ഞു.ജന്മം കൊണ്ട് ഇംഗ്ലീഷ് കാരനായിരുന്ന മഹാനായ ആ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു ഇന്‍ഡ്യാക്കാരനായി മാറിയിരുന്നു.</span></div><span style="font-size:100%;"><br /></span><div><span style="font-size:100%;">മനുഷ്യസ്നേഹിയായ,മഹാനായ ആ ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ചിന്തയുടെ വെളിച്ചം</span></div> <div><span style="font-size:100%;">നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന,സംഭാവനയാണ് ഈ </span>പ്രപഞ്ചത്തില്‍<span style="font-size:100%;"> ഇന്നും എരിയുന്ന</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വിളക്കായി പ്രകാശം പരത്തുന്നത്!രണ്ടാമത്തെ വയസ്സില്‍,പിതാവിന്റെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പരീക്ഷണ </span>ശാലയില്‍<span style="font-size:100%;"> തുടങ്ങിയ കളികളാണ്,തന്നെ ശാസ്ത്ര ലോകത്ത് </span></div> <div><span style="font-size:100%;">എത്തിച്ചതെന്ന് ഓര്‍മ്മിക്കുന്ന ഹാല്‍ഡേന്‍ ഇങ്ങനെയെഴുതുന്നു.</span></div> <div><span style="font-size:100%;">''1892-ല്‍ ഞാന്‍ ജനിച്ചു.ജിയോളജിസ്റ്റ് ആയിരുന്ന എന്റെ അച്ചന്‍ ജെ എസ്</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ഹാല്‍ഡനോട് എന്റെ വിജയത്തിനു ഞാന്‍ കടപ്പെട്ടിരിക്കു</span><span style="font-size:100%;">ന്നു</span>അച്ഛന്‍<span style="font-size:100%;"> ഇട</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പെട്ടിരുന്ന സങ്കീര്‍ണ്ണമായ പരീക്ഷണങ്ങളെ കണ്ടുവളര്‍ന്ന ഞാന്‍ എട്ടാമത്തെ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വയസ്സില്‍ അക്കങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br /></span><div><span style="font-size:100%;">വയസ്സില്‍ അക്കങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി .14 വയസ്സാകുന്നതിനു</span></div> <div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >മുന്‍പ് അച്ഛന്‍ നിരവധിഖനികളില്‍ എന്നെക്കൊണ്ടുപോകുകയും ഡ്രൈവിംഗ് ഡ്രസ്സ് ധരിച്ച് ഒരുഅന്തര്‍വാഹിനിയില്‍ കുറച്ചുനേരം ചില</span></div> <div><span style="font-size:100%;">വഴിക്കുകയും ചെയ്തു.പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് പിന്നിടുമ്പോള്‍ തന്റെ ഗവേഷണ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പ്രബന്ധങ്ങളെ പറ്റി അച്ഛന്‍ എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു.'' അങ്ങനെ പരീക്ഷണ</span></div> <div><span style="font-size:100%;">ശാലയില്‍ ബാല്യം പിന്നിട്ട ഹാല്‍ഡേന്‍ ലാറ്റിനും ഗ്രീക്കും ഉള്‍പ്പെടുന്ന ക്ലാസ്സിക്കല്‍ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ച്,ഫിസിക്സും ബയോളജിയും കെമിസ്ട്രിയും </span></div> <div><span style="font-size:100%;">പാഠ്യവിഷയങ്ങളാക്കി.</span>പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങളെ<span style="font-size:100%;"> ക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രതലത്തിലുള്ള,</span></div> <div><span style="font-size:100%;">പരീക്ഷണങ്ങളും </span>അന്വേഷണങ്ങളും<span style="font-size:100%;"> തുടങ്ങി.</span></div> <div> </div> <div><span style="font-size:100%;">"Buddha said----</span></div> <div><span style="font-size:100%;"> He who guards his mouth and restraint his thoughts, he who offends </span></div> <div><span style="font-size:100%;">not with his body,the man who acts thus shall obtain Deliverence"<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-7436834154659813252?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-3282436913749764592009-06-08T08:19:00.001-07:002009-06-24T09:19:17.974-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-gnznwx5I/AAAAAAAAAHc/ukIuroWpoD0/s1600-h/nazarkoodali.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-gnznwx5I/AAAAAAAAAHc/ukIuroWpoD0/s320/nazarkoodali.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350171488071763858" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div class="hF hH"><img class="hG" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" /></div><div class="gE iv gt"><table class="cf gJ" cellpadding="0"><tbody><tr><td class="gF gK"><table class="cf ix" cellpadding="0"><tbody><tr><td><div class="iw"><span class="lHQn1d"><img class="f g8" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" alt="" /></span><span class="ik"><img class="QrVm3d" id="upi" name="upi" jid="harikumar.bluemango@gmail.com" src="http://mail.google.com/mail/images/cleardot.gif" width="16" height="16" /></span></div><br /></td></tr></tbody></table></td><td class="gH"><br /></td><td class="gH"><br /></td></tr></tbody></table></div><div class="gmail_quote">ഭാഷയുടെ അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ ഭേദിക്കുകയും സാമാന്യ വ്യവഹാര ഭാഷയില്‍ നിന്ന് അകലങ്ങളിലേക്ക് നടത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നുള്ളതാണ്‍ സമകാലിക മലയാളം കവിതകളില്‍ ആധുനികതയ്ക്ക് ശേഷം കാണപ്പെടുന്ന സവിശേഷത. . എന്നാല്‍ ഭാഷയിലെ ഈ മെയ്‌വഴക്കം ആശയതലത്തില്‍ പലപ്പോഴും പുതുകവികള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല സാമൂഹിക യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ പ്രത്യക്ഷ്യമായി തന്നെ മുഖം തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയാണ് കണ്ടു വരുന്നത്. അസന്തുലിതമായ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകള്‍ പുതു കവികളെ ഒറ്റ നൂലില്‍ കെട്ടാന്‍ പാകപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിലും സാമൂഹ്യയാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണൂ തുറക്കുകയും വായനക്കാരെ കൂട്ടു ചേര്‍ത്ത് പൊരുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.<br /><br />പലായനം ചെയ്യപ്പെടുന്നവരെകുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാതെ, ഒറ്റപ്പെടുന്നവരെ കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാതെ സമകാലിക ജീവിതം പൂര്‍ണ്ണമാവുകയില്ല. അതു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് യുദ്ധങ്ങളുടെ നടുവില്‍ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ടവനും സര്‍വ്വതും നശിച്ച് തെരുവിലിറങ്ങേണ്ടവനെ കുറിച്ചും , തെരുവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ കുറിച്ചും, മുറിവേല്‍ക്കപ്പെട്ടവനെ കുറിച്ചും കവിതകളെഴുതേണ്ടിവരുന്നത്. നിസ്സംഗത തളിരിടുമ്പോഴും സ്നേഹത്തിന്‍ റെ നല്ല ശമരിയ്യ്യാക്കാരനാവുകയെന്ന ദൌത്യം കവി എറ്റെടുക്കുന്നത് സമൂഹത്തിന്‍ നേരെ പിടിച്ച മനസ്സും ഒപ്പം തന്‍റെ തന്നെ ജീവിതമാണെന്ന ബോധത്തില്‍ നിന്ന് തന്നെയാണ്.<br /><br />സാമാന്യ ജീവിതത്തിലെ നിസ്സംഗതയും അരക്ഷിതാവസ്ഥയും സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടില്‍ കെട്ടപ്പെട്ട സാധാരണക്കാരന്‍റെ നിശ്ശബ്ദമായ നിലവിളിയായ് അവസാനിക്കുന്നത് സമകാലിക മലയാളം കവിതകളുടെ ഘടനാ‍പരവും, ആശയപരവുമായ പ്രത്യേകതയും ദുരന്തവുമാണെന്ന് പറയാം. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അത്തരം ചട്ടക്കൂടില്‍ നിന്ന് കുതറി മാറി വെളിച്ചത്തിലേക്ക് എത്തിനോക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും അതു കൊണ്ട് തന്നെയാണ്-- <b>നാസ്സര്‍ കൂടാളി</b><br /><br /><br /><br /><b>മൊബൈലാ...</b><br /><b>മൊബൈലാ...</b><br /><br />നിന്‍റെ വീടിനടുത്ത<br />മൊബയില്‍ ടവര്‍ വഴി<br />എന്‍റെ മിസ്സഡ് കോളുകള്‍<br />കടന്നു പോവും<br />നോക്കിയ 6020i<br />മോഡല്‍ നമ്പറില്‍<br />നീ<br />സ്നേക്കോ,ഈസീ ജമ്പോ<br />കളിക്കുമ്പോള്‍<br />ഓറഞ്ച് ഫ്രെയിമിനകത്തെ<br />ഡിസ്പ്ലേയില്‍<br />ഞൊടിയിടയില്‍<br />എന്‍റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരും.<br /><br />ഓരോ കോളും<br />പെടുന്നനെ<br />കട്ടാവുമ്പോള്‍<br />പ്രണയത്തിന്‍റെ അലമാര തുറന്ന്<br />നീ പഴയ കത്തുകല്‍ വാരി വലിച്ചിടും<br />നമ്മള്‍ നടന്ന വഴികള്‍<br />പള്ളിക്കൂടങ്ങള്‍<br />കുന്നുകള്‍‌-വളവുകള്‍<br />ആകാശം-അതിലെ മേഘക്കീറ്<br />വയലറ്റ് നിറത്തിലെഴുതിയ<br />അക്ഷരങ്ങള്‍<br />ഒക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാവും<br />പകരം<br />ചുകന്ന കാന്താരി മുളകുകളരയ്ക്കുന്ന<br />അമ്മിത്തറയിലോ<br />നിന്നെയെപ്പൊഴും സുന്ദരിയാക്കുന്ന<br />കണ്ണാടിക്കു മുമ്പിലോ വെച്ച്<br />എന്‍റെ എസ്.എം.എസ് സന്ദേശങ്ങള്‍<br />എന്‍റെയും-നിന്‍റെയും<br />നിശ്വാസങ്ങള്‍<br />അകാശം വഴി കൈമാറ്റം<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-gacZffQI/AAAAAAAAAHU/lH0cg1vUMzg/s1600-h/0611_154801.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-gacZffQI/AAAAAAAAAHU/lH0cg1vUMzg/s320/0611_154801.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350171258499595522" border="0" /></a> ചെയ്യും<br /><br /><br /><br />എന്നിട്ടും<br />നിന്‍റെ റെയ്ഞ്ചില്ലാത്ത<br />പ്രണയത്തിന്‍റെ അലമാരക്കകത്ത്<br />എന്‍റെ റിംഗ് ടോണിനെ<br />വയ്ബ്രേഷനിലാക്കല്ലേ...<br />എന്‍റെ നിശ്വാസങ്ങളെ<br />ഡിലീറ്റ് ചെയ്യല്ലേ..<br /><br /><b>വേട്ട</b><br /><br />മരം<br />പച്ച വെയില്‍ ചുമക്കുന്നു.<br />ഇലകളില്ലാത്ത<br />ശാഖികള്‍ കൊണ്ട്<br />വേരുകളുടെ ജല പ്രാര്‍ത്ഥന.<br /><br />ഉണങ്ങിയ ഒരു മരം<br />മഴ മേഘങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നു<br />അടിവാരത്തിലേക്ക്<br />ഇറങ്ങിപ്പോയ തായ് വേര്<br />പുനര്‍ജ്ജനിയുടെ<br />ഗ്രീഷ്മ സ്വപ്നങ്ങളുമായ്<br />ഇഴ ചേര്‍ന്ന് പിടയുന്നു<br />അവസാനത്തെ വേരും<br />ശീതീകരണത്തിണ്ടെ<br />കടല്‍ പരപ്പില്‍<br />ജലസവാരിയായ് അലഞ്ഞ്<br />ഉണങ്ങിയ<br />ഒരു വിത്ത് കണ്ട് കിട്ടുന്നു.<br /><br />മേഘ വേഗങ്ങളുടെ<br />താഴ്വരയില്‍ നിന്നും<br />കാടുകള്‍ മല കയറുന്നു.<br />നിലാവിന്റെ തണലില്‍<br />കിളികള്‍<br />വൃക്ഷ ഭോഗത്തിന്റെ കഥ പറയുന്നു.<br />തിരിച്ചറിയാത്ത<br />മഴയടയാളങ്ങള്‍ ബാക്കി വെച്ച്<br />കത്തുന്ന പച്ച മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക്<br />ഒരു കാറ്റ്<br />വന്‍ കരകളെ സ്വയം വലയം ചെയ്യുന്ന<br />കപ്പല്‍ പായകളുമായ്<br />യാത്ര തിരിക്കുന്നു.<br /><br />തീര്‍ച്ച,<br />അടിക്കാടും<br />നടുക്കാടും നഷ്ടപ്പെട്ട<br />പൂര്‍വ്വ സ്മൃതിയില്‍ നിന്നും<br />വേരുകള്‍<br />വെട്ടക്കിറങ്ങുന്ന<br />ഒരു ദിവസം വരും<br /><br /><b>വീടടയാളങ്ങള്‍</b><br /><br />വീടിനെ ഉപമിക്കരുത്<br />വീട്ടുകാരനോളം<br />എടുപ്പ്<br />നടപ്പ്<br />ഇരിപ്പ്<br />വീട്ടുകാരിയോളം<br /><br />ഊതിയൂതി<br />ആകാശത്തെ വരക്കരുത്<br />മഴക്കാലമായാലത് മതി<br />പനിച്ച്<br />വിറച്ച്<br />ഓര്‍മ്മക്കിടക്കയില്‍ ഒട്ടിക്കിടക്കാന്‍<br />മരിച്ചവര്‍ ചിലപ്പോള്‍ വരും<br />പ്രഛന്ന വേഷരായ്<br />അതിനാല്‍<br />വാതിലില്ലാത്ത വീട്<br />നിന്റെ സ്വാസ്ഥയം കെടുത്തും<br />ഉടലടയാളങ്ങളില്‍<br />വെള്ളച്ചായമടിച്ചേക്കരുത്<br />യക്ഷിയെപ്പോലെ<br />എന്നേയും<br />നിന്നേയും<br />മോഹിപ്പിക്കാന്‍ അതുമതി.<br /><br />എല്ലാ വീടും<br />ഒരു ദിവസം<br />ആകാശത്തെ വലയം വെക്കും<br />ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ടില്‍ തൂങ്ങി<br />ആത്മഹത്യ ചെയ്യും<br /><br /><br /><b>തടവറയിലെ കുട്ടികള്‍</b><br /><br />പുറത്ത് പോയി<br />തിരിച്ചുവരുമ്പോഴേക്കും<br />വലിയൊരു മതില്‍<br />‍പണിതുയര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടാവും<br /><br />നിനക്ക്<br />ആകാശത്ത്<br />ചായാന്‍ മാത്രംപാകത്തില്‍‍<br />നീട്ടി വലിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടാവും അത്<br /><br />എങ്കിലും<br />തിരിച്ചു പോവുമ്പോഴക്കും<br />പൂവുകള്‍,<br />‍പൂമ്പാറ്റകള്‍,<br />‍‍നക്ഷത്രങ്ങള്‍,<br />‍മറന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും<br /><br />അപ്പോഴേക്കും<br />മതിലിനപ്പുറത്തെ<br />ജീവിതത്തിന്റെ<br />മറ്റൊരു തടവറയിലേക്ക്<br />എങ്ങിനെ<br />മടങ്ങിപ്പോവാനാവുംഅവര്‍ക്ക്.<br /><br /><b>പിന്‍-670594</b><br /><br />കത്തുകള്‍<br />മുദ്ര വെച്ചൊരു ശവപ്പെട്ടിയാണ്<br />ജീവിതത്തിന്റെ<br />മരണഗന്ധം പേറുന്ന<br />പച്ച വാക്കുകളുടെ പേടകം<br /><br />ഓരോ കത്തും ത്രിഷ്ണ വറ്റിയ<br />അറവു മ്രിഗത്തെപ്പോലെ<br />അതില്‍<br />വെട്ടിമാറ്റിയ തലകള്‍ പോലെ<br />വാക്കുകള്‍<br />അതിനിടയിലെവിടയൊ<br />തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത<br />സുഖത്തിന്റെ ഉടുപ്പുകള്‍<br /><br />കത്തു തുറക്കുമ്പോള്‍<br />അഴുക്കു നിറഞ്ഞ<br />രണ്ട് കൈ വിരലുകള്‍<br />സ്നേഹത്തിന്റെ<br />സിംഫണി മീട്ടുന്നു<br />തിരുത്തലുകളില്ലാത്ത എഴുത്തുകള്‍<br />മറവിയുടെ മാറാല തീര്‍ക്കുന്നു<br />ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളും<br />ശൂന്യതകളിലെവിടയോ<br />ഒളിപ്പിച്ച് ചിന്തകളും<br />എഴുത്ത് പെട്ടികള്‍‍ക്ക്<br />സ്വൈര്യം കൊടുക്കുന്നില്ല<br />ഏകാന്തമായ ദ്വീപില്‍<br />ഒറ്റപ്പെട്ടവനെപ്പൊലെ<br />അതെല്ലായ്പ്പോഴും വേവലാതിപ്പെടുന്നു<br /><br />കത്തുകളിലൂടെയാരോ<br />കടല്‍ കടക്കുന്നു<br />തിരമുറിയാത്ത കല്‍പ്പനകള്‍<br />കടന്നാക്രമണമാകുമ്പോള്‍<br />പൊസ്റ്റുമാനിന്ന്<br />പടികയറി വരുന്ന<br />ദുശ്ശകുനമാവുന്നു..<br /><br /><b>ഒറ്റയ്ക്ക് നെയ്യുന്ന വല</b><br /><br />ഒറ്റയ്ക്കൊരു വല നെയ്യണം<br />കിഴക്ക് ആകാശം നോക്കി<br />തോണിയിറക്കണം<br />ഭൂമിയില്ലാത്ത ആകാശം കണ്ട്<br />കടലമ്മയുടെ പാട്ട് പാടണം.<br /><br />ദിശ നോക്കിയല്ല യാത്ര<br />ഒരു തിമിംഗല വേട്ടയും<br />വേണ്ടേ…വെണ്ട…<br />ഭയമെന്ന തോണിയില്‍<br />പരല് മീനുകളെ പറഞ്ഞുറക്കാന്‍<br />പഴങ്കദയെന്നും കയ്യിലില്ല<br />ഒരു മീന്‍ പിടച്ചില്‍ മതി<br />ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍<br />മറവിയുടെ<br />മോതിരക്കൈവിരല്‍.<br /><br />ഇപ്പോള്‍<br />ഇക്കരെ തൊണിയില്ല<br />ഞാനെന്ന കടല്‍ മാത്രം<br /><br />ഇനി പാടുമോ<br />അവളും കരയും<br />കാണാത്ത മുക്കുവണ്ടെ പാട്ട്.<br /><br /><b>പഴനി വഴി</b><br /><br />പഴനിയുടെ<br />പ്രഭാതങ്ങളിലിരുന്ന്<br />വീരമണി പാടുന്നു.<br />മുക്കുത്തിയും മുല്ലപ്പൂവും ചൂടി<br />തലയില്‍ കളഭം തേച്ച്<br />തെരുവിന്റെ വിരസമായ<br />മൌനത്തില്‍ നിന്നും<br />പടി കയറുന്ന പതിവ് ദൃശ്യങ്ങള്‍.<br />ഇപ്പോള്‍ വഴി വളവിലെ പാറവക്കിലാരോ<br />ശില്‍പ്പമായുറയാതെ<br />ഊരു ചുറ്റി വരുന്നതും കാത്ത്<br />കണ്ണില്‍ കരകാട്ടവുമായ്<br />ഒരു തേങ്ങലായ്<br />ആരെയോ<br />കാത്ത് നില്‍ക്കയാം<br /><br />പകല്‍ ചതിച്ചു<br />ഷണ്മുഖ നദിക്ക് മുകളിലിപ്പോള്‍<br />തെളിഞ്ഞ നിലാവു മാത്രം<br /><br />നദിയേറെ ദൂരെ<br />കിനാവുകള്‍ തളിര്‍ക്കാത്ത<br />ജലശാഖികള്‍<br />ഇലകള്‍ വീണ തൊടിയിലിപ്പൊഴും<br />വെയില്‍ കായുന്നു തിക്ത യൌവ്വനം<br />മിഴി തുറക്കുമീ പടവിലിപ്പൊഴും<br />കൂടെ,വരികയെന്നു ചോദിപ്പൂ<br />സ്വപ്നയാത്രികര്‍<br />നീ വരുമെന്നറിയാം<br />തിരു അവിനാന്‍ കുഡിയില്‍<br />എങ്കിലും വെയിലളന്നു ഞാന്‍<br />ദൂരക്കിനാവുകള്‍ കൂട്ടി വെക്കയാം<br /><br />അഗ്നി നക്ഷത്രം പൂത്തു<br />തിരക്കില്‍ നിന്നാരോ വന്ന്<br />തൊടുവിച്ച കളഭച്ചാന്തില്‍<br />പനിനീര്‍ക്കുടം ചരിഞ്ഞു<br />ഉന്മാദത്തിന്റെ<br />ശരവണപ്പൊയ്കയിലുപേക്ഷിച്ച<br /><br />മുല്ലമൊട്ടുകള്‍<br />ഇളം കാറ്റിലൊഴുകി നടന്നു<br />തെയ്പ്പൂയം കഴിഞ്ഞു<br />ഇപ്പോള്‍ മഞ്ഞ് പെയ്ത മലകള്‍ക്ക് മുകളില്‍<br />പാതിരാക്കാറ്റിന്റെ പ്രണയ വിഭ്രാന്തി<br /><br />ഇനി<br />ഊരു ചുറ്റി തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍<br />എനിക്കായ് കരുതുക<br />ചോരറ്റ പ്രണയത്തിന്റെ<br />കളഭച്ചാന്ത് തേക്കാന്‍<br />മുണ്ഡനം ചെയ്ത ഒരു ശിരസ്സ്<br /><br /><br /><b>അറബി മാഷ്</b><br /><br /><br /><br />അറബി പഠിക്കാന്‍<br />സൌദി അറേബ്യയിലൊന്നും<br />പോയിട്ടില്ല<br /><br />ആമിനായുടെ<br />നനഞ്ഞ നരച്ച<br />സ്ലേറ്റില്‍<br />അറബി മലയാളം<br />പഠിച്ചതോര്‍മ്മയുണ്ട്<br /><br />ഇന്ന്<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-gGwfzEPI/AAAAAAAAAHM/G4_qvXh-Q7Y/s1600-h/0611_143635.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-gGwfzEPI/AAAAAAAAAHM/G4_qvXh-Q7Y/s320/0611_143635.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350170920297369842" border="0" /></a><br />പ്രാര്‍ഥനയുടെ<br />കൂട്ടക്കരച്ചില്‍,<br />കുട്ടികളക്ക്<br />അലിഫും,ബാഹും<br />മായ്ച്ച് പഠിപ്പിക്കുമ്പോള്‍<br />ആമിനായുടെ<br />നനഞ്ഞ നരച്ച സ്ലേറ്റും<br />അറബി മലയാളവും<br />കയ്‌വിരലുകളിലെ<br />കറുത്ത മൈലാഞ്ചിച്ചോപ്പും<br />ഓര്‍മ്മ വരും.<br />അവസാന പിരിയഡും കഴിഞ്ഞ്<br />വരിവരിയായി<br />വീട്ടിലേക്കു പോവുന്ന<br />കുട്ടികളെ സങ്കല്‍പ്പിക്കും<br />അവള്‍<br />വടക്കോട്ട് കയറിപ്പോയ<br />തീവണ്ടിയെ.<br /><br />അപ്പോള്‍<br />ആദ്യം പൊട്ടിച്ച<br />മഷിത്തണ്ടിന്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍<br />താനേ<br />അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതാവും.<br /><br /><b>ആ മരത്തേയും കണ്ടു ഞാന്‍...</b><br /><br />ഒമാനിലെ<br />സീബില്‍ നിന്നും<br />റൂബിയിലേക്കുള്ള<br />യാത്രയില്‍<br />നാലുവരി പാതയ്ക്കിരു വശവും<br />വരി വരിയായ് നില്‍ക്കുന്ന<br />ആല്‍ മരങ്ങളെ കാണാം..<br /><br />ഇടക്ക്<br />തൊട്ട് തൊട്ടില്ലായെന്ന് മട്ടില്‍<br />ആരോ മാറി നട്ട<br />ഞാവലിന്‍ മരങ്ങള്‍<br /><br />നീലിയാര്‍ കോട്ടത്തെ<br />പേടിപ്പിക്കുന്ന<br />ആല്‍ മരത്തെ,<br />പണിതീരാത്ത പുരയിടത്തിന്നരികില്‍<br />കുഞ്ചിയമ്മ<br />നട്ട് നനക്കുന്ന<br />ആ ഐശ്വര്യത്തിനെ,<br />എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്ന<br />എന്റെ അറബി സുഹൃത്ത്<br />അവണ്ടെ<br />വണ്ടിയിലെ<br />ഡാഷ് ബോര്‍ഡിലൊട്ടിച്ച<br />മനോഹരമായ കുട്ടിയെന്ന<br />കൃഷ്ണനെ,<br />ഇലകളില്ലാതെ<br />ശാഖി കൊണ്ട്<br />മകള്‍ വരഞ്ഞ<br />ആദ്യ മരത്തെ...<br />അപ്പോള്‍<br />ഓരോ യാത്രയിലും<br />അതെന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും<br /><br />ചിലപ്പോള്‍ ഞാനും<br />ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്<br />തണുത്ത പുല്‍തകിടിയില്‍ വീണ<br />ബാല്യത്തിണ്ടെ കറുത്ത<br />ഞാവല്‍ പഴങ്ങളെ<br />പെറുക്കി കൂട്ടാന്‍...<br />ആലിന്‍ തണലിലിരുന്ന്<br />തിന്നുമ്പോള്‍<br />എല്ലാ വെയില്‍ ദിനങ്ങളേയും<br />മറന്നു പോവാന്‍...<br /><br />പിന്നിടെപ്പോഴോ<br />വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ്<br />ആ വഴി തിരിച്ച് വരുമ്പോള്‍<br />ആലിന്‍ മരങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത്<br />വരി വരിയായി<br />തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന<br />ഈന്തപ്പന മരങ്ങളെ കണ്ടു.<br /><br />എന്നാലും<br />ഒരൊറ്റ മരവുമില്ലാത്ത<br />എന്റെ വീടിണ്ടെ<br />ടെറസ്സില്‍<br />ഒരു ബോണ്‍സായി മരമായ്<br />നിന്നെ ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ച് വെക്കും<br /><br /><b>പെണ്ണറിയാന്‍</b><br /><br />വാണിഭക്കരന്റെ<br />ഡയറിത്താളില്‍ നിന്നും<br />ഒടിഞ്ഞ് തൂങ്ങിയ ഒരു പെണ്ണിന്റെ മനസ്സ്<br />ആരോ ഒരാള്‍ വിലപേശുന്നു.<br /><br />ഇവളുടെ കണ്ണില്‍<br />അമ്മ നടന്ന് പോയ<br />ആഴമുള്ളൊരു കിണറുണ്ട്<br />ചുണ്ടില്‍ വസന്തത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളും<br />മുടിച്ചുരുളില്‍<br />എണ്ണമയമില്ലാത്ത<br />ബാല്യത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്.<br /><br />ഇവള്‍<br />കാറ്റിന്റെ വേഗതയ്ക്ക്<br />കണങ്കാല്‍ പോരന്നറിഞ്ഞവള്‍<br />‍നിലാവിനെ മറന്ന്<br />ഇമയനക്കമില്ലാതെ<br />ഇരുളിനെ കാത്തിരിക്കുന്നവള്‍<br />ആഗ്രഹങ്ങളെ ആറ്റിത്തണുപ്പിക്കുന്നവള്‍.<br /><br />ഇവളുടെ കണ്‍കോണുകളില്‍<br />കരിമഷി പടര്‍ന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍<br />മുല്ലപ്പൂവിന്റെ വാടിയ ഇതളുകളും<br />ആഴങ്ങളിലെവിടെയോ<br />ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച മുന്തിരിച്ചാറും<br />ഉടഞ്ഞൊരു ശംഖും ബാക്കിയാവുന്നു.<br /><br />ഒടുവില്‍ പെണ്‍കുട്ടീ<br />നീയറിയുക<br />മറ്റാരൊ വാ പിളര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നഷ്ടമാവുന്ന<br />മൂക്കും,ചുണ്ടും<br />നിന്റെതാണല്ലോ.<br /><b>മരിച്ചു പോയവരെക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോള്‍..<br /></b>മരിച്ചു പോയവരെക്കുറിച്ച്<br />എഴുതുമ്പോള്‍<br />മുറുകി വരുന്ന വേദന<br />എങ്ങനെ കടിച്ചമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കാനാവും<br /><br /><br />അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ട<br />അവസാന നിമിഷവും<br />വാക്കുകള്‍<br />ശീതീകരിച്ച<br />ജീവിതത്തിണ്ടെ<br />മുറികളില്‍ നിന്നും<br />കത്തുന്ന തീയിലേക്ക്<br />ഇറങ്ങിപ്പോകുമായിരിക്കും<br /><br /><br />സ്വയം<br />വേവുകയല്ലാതെ<br />അക്ഷരങ്ങളെ<br />വരകളില്ലാത്ത പേപ്പറിലേക്ക്<br />പകര്‍ത്തുമ്പോള്‍<br />നിറങ്ങള്‍<br />മരിച്ചു വീഴുന്ന ചതുപ്പിലേക്ക്<br />ജീവനെ<br />എങ്ങനെ<br />ചവിട്ടിത്താഴ്ത്താനാവും<br /><br /><b>മുറിച്ചിട്ടും തളിര്‍ക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍</b><br /><br />പുഴക്കിക്കരെ വരെ കൂട്ട് വരും<br />അകന്നും,<br />അടുത്തും<br />നട്ട മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ<br />തണല്‍.<br /><br />മഴക്കാലത്തെപ്പൊലെകുടയും<br />ഞാനന്ന് മറന്നു വെക്കും.<br />കൂടെ വരട്ടെയെന്ന്<br />കാതില്‍ മന്ത്രിക്കും.<br />പരല്‍ മീനുകള്‍<br />പിടിച്ചുതിന്നുമെന്നുഭയപ്പെടുത്<wbr>തി<br />തിരിച്ചയക്കാന്‍ശ്രമിക്കും.<br />എന്നിട്ടും<br />ഒരേ ഉയിരും<br />ഉടലുമായ്<br />പുഴനീന്തി മറിയവെ<br />പിന്നില്‍ നിന്നും<br />ചൂണ്ടയിട്ടു കൊളുത്തിവലിക്കുന്ന<br />വേദന ഞാനറിയും.<br /><br />ഇപ്പൊള്‍<br />‍പുഴക്കിക്കരെ<br />നിന്നു ഞാന്‍ കാണുന്നു<br />മുറിച്ചിട്ടും<br />തളിര്‍ക്കുന്ന<br /><br /><b>ഉപ്പ്</b><br /><br />ഉപ്പ് കുറുക്കി<br />തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-faEGMotI/AAAAAAAAAHE/Oh35kslK0sA/s1600-h/0611_143506.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sj-faEGMotI/AAAAAAAAAHE/Oh35kslK0sA/s320/0611_143506.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350170152464589522" border="0" /></a><br />അച്ഛന്‍റെ കയ്യിലെപ്പോഴും<br />കല്ലുപ്പുണ്ടായിരിക്കും.<br /><br /><br />മീനെന്നു കരുതി<br />കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ച<br />മ്യാവൂ, എന്നു കരഞ്ഞ്<br />കുറുകെ ചാ‍ടും.<br /><br /><br />നാലാം ക്ലാസ്സിലെ<br />റജിനയുടെ<br />സാമുഹ്യ പാഠപുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും<br />ഗാന്ധിജി ഇറങ്ങി വന്നു<br />വെറുപ്പോടെ<br />പൂച്ചയെ<br />ആട്ടിപ്പായിക്കും.<br /><br /><br />ആരെങ്കിലും<br />കടം<br />വാങ്ങുവാന്‍<br />വരുമൊ എന്ന<br />ആധി കൊണ്ട്<br />അമ്മ<br />വേഗമത്<br />അടുക്കള മൂലയിലെങ്ങാനോ<br />ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കും.<br /><br /><br />ഒരോ കണ്ണുനീരും<br />ഉപ്പെന്ന<br />ഘര രൂപമാണെന്നും<br />കാണെക്കാണെ<br />കടലിലേക്കൊഴികിപ്പോയെന്നും<br />കവിതയില്‍‍<br />ഞാനിന്ന് കുറിച്ചു വെക്കും.<br /><br /><br />ഉപ്പ് കുറുക്കിതിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍.....<br /><br /><br /><b>പെന്‍ഗ്വിന്‍</b><br /><br />കടല്‍<br />നഗരങ്ങളുടെ ഭൂമിയില്‍<br />black &amp; white ചിത്രങ്ങള്‍<br />ഒട്ടിച്ച് വെച്ചേക്കാം<br />തണുത്ത സമുദ്രത്തില്‍ നിന്നും<br />ഒളിച്ചോടിയ<br />ഒട്ടകക്കൂട്ടങ്ങളുടെ വഴിയടയാളങ്ങളില്‍<br /><br />കാഴ്ചയുടെ<br />മഞ്ഞുമലയില്‍<br />പതുക്കെ പൊന്തി വരും<br />പിന്നെ<br />ശൂന്യാകാശ യാത്രികരെപ്പൊലെ<br />മഞ്ഞ് പാടങ്ങളിലെ<br />ചതുപ്പിലേക്ക്<br />സ്വയം<br />ഇറങ്ങിപ്പോവും<br />വേനലിണ്ടെ<br />വെയില്‍ വരകളാല്‍<br />കീറിയും<br />മുറിച്ചും<br />ശയ്ത്യത്തിണ്ടെ വേദനകളെ<br />മുറിച്ച് കടക്കാനാശിക്കും<br /><br />എന്നിട്ടും,<br />ഭൂമിയുടെ<br />അടി വയറ്റിണ്ടെ<br />മഞ്ഞു മൂടിയ സുതാര്യതയില്‍<br />ഉറങ്ങിപ്പോയേക്കാം<br />ചിലപ്പോള്‍<br />എണ്ടെ ജീവിതത്തിണ്ടെ<br />പെന്‍ഗ്വിന്‍<br />കൊഞ്ഞുങ്ങള്‍<br />******************************<wbr>*******************<br /><br />നാ‍സ്സര്‍ കൂടാളി<br />പി ബി നമ്പര്‍ 1055<br />സീബ്<br />ഒമാന്‍<br />00968=92236986<br /><br /><a href="http://ezhuthdotnet.blogspot.com/2009/06/contents.html">BACK</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2527523119760337080-328243691374976459?l=ezhuthdotnet.blogspot.com' alt='' /></div>ezhuthu onlinenoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2527523119760337080.post-49105527946557288102009-06-08T08:16:00.000-07:002009-07-04T08:12:17.452-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sk9xOyTGAdI/AAAAAAAAAQM/_p9B3J8kCEw/s1600-h/antony+dubai++newest.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 238px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sk9xOyTGAdI/AAAAAAAAAQM/_p9B3J8kCEw/s320/antony+dubai++newest.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354622980800774610" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_w12mBu-yv2A/Sk9xII28Q7I/AAAAAAAAAQE/Wu-DvoAwCrw/s1600-h/anton+1.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 255p